Posts tonen met het label ploetermoeder. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ploetermoeder. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

donderdag 26 mei 2016

Duizend miljoen hartjes voor grootouders

Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan zijn: wij zitten hier thuis nogal eens met zieke kindjes.
Daarmee bedoel ik: de voorbije 4 maanden waren beide kinderen quasi non-stop elk om beurt ziek, en zelfs ook een keer tegelijk. En dat is echt niet overdreven, het woord quasi duidt op die 2 luttele weekjes tussen februari en nu dat iedereen gezond was.
Ik moet u niet vertellen dat ik mij daar als mama soms serieus zorgen over maak. Dat ik met mijn handen in het haar zit als de koortsthermometer weer in het rood gaat en het hele liedje opnieuw begint. Dat wij het zelf bijna niet meer geloven dat, telkens wanneer we denken dat het einde in zicht is, 1 van de 2 opnieuw ziek valt. Laat staan dat onze collega's het nog geloven. Dat ik er bijna bijgelovig van zou worden want gisterenavond zeiden we nog tegen elkaar "Haar hoest is precies toch iets beter hé, stel je voor dat ze deze keer NIET ziek wordt. Hout vasthouden!" en Michiel hield hout vast maar ik niet en een paar uren later zaten we de rest van de nacht op met een ellendig hoopje koortskind...



De wetenschap dat het in principe (hout vasthouden!) binnen een jaar of 2 - 3 echt definitief beter moet zijn (hoewel ik vermoed dat onze meisjes wel altijd tere zieltjes zullen blijven), helpt, maar dat neemt niet weg dat wij vaak moe en soms (steeds vaker) moedeloos zijn.
WHY??? WHYYYYY I ASK YOU?!?!
is hier wel op z'n plaats.

En dan, wanneer we rond zijn met ons zelfbeklag, gaan we over naar de orde van de dag. Want we gaan door, uiteraard, we hebben geen keuze.

En dan zijn er de grootouders.

Die mensen waarvan wij zeggen "Wat zouden wij in godsnaam doen moesten onze ouders niet in pensioen zijn?" en daar voorlopig alleen het woord "loopbaanonderbreking" kunnen op antwoorden.

Onze ouders, de grootouders van onze dochters, die zijn geen goud waard.
Die zijn duizend miljoen kilo goud bezaaid met diamanten waard.

Een voorbeeldje om mijn uitspraak te staven.
Ik breng deze ochtend Joanna naar school, ga aansluitend met Ellie op doktersbezoek en bel vervolgens mijn mama. Of Ellie de rest van de dag daar terecht kan, want ik werk vandaag toevallig wel thuis maar ik kan dat echt niet in combinatie met een ziek kind. Geen probleem, ik mag direct komen. Ik krijg, daar aangekomen, spontaan het aanbod om haar daar te laten slapen, want morgen stond sowieso gepland dat ze daar een dagje zou spenderen. Ik wimpel af want ik vind dat ik dat mijn ouders niet kan aandoen, een ziek kind dat mogelijks gans de nacht kot houdt. Op de terugweg naar huis voel ik hoe uitgeput ik ben en bedenk ik mij; ik bel mijn mama om toch in te gaan op haar aanbod. Dat ze niet de juiste speentjes voor de papfles in huis heeft, is geen probleem, die gaat ze wel kopen in de dichtstbijzijnde babywinkel. Ik hang op en het besef dringt door dat wij vannacht allicht gewoon een ganse nacht gaan kunnen doorslapen (Joanna is voorlopig terug gezond, HOUT VASTHOUDEN!). Ik word daar bijna euforisch van. Champagne!! Verse lakens!! Maffen!!


En ik besef dat wij nooit of te nimmer onze dankbaarheid ten opzichte van onze ouders zullen kunnen uitdrukken. In geen honderd jaar. Want serieus: wat zouden wij in godsnaam doen zonder hen?! Ik durf daar zelfs niet aan te denken.

Wij doen vaak beroep op hen en soms lijkt het bijna vanzelfsprekend, dat ze onze kindjes altijd met veel enthousiasme opvangen. Voor zover hun eigen leven het toelaat, staan ze altijd klaar voor ons. Ze passen last-minute hun plannen aan indien mogelijk om ons uit de nood te helpen. Ze verzorgen onze zieke kindjes als de beste. Ze zitten op hun knieën duplo kastelen te maken, gaan in het bos kabouters zoeken, spuiten in neusjes en geven siroopjes, zingen liedjes en kijken Disney films, tekenen en knutselen en lezen, geven flesjes en staan 's nachts op om onze kindjes te troosten en te knuffelen zodat wij toch eventjes wat slaap kunnen inhalen.
Ze omringen hen met warmte en liefde en met dat typische grootouder-geduld dat je als ouder soms echt niet kan opbrengen.
Ik vind dat niet vanzelfsprekend, ik vind dat fan-tas-tisch.

Joanna is dol op haar grootouders en dat zal bij Ellie niet anders zijn.
En ik weet zeker dat er heel veel kindjes zijn die net zo dol zijn op hun grootouders, en dat hun ouders net zo dankbaar zijn als wij.

Dus daarom, speciaal voor alle grootouders en in het bijzonder voor die van Joanna en Ellie: een welgemeende DANK U!

Dank u, dank u, dank u.

dinsdag 29 maart 2016

Ik vind de pauzeknop niet

Het zou kunnen dat het hier even wat stillekes wordt.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.

Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.

Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.

Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)

Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.

Ziek of niet, ze is om op te eten!
Ik voel het intussen ook in mijn lijf sluimeren, die griep. Mijn lijf dat, wegens dat doodop zijn, nog minder weerstand heeft dan anders.
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.

Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu even schijt lak aan, aan die uitspraken. De een kan meer aan dan de ander en bij deze claim ik mijn recht op een dipje én op een klaagzang over dat dipje.

Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.

Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.

Can you feel it, can you feel it, can you feel it (!?)

PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.

donderdag 18 februari 2016

Moeder van 2

Recente moederschapsmijmeringen.

Dat ik nu 2 kindjes heb, die ik even graag zie. 
Allez jong!
Dat kan je je niet voorstellen tot het zover is.

Dat ik onvermijdelijk vergelijk.
Niet in de zin van beter of slimmer of trager of dikker. Maar gewoon vaststellen: ook al zijn het zusjes en hebben ze veel van elkaar weg, het zijn 2 andere mensjes.
Mini-Ellie bewandelt de P30-curve terwijl Joanna een P95 was qua lengte (reuzin!) en een P50 qua gewicht. Ellie is dus op haar 4 maanden (62 cm en 5,75 kg, deze week gemeten) in mijn ogen echt nog een klein baby'tje, terwijl Joanna dat heel snel niet meer was. Joanna zat op deze leeftijd al stevig in een bumbo stoeltje, zat al in het buggyzitje van de 3-in-1 kinderwagen en kon al lang op haar buik liggen spelen. Ellie is nog altijd wat wiebelig, vindt op de buik spelen maar leuk voor 2 minuutjes wegens te lastig en past nog prima in haar wieg. Leuk dat ik langer kan genieten van het baby-zijn, maar ook wel even wennen.
Dat mini-Ellie intussen op de jeugdige leeftijd van 4 maanden 10 uren doorslaapt (meer daarover binnenkort), is toch ook net iets anders dan Joanna-die-niet-sliep ;-)

Ons klein pierke

Dat het hele babygedoe de 2de keer een stuk vlotter gaat, maar ik toch nog altijd erg onzeker blijf. 
Vooral gezien het hele eten-verteren-excreteren verhaal opnieuw niet van een leien dakje loopt. Terwijl het helemaal zo erg niet is als de eerste keer, is het toch weer zoeken en twijfelen en nog wat zoeken. Want het is een ander kindje hé, ah ja!

Dat ik soms zo uitkijk naar wat nog allemaal moet komen, dat ik vergeet te genieten van het hier en het nu. 
Zonde, want dit komt nooit meer terug...
Maar toch, wat kijk ik uit naar mijn 2 meisjes die samen spelen (ja, en ruzie maken, ik weet het!), de échte conversaties die we zullen hebben (dat begint nu met Joanna en ik ben hongerig naar meer!), de wereld die ik samen met hen opnieuw zal ontdekken,... Bring it on!


Zusjesmomenten, mijn favoriet

Dat het mij met momenten zwaar valt ook, het constante "zorgen voor".
Sinds ik ben beginnen werken, bestaan mijn weekends vooral uit de was en de plas, opruimen, kindjes entertainen, flesjes maken en geven en afwassen, pampers verversen, poepkes afkuisen, eten maken, kindjes in bad en bed stoppen,... En dan nog wat was en plas. En opruimen. Tijdens mijn zwangerschapsverlof was bovenstaande mijn werk tijdens de week en was er in het weekend veel meer ruimte voor ontspanning. Ik moet nu opnieuw dat evenwicht wat proberen vinden, maar dat blijkt met 2 kinderen in huis voorlopig erg moeilijk. Wie zoekt, die vindt?

Ik zou soms graag gewoon eens enkel en alleen voor mezelf zorgen.
Uitslapen, brunchen in 't stad, wat shoppen, en lekker lang bad nemen, 's avonds uit eten en dan opnieuw uitslapen. Pure luxe is dat nu in mijn ogen. En op het gemak helemaal in m'n eentje op het toilet zitten, dat ook.
En dan durf ik het al eens denken, onmiddellijk gevolgd door een gigantisch schuldgevoel: het leven was toch een stuk relaxter toen we nog geen kindjes hadden! Alle liefde en schuldgevoel ten spijt, is dat gewoon wel waar. Dus ik moet het durven zeggen ook: af en toe verlang ik terug naar een kinderloos bestaan. Niet definitief - captain obvious - maar gewoon, van tijd tot tijd eens 2 - 3 dagen volledig mijn goesting doen en met niets of niemand rekening moeten houden. Lekker egoïstisch. Daar kan uiteraard voor gezorgd worden, maar dat gebeurt nu nog veel te weinig. Ellie is nog te klein en de 2 kindjes tesamen aan dezelfde babysit overlaten, zien we nog niet zitten. Laten we het erop houden dat dat weer iets is om naar uit te kijken. Later, ooit.


