Posts tonen met het label anekdote. Alle posts tonen
Posts tonen met het label anekdote. Alle posts tonen

maandag 14 maart 2016

Geheimtaal

Joanna is op de leeftijd gekomen dat wij niet meer zomaar alles kunnen zeggen in haar bijzijn.

Niet dat wij ganse dagen vuile praat verkopen tegen elkaar.
Geen ganse dagen.

Maar het kind heeft een scherp en vooral selectief gehoor.
Er zijn nu eenmaal woorden die we in haar bijzijn beter vermijden.
Koek. Televisie. Ipad. Verjaardag. Buiten. Boven.
Om er maar een paar op te noemen.

Zodra ze die termen hoort vallen, wil ze dat. En wel direct.
Een koek. Televisie kijken. Ipad spelen. Verjaardag vieren. Buiten spelen. Naar boven gaan.

En dat komt ons niet altijd even goed uit.

Die tut verdwijnt binnenkort hopelijk van het toneel...

Dus om drama te vermijden, doe ik datgene waarvan ik mij nog goed herinner dat mijn ouders het ook deden.
Ik schakel over op een andere taal.
In mijn geval is dat blijkbaar Frans, opnieuw naar analogie met mijn ouders.

Gek toch, dat ik in deze door Engelse termen gedomineerde wereld toch nog teruggrijp naar mijn tweede taal. Het overkomt mij gewoon, het Frans vloeit er als vanzelf uit. Ik denk daar niet over na, zo midden in een gesprek. Ik bedenk mij gewoon net op tijd "oei dat zeg ik best niet luidop in haar bijzijn" en schakel onmiddellijk over op het Frans. Het Engels, dat zou heel onnatuurlijk aanvoelen. Dat had ik eigenlijk nooit verwacht!

Voorlopig werkt het perfect, maar ik vraag mij af hoe lang het zal duren eer ze ook in het Frans woorden begint te begrijpen. Ideale leeftijd voor vreemde talen en zo.

Benieuwd of er nog mensen zijn die soms overschakelen op een andere taal in het bijzijn van de kinderen. Of spellen jullie de helft van de woorden? Of is dat helemaal niet nodig?

vrijdag 16 oktober 2015

Met ons viertjes - week 1

Nieuw rubriekje!
Het leven zoals het is, met ons viertjes. Elke week zal ik wat losse gedachten neerschrijven over hoe de overgang van 1 naar 2 kindjes ons bevalt. Enjoy!

Was het niet voor die keizersnede, ik had 3 nachten kraamkliniek ideaal gevonden.
Toch wel een groot verschil, zo voor de eerste of de tweede keer mama worden... Mét keizersnede blijft 5 nachten wel noodzakelijk, vooral dan naar pijnbestrijding toe.



Joanna is super lief voor haar zusje.
Kusjes geven, melkje geven, aaien over haar hoofdje, speelgoed in haar park zetten,... Voorlopig gaat dit aspect dus goed, al merken we wel dat ze wat stouter durft te zijn om aandacht op te eisen. Dat is maar normaal ook, denk ik dan.



Dag 4 - dus nog in de kraamkliniek - was dag van de baby blues.
Amai wat was dat zeg!? Vorige keer weinig van gemerkt, deze keer veel tranen zonder reden. Ik miste Joanna plots heel erg en voelde mij schuldig dat ik haar zo weinig kon zien en aandacht kon geven. Ik heb gebleit gelijk een klein kind toen ze die dag op bezoek kwam. Ze begreep er niets van maar pakte mij gewoon stevig vast. Niet te vatten hoe graag ik dat kind zie! Volgende dag niets meer te merken van die blues, speciaal fenomeen toch hoor!




Ellie sliep haar eerste nacht thuis van middernacht tot 7u, zonder voeding.
Ik wist niet wat ons overkwam! Toevalstreffer natuurlijk, dat weet ik, maar wat een welkome verrassing zeg! 
De eerste nachten werd ze steeds rond 2-3u wakker om te eten, maar die nacht wekte ze ons pas een eerste keer om 4u. Ze was nog niet helemaal wakker dus we besloten het flesje een uurtje te proberen uitstellen (kwestie dat het voedingsschema niet helemáál om zeep zou zijn) door haar tussen ons te leggen met een tutje. De volgende keer dat ik wakker werd was het kwart voor 7 en sliep iedereen nog! Geloven wie geloven kan...
Ter info: nacht 2 en 3 dronk ze gewoon haar nachtfles hoor. En terug inslapen is vaak een uitdaging, de darmpjes zijn spelbreker. Het leven zoals het is!