Toen Joanna er was, vroeg ik mij af wat ik vroeger met mijn tijd deed, voor ik mama was. Terwijl mijn agenda toen ook altijd vol zat! En nu Ellie erbij is gekomen, denk ik "wat was het toch rustig met maar 1 kindje", terwijl ik dat tot en met 7 oktober 2015 nooit zou gezegd hebben. Het leven verandert dus je perspectief verandert ook. Een mens past zich aan. Ik zou mijn kindjes voor geen geld ter wereld willen ruilen met elk weekend volledig mijn ding kunnen doen. Maar ik zou er wél geld voor over hebben om eens af en toe een weekend volledig mijn ding te kunnen doen. Het zit hem in de nuances ;-)
Kindjes krijgen kost dus inderdaad veel geld: investeren in de kindjes én investeren in (de mentale gezondheid van) de ouders!


Dat ik occasioneel verlang naar wat me-time en de kindjes af en toe wel achter het behang kan plakken, neemt niet weg dat ik ze doodgraag zie. En dat ik besef hoe ongelooflijk veel geluk wij hebben met zo 2 prachtmeisjes. Ik mag mijn beide pollekes kussen.

Ik zeg elke avond wanneer ik ze in bed stop hoeveel ik van hen houd.
Of hoe trots ik ben wanneer ze mij weer eens verbazen.
Wij knuffelen en kriebelen dat het een lieve lust is, iets waar ik graag mijn was en plas voor laat vallen.

En tenslotte, een dagje thuis werken, dat is toch ook een beetje me-time hé.
Morgen heb ik een date met mijn laptop van het werk in mijn comfy clothes.
En gij nu!

vrijdag 11 december 2015

Met ons viertjes - week 9

Vermoeidheid is een vuil beestje.
Bij mij kan dat lelijk huishouden in mijn hoofd. Alles lijkt moeilijker, lastiger, erger,... wanneer ik zo vermoeid ben zoals nu.

Ik moet het onder ogen zien, ik heb een zwak gestel. Ik heb veel rust nodig, wil ik goed functioneren (zowel lichamelijk als mentaal). Veel meer dan ik momenteel heb.
Met rust bedoel ik vooral slaap, gezien ik niet het type ben dat overdag gewoon lekker wat kan rusten. Daar ben ik dan weer te onrustig voor, ha!

Foutje van moeder natuur in dit geval: ik ben een heel slechte slaper. Maar dat wist u al en daar heb ik onder normale omstandigheden ook niet zo veel last van.
Normale omstandigheden, daarmee bedoel ik dat het leven z'n gangetje gaat en ik overdag wakker en actief ben en ik 's nachts rustig kan slapen (minimum 7 uren, liefst 8 en idealiter 9...)

Hoop in bange dagen. Het spul werkt wel!


De voorbije week waren de omstandigheden NIET normaal, zeg ik u.
Zoals daar zijn:

  • een zieke kleuter die niet weet waar gekropen van de koorts. Ook 's nachts en met nurofen.
  • een zieke kleuter die zichzelf constant wakker hoest.
  • een zieke kleuter die om 3u 's nachts verkondigt dat ze wakker is en graag naar beneden wil. En effectief aan de trap gaat staan.
  • een zieke kleuter die bij ons in bed komt liggen hoesten en snotteren en wriemelen van de koorts.
  • een kleine baby die, wanneer de zieke kleuter tegen de ochtend eindelijk terug wat in slaap gesukkeld is, wakker wordt om te eten. Zodat moeder eigenlijk al wakker is sinds 3u (en pas rond middernacht sliep) en dat zo een paar nachten op rij.
  • alleen thuis zitten met een zieke kleuter (die niet kan slapen) en een kleine baby die overdag bijna non-stop entertainment nodig heeft. En nog altijd worstelt met haar vertering.
  • zelf wakker liggen van de buik- en rugpijn na het plaatsen van een hormonenspiraaltje. Je kan daar "wat last" van hebben, wat zich in mijn geval uiteraard vertaalt naar echt veel pijn. In die mate dat ik de maximale dosis nurofen slikte en nog altijd pijn had. Dat is intussen gelukkig beter.
  • zelf wakker liggen van het feit dat de kleine baby opnieuw wat snot en slijm heeft en dus als de dood zijn dat de zieke kleuter haar zou besmetten. En ik met 2 zieke kinders zou zitten, waarvan 1 baby van 2 maanden. Ik liet Joanna niet in Ellie's buurt komen, waste als een bezetene mijn handen en gebruikte aan de lopende band van die alcoholische handontsmetting. Het gevaar lijkt intussen geweken, maar ik blijf op mijn hoede.
  • zelf wakker liggen van het feit dat de zieke kleuter haar eerste schooloptreden moet missen. I know, I know, er komen nog veel optredens die ze zich ook effectief zal herinneren, maar toch vind ik het doodjammer. De school voert dit weekend voor het eerst een Kerstmusical op en er is vandaag een aparte voorstelling voor de grootouders in plaats van het klassieke grootouderfeest in november. Dus voor hen vind ik het dubbel zo erg.
  •  een kleine baby die nogal fel reageert op haar eerste prikjes. Met veel huilen en wat koorts. En slecht eten. Ook dat nog!

De ipad, nog net iets dankbaarder bij ziekte


Ik weet het.
Het passeert allemaal en na regen komt zonneschijn en er is licht aan het einde van de tunnel en zo en binnenkort is het alweer allemaal vergeten.
Maar dat neemt niet weg dat week 9 was wat ze was. Ellende dus.
Ik kan er ook niet aan doen!

2 maanden oud en om op te eten


Op naar een betere week!
1 ding is wel zeker, ik moet iets proberen doen aan die vermoeidheid want dat is aan het escaleren. Grootouders kwamen mij deze week af en toe bijstaan zodat ik even wat kon slapen. Dat scheelt. En in de kerstvakantie zijn we weer met 2 thuis, dat scheelt ook. Verder hoop ik vurig dat Joanna na deze episode een tijdje kiemvrij blijft zodat ze weer het klokje rond slaapt en dat Ellie haar nachten effectief 's nachts leert slapen. We zijn opnieuw volop bezig met verschuiven (poging 1 gestaakt wegens te moe) en deze keer lijkt het wel te lukken. 
Slapen van 23u tot 7u zonder te moeten opstaan, stel je voor zeg! 
Mooie toekomstmuziek hé ;-)

De week begon nochtans goed, op de schoot van Sinterklaas

donderdag 3 december 2015

Met ons viertjes - week 8

Wanneer ik Ellie 's morgens uit haar bedje pluk, begroet ze mij met de guitigste lach ter wereld.
Heerlijk om de dag zo te starten. 
Wanneer je tegen haar praat (met extra veel babygeluidjes), "babbelt" ze terug. Die babykreetjes zijn zo schattig!

Na week 5 en 6 waarin ze heel rustig en vrolijk was, heeft ze nu wel duidelijk weer een lastigere periode. Ze heeft opnieuw meer last van krampjes en is dus ook onrustiger. Tijdens het drinken, maar ook daarbuiten. Ze doet lustig van huiluurtjes 's avonds, net rond etenstijd en Joanna's bedtijd. Slechte timing dus, maar soit, this too shall pass (again).

Een stabiel voedingsschema heeft ze ook nog steeds niet, vooral door die moeilijke vertering. Ze begint stillaan meer in 1 keer te drinken, maar dat lukt niet altijd door de krampjes waardoor ze dan sneller weer honger heeft. Ik probeer er in mee te gaan, maar de voedingen 's nachts beginnen hun tol te eisen. Ik word er niet alleen moe maar ook erg humeurig van. Ze drinkt intussen meestal rond 4u30-5u, wat erna niet veel tijd meer laat om nog deftig te slapen. Soms wekt ze ons ook al vroeger, dus echte regelmaat is er nog niet.
Maar: wat niet is, zal komen en geduld is een schone deugd en zo...

Goeiemorgen, morgen!

Joanna komt naar mij gelopen en toont mij haar lege hand.
- Kijk mama!
- Waw, wat is dat? (inclusief uitdrukking van pure verwondering)
- Dat is een kindje! Een klein klein kindje!
- En hoe noemt dat kindje?
- Alyssa (dat is haar vriendinnetje uit de klas)
- En wat doet Alyssa op jouw hand?
- Ze is een beetje ziek. Haar oortje doet pijn. (Hoe komt ze daar toch bij?)
- Oei dan moet je haar verzorgen hoor!
- Hopakee! (Joanna maakt een gooibeweging met haar hand)
- Wat doe je nu?
- Ik heb het kindje weggegooid
- Waarom? Je hebt haar pijn gedaan.
- Nee toch mamaaaaa! (Allez moeder, wat zegt gij nu!) Kijk, ze loopt daar op de grond! (Wijst)

Fantastisch toch, de verbeelding van een kind! 

Sinds ze naar school gaat, zie ik haar snel veranderen (cliché!), hoewel dat schoolgaan niet helemaal van een leien dakje loopt. Joanna loopt niet 100% (snot & slijm, loopoogjes en eindelijk die laatste vervloekte kies die doorkomt) en heeft dus al haar energie nodig om niet ziek te worden. We besloten daarom in samenspraak met de juf om haar tot de Kerstvakantie slechts halve dagen naar school te laten gaan (dus zelfs geen 2 volle dagen per week meer). Het is gewoon te zwaar zonder dut, zeker nu. Vermoeidheid leidt tot zwakke weerstand en het vechten tegen allerlei microbes maakt haar extra moe. Ziedaar een mooi voorbeeld van een vicieuze cirkel! 
Oplossing: het kind laten slapen nu het nog kan. Wat ze dagelijks minimum 2 uren doet. De Joanna die ik 's middags ga halen op school is ook een stuk aangenamer dan de Joanna die ik om 16u ga halen. En op slag vindt ze school nog leuker. Ik ga tenslotte ook met meer plezier naar het werk wanneer ik uitgeslapen ben!


Joanna kijkt erg graag naar Assepoester...


Over uitslapen gesproken, mijn energiepeil staat laag. Heel laag.
Het weer (of bij uitbreiding de donkere tijd van het jaar) zit daar zeker voor iets tussen. Maar de 2 moederskindjes hier thuis nog net iets meer, vermoed ik. 
Terwijl ik in normale omstandigheden (lees: 5 dagen per week werken gevolgd door 2 dagen weekend) mijn energie haal uit quality time met de kindjes, lijken ze nu net alle energie uit mij te zuigen. Ik beschouw het ook niet meer als quality time wanneer je er dag in dag uit mee bezig bent (no judgement, ik ben gewoon niet zo'n moeder). Ze vragen allebei constant mijn aandacht en tussendoor doe ik niks anders dan vaatwassen legen, wasmachines vullen, 25.000 keer een tut insteken, flesjes afwassen,... En hersenloos naar mijn smartphone staren gezien ik weinig energie heb voor iets anders. 
Ik zou er ook op uit kunnen trekken met de 2 meisjes, maar dat is echt niet evident. Om te beginnen is het vaak te slecht weer om buiten te komen. Daarnaast slaapt Joanna ongeveer van 13 tot 15u. Tegen dat ik iedereen dan vertrekkensklaar heb, begint het al te schemeren. En ik krijg mezelf eerlijk gezegd niet opgepept voor al dat gesleur om dan een halfuur ergens naartoe te gaan waar ik handen en voeten tekort kom omdat ik niet én de buggy kan duwen én achter Joanna kan aanhollen. Wat we wél doen - wanneer het weer het toelaat - is buiten spelen in de tuin. Ellie in de draagdoek (wat ze niet altijd zo leuk vindt) en Joanna laten uitrazen. Het is dan toch dat...
Volgende week komt mijn mama een namiddagje babysitten zodat ik ongestoord een kanjer van een middagdut kan doen. Het moment dat ik mijn oordoppen insteek wordt er eentje om te koesteren!