Ik zit intussen te wachten tot de huilbaby-bom ontploft.
Ik weet niet eens of die er wel is, maar het heeft er de eerste keer blijkbaar goed ingehakt. Ik ben (te) alert voor elk teken van reflux, koemelkallergie en meer van die shizzle. Ellie's vertering bezorgt haar redelijk wat ongemakken, maar niks onoverkomelijk voorlopig. Haar eerste krampjes-huilbui filmde ik maar meteen, kwestie van alvast materiaal te verzamelen voor een mogelijk toekomstig medisch dossier. Een voorbereid moeder is er 2 waard ;-) Ik wacht dus (terecht of onterecht) af met een bang hartje en koester intussen elke dag (en nacht) die vlot verloopt. 
Ik maak zowaar kennis met een soort van roze wolk, wie had dat ooit gedacht!



Ik was vergeten...
  • hoe zacht zo'n babyvelletje is! OMG!
  • wat een grappige gezichtjes die kleintjes trekken, vooral zo net na het drinken. Hilarisch!
  • hoe snel de dagen voorbij vliegen en hoe weinig je maar lijkt gedaan te krijgen. Ik heb nog niet gehaakt sinds de bevalling!


dinsdag 29 september 2015

Mijn doodgewone dingen #5


  • Joanna die enthousiast "Mama! Mama!" roept wanneer ik haar oppik bij de onthaalmoeder en vervolgens in mijn armen vliegt.
  • Najaarszon en de daarbij horende kleuren.
  • Gestolen tijd op zondag.
  • Totaal ongepland iets "op den bots" kunnen doen. Een gekoesterde zeldzaamheid.
  • Een opgeruimd gevoel.
  • Voorleestijd.
  • Joanna en haar ritueeltjes, zoals het feit dat ze als een kleine baby in mijn armen wil liggen wanneer ze uit bad komt en "Slaap kindje slaap" wil zingen terwijl ik haar droogwrijf. Knuffelbeestje van mij.
  • Middagdutjes.
  • Mijn lief en zijn passie(s).
  • Eindelijk eens zeeën van tijd hebben tijdens de laatste weken stilte voor de storm. 
  • Zoals tijd hebben om te lezen!
  • Najaarsgroenten.
  • En soep!
  • Hilarische conversaties via sms en zo.
  • Ongestoord en ongegeneerd dagdromen.
  • De wetenschap dat ik binnenkort terug op mijn buik kan slapen.
  • En sushi mag eten.
  • En steak tartare!
  • Hoe gauw een kinderhand gevuld is. En hoe snel een moederhart daarvan overloopt, van dat kindergeluk.
  • De ontdekking van YNAB (dankzij Lilith). Later misschien meer daarover.
  • Een snelle pasta maken die verrassend lekker blijkt te zijn.
  • Cola. Echte Coca-Cola. #sorrynotsorry
  • Een witte boterham met boter en donkere hagelslag. #sorrynotsorry
  • Het toeleven naar de bevalling. Het kan nog alle kanten uit, spannend!

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



woensdag 12 augustus 2015

Uit de pampers!

Al sinds ruim 2 weken! Dutjes en 's nachts niet meegerekend natuurlijk.

Nochtans heeft Joanna het gewoonlijk niet zo voor grote veranderingen.
Van een lepel leren eten duurde een maand, mede dankzij de volharding van onze onthaalmoeder.
Boterhammetje leren kauwen en doorslikken zonder verstikkingsgevaar leek ook een eeuwigheid te duren, met menig paniekaanvallen van moederlief tot gevolg. Vinger in de keel, boterham eruit pietsen. Jaja.
Drinken uit een gewone beker of glas deed ze mijns inziens ook pas vrij laat.

En nu dan de fameuze zindelijkheidstraining...

Ik had dit gepland voor september, wanneer ik thuis ben. Joanna mag pas in november naar school dus er is nog tijd. Maar gezien zij 4 dagen in de week naar de onthaalmoeder gaat en daar dus opnieuw het grootste werk moet verzet worden, beslis ik daar natuurlijk niet alleen over.

Bij de opvang vonden ze dat ze klaar was en tijdens de vakantie is het wat rustiger waardoor ze meer tijd hebben voor "het potje".
Dus zo geschiedde, 22 juli startte de training officieel...