De zusjes. Ik zie ze doodgraag, maar nog liever met wat meer slaap en energie in mijn lijf!


Om dit alles wat verteerbaar te maken, planden Michiel en ik binnen een dikke 2 weken toch nog een klein uitje met ons 2tjes. De kindjes gaan bij de grootouders en wij trekken voor 1 overnachting naar Hasselt. We koppelen er een wellness arrangement aan dat we cadeau kregen van Ellie's meter (the perfect gift!). Ik moet u niet vertellen dat wij daar keihard naar uitkijken!


Ik weet het, de tijd gaat veel te snel.
Maar momenteel vind ik dat ab-so-luut niet erg. 
Back to normal, het lijkt mij wel iets ;-)


vrijdag 20 november 2015

Met ons viertjes - week 6

Ik ben niet zo'n moeder die altijd al een grote kinderwens had.
Als tiener vond ik het een mooi idee om een jonge mama te zijn, zonder verder na te denken of ik überhaupt mama wou worden.
Als jonge twintiger en dus student herzag ik dat plan en wou ik helemaal geen kinderen. 
Als jonge werkmens nuanceerde ik dit tot niet weten of ik wel kinderen wou.
En toen kwam ik de man van mijn leven tegen en leek het mij wel een mooi idee, kindjes van ons twee. En zo geschiedde.



Toen Joanna in ons leven kwam, veroorzaakte dit heel wat veranderingen.
Praktisch/organisatorisch (easy, kolfje naar mijn hand) en emotioneel (jawadde), maar het bracht bij mij ook een mentaliteitswijziging teweeg. Ik werd minder hard en wilde in de eerste plaats mama zijn. Ik zag mijzelf bijvoorbeeld in de toekomst deeltijds werken om thuis te zijn voor de kindjes. Ik had absoluut geen zin om na mijn zwangerschapsrust terug aan de slag te gaan. Mijn hoofd stond daar niet op, ik was volledig gefocust op mama zijn. Ik denk dat ik gewoon lang nodig had om te wennen aan mijn nieuwe rol die bovenop al de rest kwam, want...

Joanna, 10 weken oud

Nu Ellie in ons leven is, voelt het weer anders.
Ik was al mama, dus moet niet meer wennen aan die rol. Deze keer heb ik wél zin om terug te gaan werken (ja, nu al) en wil ik zoveel andere dingen doen dan mama zijn. Dat deeltijds werken schuif ik voorlopig ook op de lange baan. Dat ik thuis kan werken, scheelt natuurlijk wel.
De overgang van 1 naar 2 kindjes vind ik op organisatorisch en emotioneel vlak goed meevallen. Wat mij het meest verrast is dat ik, in plaats van me nog meer in het moederschap te schikken, me er een beetje tegen afzet. Ik ben heus meer dan enkel mama en dat is wat in strijd met wat nu van mij verwacht wordt. 
Timing speelt hier wel een rol in. Doordat Joanna net naar school is beginnen gaan tijdens mijn zwangerschapsrust, zit ik vaak alleen thuis met 2 kindjes. Indien ze nog naar de opvang zou gaan, was de situatie wel anders. Veel meer dan bij 1 kindje, voel ik nu bij 2 kindjes de impact van het ouderschap op mijn leven en vooral op mijn vrijheid.



Ik weet uiteraard dat dit een fase is en die vrijheid beetje bij beetje terugkomt.
Godzijdank ;-)
Ik zie mijn kindjes doodgraag en kan mij geen leven meer voorstellen zonder hen! Niets maakt mij zo gelukkig als hen gelukkig zien. Maar ik zit nu al te verlekkeren op het volgende uitje zonder kindjes. Eventjes gewoon mijn of ons ding doen, zalig. Daarna ben ik nog zo blij ons klein grut terug te zien.



Beetje kindjesnieuws ook?
Ellie deed een groeispurt (eten om de 3u ipv 4u, op zoek naar een nieuw ritme en binnenkort zal ze grotere hoeveelheden drinken, denk ik) maar is verder niet lastiger dan anders tijdens de zogezegde moeilijkste week. Integendeel, ze lacht meer en meer en lijkt vrede te hebben genomen met een leven buiten de baarmoeder. De krampjes zijn er nog maar worden niet erger. All is good!



Joanna gaat nog altijd heel graag naar school en doet het daar zeer goed maar is helaas nog altijd doodop bij thuiskomst. In die mate dat ze vanaf volgende week maar 2 volle dagen per week naar school zal gaan. Want die vermoeidheid laat zich thuis keihard voelen, het lijkt hier wel oorlogsgebied zodra ze thuis is. Niet om de 2 minuten kwaad worden is een uitdaging en het is gewoon niet leuk meer. Dus we gaan voor meer slaap én een "flink zijn" systeem met sterretjes die ze kan verzamelen. We moeten er iets mee...
Dus nog niet "All is good" maar daar komen we hopelijk wel!

Al mijn hoop rust op dit maaksel!

vrijdag 13 november 2015

Met ons viertjes - week 5

Joanna's eerste week school!
Wat was dat spannend zeg! Dag 1 had de mama een kleiner hartje dan de schoolganger. Joanna zag het volledig zitten, nam alles in zich op en besefte volgens mij niet helemaal dat ze daar een ganse dag zou moeten doorbrengen zonder mama of papa. Ikzelf kon de traantjes bedwingen tot de schoolpoort achter mij toeviel. Dan toch even een paar minuutjes nodig gehad om de grote stap te verwerken. Gelukkig stond manlief die eerste dag aan mijn zijde!

De volgende dagen was mama's hart terug sterker, dat van Joanna iets minder. Alles gaat prima tot aan de schoolpoort, waar het besef plots doordringt. Ze moet er letterlijk over de streep getrokken worden :-) Geen traantjes echter, dus al bij al blijf ik voorlopig gespaard van grote drama's. Mijn flinke meid!




Wat zou ik graag een vlieg op de muur zijn bij juf Tanja...
Joanna stelt het voorlopig dus goed. Ze weent wel eens 's middags zo rond dutjestijd en is uiteraard doodop na zo'n ganse dag. Er valt 's avonds nog weinig mee aan te vangen behalve naar Frozen laten kijken en wat laten uitrazen (altijd eventjes een energieboost ook!). Het woord ploetermoeder krijgt een nieuwe dimensie wanneer Joanna hysterisch huilt van vermoeidheid (het moet er altijd even uit vlak na schooltijd, dat duurt zo'n 20 minuutjes) terwijl Ellie huilt van de honger en wanneer Joanna kort daarna moet plassen en mijn hulp wil net wanneer ik Ellie eten geef. Nooit een saaie dag hier bij ons!

Uitgeteld :-)


Ellie's 5de week verliep redelijk.
Er zijn goede en minder goede dagen. Al bij al huilt het brave kind niet echt veel, moet ik eerlijk toegeven. Ik vermoed dat we hier vooral te maken hebben met een geval van een overbezorgde moeder die, na de (te) zware eerste babyperiode, van muggen olifanten maakt en wil ingrijpen waar het eigenlijk niet nodig is...
Ik moet veel met haar bezig zijn, gezien ze overdag moeilijk slaapt ('s nachts slaapt ze goed, binnenkort een apart schrijfsel daarover!) en haar spijsvertering haar parten blijft spelen. De fles geven gaat soms vlot maar soms is het ook een waar gevecht. Leuk is anders, maar echt erg is dat eigenlijk niet. Het is kwestie van wat te relativeren, niet mijn sterkste punt...
Ze heeft ook duidelijk soms last van het terugvloeien van haar melk, maar voorlopig niet in die mate dat we absoluut moeten ingrijpen. Dus ik laat de dagen passeren en de ongemakken eruit groeien. En ik probeer zo weinig mogelijk olifanten te maken. Dat de osteopaat haar volledig spanning-vrij verklaarde en haar een "leutig" kind vond, helpt ook om het vertrouwen op te bouwen dat alles OK is met onze jongste dochter.



Ik heb de voorbije 5 weken wel enorm respect gekregen voor thuisblijfmama's.
Respect maar toch ook wat onbegrip. Ik zou het namelijk niet kunnen zonder zot te worden. Dat ligt volledig aan mij, ik ben gewoon niet het soort mens om dat te doen. Te ongeduldig vooral.
Ellie is schattig en zo, maar ik teer niet op schattig alleen. Bij Joanna was mijn werk een ver-van-mijn-bed-show en had ik hoegenaamd geen zin om terug aan de slag te gaan. Nu heb ik zoiets van "Ja, wanneer mag ik eraan beginnen?". Ik ben veel geruster in het feit dat het wel goed komt met Ellie en dat ze in de opvang ook in goede handen zal zijn. Natuurlijk is ze de eerste maanden het best af bij mama (en papa) en ik zou het toch niet over mijn hart krijgen zo'n klein prutske nu al naar de opvang te brengen. Maar ik zal blij zijn wanneer ik terug aan de slag kan midden januari. En nog zo blij om de kindjes dan 's avonds terug te zien!


11 november gingen wij een kijkje nemen op de befaamde Jaarmarkt in Sint-Lievens-Houtem.
Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, tot ik het zag passeren op facebook. Leek mij wel leuk als gezinsuitstapje en dat was het ook! Joanna mocht op een kermismolen, maar vooral de tractors vielen in de smaak. Zo ook de braadworst ;-) Wij waren best wel onder de indruk van de organisatie daar, het is echt een groot(s) evenement. 

"Lach eens Joanna!" Voor de rest was de kermismolen serious business.

Zodra ze de braadworst gezien had, kon de kermismolen haar gestolen worden.

Hier moest ik niet vragen om te lachen!