Meer nog dan een optimist, ben ik een realist. Beide voetjes op de grond. Ik hoopte op het beste maar was voorbereid op het, euhm, minder goede, zeg maar.
Veralgemeningen zoals
"Bij meisjes gaat dat vlot hoor." of
"Op 2 weken is het gepiept!"
gelden bij ons doorgaans namelijk niet...

Maar het wonder geschiedde.
Het heeft zelfs geen 2 weken geduurd!
Ik kan het zelf nauwelijks geloven, dat we effectief eens tot die meerderheid behoren bij wie alles vlot en volgens de "regels" lijkt te gaan. Alsof er regels zijn...
Driewerf hoera!

Not jinxing it.
Een terugval is altijd mogelijk, maar voorlopig ziet het er goed uit!

We pasten het klassieke systeem toe: geen pamper meer en om het uur op het potje zetten. Na enkele dagen (en accidentjes) viel haar frank al. Gezien Joanna thuis altijd lastiger doet dan in de opvang, werd hier een beloningsysteem ingevoerd: wanneer ze op het potje ging, mocht ze een stempel van Maya op haar blad zetten en bij 10 stempels kreeg ze een cadeautje. Dat werkte dus precies wel: aan de ochtend van dag 5 was haar blad vol en dan moet je rekenen dat ze de eerste 3 dagen bij de onthaalmoeder was en dus niet veel stempelgelegenheid had.



De grote ommezwaai kwam volgens mij dag 4. Een zaterdag, dus thuis. We begonnen de dag met 3 ongelukjes en ik dacht, zie je wel, dat gaat nog laaaaaang duren. In de namiddag gingen wij Pierke kijken op de Gentse Feesten. Op uitstap zonder pampers, spannend hoor. Ik ben tijdens de pauzes 3 keer naar het toilet gegaan met haar (ik op de pot, zij op het potje), maar nikske. Nada. Dus toen we aan de parking aan het Sluizeke stonden te wachten op onze lift, was ik klaar voor de volgende natte broek. Tot Joanna plots "kaka! kaka! vlug! vlug!" begon te roepen. Alle hens aan dek, binnen enkele seconden hadden we haar op het potje geplaceerd (half achter een boom kwestie van het kind toch een beetje privacy te geven) en onmiddellijk plaste ze het potje vol. Van kaka geen sprake, blijkt intussen dat pipi en kaka inwisselbaar zijn bij Joanna. Excretie is excretie, simpel. Soit, we hebben de pipi dan aan de boom gegeven (dat vond ze heel plezant) en dikke bravo's uitgedeeld.

En sinds Joanna haar eerste zelf aangekondigde gevoeg deed op het potje op de parking van het Sluizeke achter een boom, waren er nauwelijks nog ongelukjes! Soms vergeet ze in the heat of the moment dat ze geen pamper meer draagt en realiseert het zich dan net te laat. Maar ze zegt nu heel vaak zelf wanneer ze moet gaan. Het is ook kwestie van haar goed gade te slaan: uit haar gedrag kunnen we ook wel afleiden of het tijd is voor het potje of niet.

Ik ben dus heel blij eens zelf degene te zijn die anderen een hart onder de riem steekt.
Bij dezen:
"Op 2 weken is het (zeker!) gepiept!"

Hehe, dat is fijn!

Dus wij nemen even een pamperpauze vooraleer we er binnen 2 maanden helemaal opnieuw aan beginnen en vertrokken zijn voor nog ruim 2 jaren.
Jupla!