Vee, vee en nog eens vee.

En vee.

Ik was vergeten...
  • hoe zalig dat eerste lachje is! Sinds een week vermoeden we er af en toe 1 te ontwaren, sinds gisteren ben ik het zeker. Soms naar mij, iets vaker naar haar mobiel. Gezien ik die zelf gemaakt heb, vergeef ik het haar. Ellie heeft trouwens het guitigste lachje ter wereld! Ik bewijs dat nog wel met deftiger beeldmateriaal, hieronder was ik net te laat...


  • hoe de tijd nog sneller lijkt te gaan met een baby in huis. Knip met de vingers en we zijn 5 weken verder!
  • hoe vaak een baby van 5 (6,7,8,...) weken haar tut verliest. En opnieuw en opnieuw en opnieuw...elke dag!

maandag 22 juni 2015

Over regen en drop

Toepasselijke titel, op deze prachtige zomerdag, na een - voor ons - al even prachtig weekend...

*Kuch*

Ik ga er geen ellenlange klaagzang van maken. Dat maakt het er namelijk niet beter op!

Maar met Joanna die voor de 500 miljoenste keer (of zo lijkt het toch) ziek is en dus weer niet naar de opvang kan, in combinatie met een erg hoge werkdruk en met g*dv*rd*ms* wegenwerken op de E40, moet dit zowat de mottigste maandag van het jaar geweest zijn. Het weer dan nog buiten beschouwing gelaten. Hij is gelukkig bijna voorbij!


We omringen onze dochter met goede zorgen, medicatie en huis-, tuin- en keukenmiddeltjes om de koorts, het slijm, het snot, het hoesten en de ellende te proberen overmeesteren, maar dat loopt niet van een leien dakje.
Alweer.
Voor de 500 miljoenste keer dus.

Moest het nu gewoon wat snot zijn en wat slapeloze nachten, tot daar aan toe. Maar ze is altijd echt zíek. Waardoor wij intussen bij het minste snotje voorbereid zijn op het ergste (meestal terecht), als bezetenen om de haverklap haar koorts meten (lang leve de oorthermometer!) en vaak al bij de huisarts of kinderarts aankloppen als het ergste eigenlijk nog moet komen (waardoor we binnen eenzelfde ziekte-episode vaak een tweede keer mogen gaan).

En intussen kunnen we de nabije toekomst al voorspellen. We lappen haar op tot ze weer beter is, of toch voldoende genezen lijkt om terug naar de opvang te gaan, en na een paar dagen komt ze weer met een ander beestje naar huis waar ze niet tegen bestand is.
Ik vrees dat dit in de categorie "straatje zonder eind" valt en ik word er een beetje wanhopig van...


MAAR gelukkig zijn er ook nog ándere zekerheden in het leven, zoals "na regen komt zonneschijn". Daar trek ik mij aan op.
En aan de hoop dat dochter 2 er allemaal iets beter zal tegen kunnen.
En aan de wetenschap dat ik mijzelf mag gelukkig prijzen met een schitterende man aan mijn zijde die de last samen met mij draagt. Extra veel respect voor de single moms onder ons! (En ook voor mijn lief want mijn zwanger humeur is niet om over naar huis te schrijven tegenwoordig...)


Helaas intussen wel toenemende harde buiken, uiteraard.
Later deze week met een klein hartje naar de gynaecoloog...

maandag 16 februari 2015

Mijn verhaal op #thegentlemom

Dit moet ik toch ook even kwijt vandaag!

Kennen jullie The Gentlemom? Zoniet, neem zeker hier even een kijkje!

De online community die journaliste Kirsten Ginckels en fotografe Ellen van den Bouwhuysen oprichtten op facebook om mama's op een eerlijke manier een hart onder de riem te steken, kent een groot succes. Op enkele maanden tijd verzamelden ze al 6200 "vind ik leuks" en elke dag komen er nog gelijkgestemde zielen bij.

Elke week geven ze het woord aan een "guest gentlemom", die in een klein tekstje haar verhaal mag delen. Gisteren verscheen mijn verhaal! Ik schreef het volgende:

In de loop van mijn zwangerschap waren mij twee roze wolken beloofd.

De eerste was mij beloofd door mijzelf, over de geboorte van mijn kindje. Vol spanning keek ik uit naar het mooiste moment van mijn leven. Want dat is het toch, als je de buitenwereld mag geloven? Kwam ik daar even bedrogen uit... Mijn bevalling staat tot nu toe met stip op 1 bij de meest traumatische ervaringen uit mijn leven. Ik werd ingeleid omwille van zwangerschapsvergiftiging, maar niets ging zoals het moet, ik werd steeds zieker en eindigde uiteindelijk op de operatietafel voor een spoedkeizersnede. Tijd om die overweldigende 24 uren te verwerken krijg je niet, want plots ben je mama... Nu - bijna 2 jaar later - heb ik het een plaats gegeven, maar het gevoel van een loze belofte blijft helaas bestaan.

Die tweede roze wolk was mij beloofd door de media, door mensen die ik ken en door mensen die ik niet ken. Ik wist dat het wel eens lastig zou kunnen worden, maar ik zag het moederschap volledig zitten. Mijn enthousiasme moest echter snel plaatsruimen voor wanhoop. Joanna bleek een huilbaby...
Elke dag was een beetje overleven. Soms dacht ik: "Niets aan de hand. Baby's huilen nu eenmaal. Deal with it!". Maar vaker dacht ik dat ik de grootste fout van mijn leven had gemaakt en dat ik mijn kindje niet genoeg liefde kon geven.
Tussen het huilen door begon ik echter te zien wie mijn dochter echt was, of kon zijn. Een ondeugend lachebekje. Mijn moederinstinct en mijn volharding leverden na 4 helse maanden het verdict koemelkallergie op. Eén week later had ik een ander kind en kon, toen mijn moederschapsrust afliep, mijn herstel eindelijk beginnen...
Joanna is intussen bijna 2 en is een gelukkig kind. Ze is inderdáád een ondeugend lachebekje, en mijn hart blijkt nu al te klein voor alle liefde die ik voor haar voel. Mijn tweede roze wolk heb ik dan toch nog gekregen, lang na datum.



Nu kan ik er open over praten, móet ik erover praten zelfs. Maar toen wisten slechts weinigen hoe zwaar ik het had. Ik voelde mij zo alleen. Dus minimaliseerde ik de zware momenten en zette ik de goede momenten extra in de verf, ook voor mezelf. Want hé, je bent een kersverse moeder, je moet toch zowat uiteenspatten van geluk daar bovenop je wolk?

Tijd heelt alle wonden. Maar wat ben ik blij met initiatieven zoals ‪#‎thegentlemom‬. Wat zijn we met veel, in tegenstelling tot wat ik toen dacht. Je verhaal kunnen delen - ook na de feiten - en die herkenning en erkenning, dat doet écht deugd. Bedankt daarvoor!

176 likes kreeg mijn verhaal al sinds gisterenavond!
Wat is het fijn om vast te stellen dat zoveel mensen zich hierin herkennen en dat ik anderen op die manier misschien een hart onder de riem kan steken.
Want gedeelde smart is halve smart, een waarheid als een koe!
Van smart is hier in dit huis intussen geen sprake meer, maar schrijven over toen blijft wel deugd doen, ook vandaag nog.

Bedankt Ellen en Kirsten, voor dit mooie initiatief, voor dit forum en voor alle steun die jullie op die manier bezorgen aan mama's die het soms o zo nodig hebben!


vrijdag 21 november 2014

Mijn conclusies bij het grote ploetermoeder debat van deze week


Na nog meer lezen en nog meer nadenken en wat discussiëren, stootte ik vandaag eindelijk op dit opiniestuk waar ik mij volledig achter kan scharen.

Het beschrijft wat ik er zelf van denk. Lees het hele stuk, niet alleen de titel, want die vind ik minder relevant. Ik steel ook even het prentje erbij :-)


"Dat Robberechts werk en gezin perfect kan combineren, heeft meer te maken met persoonlijke situatie- en karakterkenmerken dan met het gegeven dat iedereen dat maar moet kunnen." En verder: "Hoe anders is de situatie van pakweg eenoudergezinnen of mensen met een laag inkomen, die de financiële gevolgen niet kunnen dragen?"
Vinger op de wonde: het gaat over keuzes KUNNEN maken, en dat is lang niet voor iedereen het geval! Een beetje solidariteit aub, bedankt! Ik heb het niet alleen over alleenstaande ouders of ouders met kinderen met een speciale zorgbehoefte. Het gaat om zoveel andere randvoorwaarden die goed moeten zitten om keuzes te KUNNEN maken: opvoeding, opleiding, omkadering, sociaal netwerk, financiële draagkracht, en ga zo maar door.
In dit stuk wordt daar volledig aan voorbij gegaan, en dat stootte mij tegen de borst. Ik begrijp de achterliggende boodschap van de auteur, maar ik vind deze slecht (op het gemene af) verwoord. En denigrerend tegenover huismoeders. Strijken is óók werken, just sayin'.

En ook nog: "Zou dit geen werkelijke emancipatie zijn: dat we allemaal op gelijke basis kunnen kiezen wat we echt willen? Dat we een afgewogen keuze kunnen maken tussen werken en thuisblijven, zowel mannen als vrouwen?"
YEP! Daar gaat het inderdaad precies over! Dank u!

De rest moet je zelf maar lezen ;-)






En nu stop ik erover, beloofd!
Mijn ei is gelegd. Amen

donderdag 20 november 2014

Intermezzo #3

Maandag stootte ik op dit artikel in het online magazine Charlie.
Ik deelde het prompt op facebook.

En ik bleek niet de enige bij wie het aansloeg.
Intussen las/hoorde/zag ik de auteur van het stuk in kranten, op radio, op televisie.
Het mooie stuk schrijfsel ging zowat viraal.
De combinatie gezin - werk en hoe daarmee om te gaan, het lééft blijkbaar!



Het gekke is: iedereen lijkt er zo enorm mee begaan, maar weinigen doen er écht wat aan, of proberen er iets aan te doen.

Ik ook niet, for that matter. Ik sta niet op de barricades.
Ik deel dit en verwante zaken enkel op facebook, meer niet.

Waarom?
In de hoop dat iemand anders het voor mij zal doen?
Omdat het te moeilijk lijkt, de samenleving zo fundamenteel doen veranderen?
Of omdat ik eigenlijk 1 van de gelukzakken ben, momenteel toch?
Dat laatste neemt niet weg dat ik nog steeds vind dat er nog zeer veel werk aan de winkel is.

Eentje om over na te denken...