woensdag 29 juli 2015

Veel blabla #6

Joanna's goddelijke uitspraken en dito gewoontes: als ik ze niet opschrijf, vergeet ik ze! Want het gaat zo snel...
Dus is het niet voor u, dan wel voor mijzelf!
  • Als fervent tv-kijker (wij beperken dat natuurlijk!) maken volgende personages een belangrijk deel uit van haar leven: Bumba en Apu (Bumbalu), Baya de bij met Biyi (Willy) en Sip (Flip), Uki (ideaal voor het slapengaan), Tikke en Mimi Mouse (Micky en Minnie), en uiteraard "Autobus! Autobus!" (ellenlange youtube filmpjes met Engelstalige kinderliedjes die gewoonlijk beginnen met "The wheels of the bus", ze is er gek op.)
  • Joanna's favoriete liedje is "Altijd is Kortjakje ziek". In duizenden variaties: de gekende versie ("zondags gaat ze naar de kerk, boekje werk", zingt ze), maar ook de Engelse versie ("wikkel wikkel wikkel star", dankzij die befaamde autobus-youtube-filmpjes dus) en oneindig veel eigen versies met bestaande of verzonnen woorden. Heerlijk! Op nummer 2 staat trouwens "Slaap kindje slaap" dat ze ook al helemaal zelf zingt.
  • "Jaaaaa! Owkaaaaaay! Is toet!" (goed) wanneer we haar vragen iets te doen dat ze wel leuk vindt of soms ook gewoon tegen zichzelf of haar beestjes tijdens het spelen.
  • Die beestjes... Elke ochtend allemaal uit haar bed in een draagmand mee naar beneden en elke avond in de mand terug mee naar boven in haar bed. De draagmand staat hier gans de dag gewoon te staan, er wordt niet naar omgekeken. In de mand: Bumba, Baya de bij, Biyi, Nijsje (Nijntje), Beek (beer), Mammie (Bambi) en doekje (witte tetradoeken zijn haar trouwe knuffels sinds ze enkele weken oud was).
Ziehier "de mand". Staat ganse dag in de zetel.
  • "Nanna doen". Altijd en overal. Owee als iemand anders het dan doet. O-wee!
  • Ze erkent het bestaan van de letter "r" en doet haar best die nu te integreren in haar woordenschat. Op het einde van een woord lukt dat al aardig ("bekerrrr" met de Gentse r uiteraard), maar midden in een woord is het soms nog zoeken. Kwwwaan of kjaan = kraan. Ze komt er wel, het lukt af en toe al!
  • Een enthousiast kind van 2 iets "rustig" laten doen is een ware uitdaging. We probeerden het tot vervelens toe met "zachtjes!", wat heel lang niet in haar woordenboek stond. Nu wel en ze zegt het ook tegen ons als we te veel lawaai maken naar haar goesting. "Zatjes papa!" wanneer hij bijvoorbeeld in de keuken met potten en pannen rammelt.
  • Ze spreekt ook Frans.Vermits "zachtjes" het in het begin niet deed, schakelden mijn ouders over op "doucement!". Zegt ze nu ook. Met een licht Provençaals accent, luister zelf!

  • Ze telt tot 10 maar vergeet nog vaak de 4 en de 9. 5! en 10! is veel te leuk en de anticipatie is te groot. Dat moet sneller kunnen!
  • Ze kent de kleuren geel, groen, blauw, rood, roze en wit, zonder fouten. Paars en zwart beginnen te lukken, oranje en bruin volgen nog wel.
  • Dan zijn er nog de schattige vereenvoudigingen (trampoline = apien en mayonaise = naise, bijvoorbeeld) en de "foute blijvers": water = waakje, melk drinken = meng kikken, televisie = tisie, glijbaan = wiii, hond = woef. Deze verminderen langzaam maar zeker, zo is een paard sinds kort niet meer "iiii" maar een "paadje".
Het gaat in golven. Eerst zegt ze heel veel nieuwe dingen waar ik heel weinig van begrijp. Dan schaaft ze die nieuwe woordenschat bij en leer ik haar langzaam maar zeker verstaan. En dan komt er weer een nieuwe golf aan, zoals onlangs. Ze zegt dus weer heel veel nieuws, ik ben nog bezig met ontcijferen en dan ook verbeteren. Dat laatste gaat nu goed, gezien ze de woorden netjes kan herhalen zoals het moet.

Ik moet nu dus echt op mijn woorden letten. Zoals die keer dat ik mezelf vastreed in een file die ik had kunnen voorzien en er mij een "oh k*t!" ontsnapte. Die direct luidkeels werd herhaald van op de achterbank.
Oeps!

dinsdag 21 juli 2015

De proef op de som

Zwangerschap 2 bevestigt namelijk wat zwangerschap 1 al deed vermoeden: mijn lichaam houdt niet echt van zwanger zijn.
*Kuch*

Ik wil eerst even het volgende duidelijk stellen.
Ik vind een zwangerschap niet minder dan een mirakel, echt waar. Als je weet welke voorwaarden allemaal moeten vervuld zijn om "in verwachting" te geraken, dan is het werkelijk wonderbaarlijk te noemen.
En het is fantastisch, dat leven in je buik.
En ik weet dat er veel moeders en koppels zijn bij wie het niet zo vlot loopt en wiens ultieme wens is zwanger te geraken.

Dat weet ik allemaal.

Maar eerlijk, als ik puur persoonlijk mijn mening mag geven?
Ik vind het maar niks.
#sorrynotsorry
Daaaaag taboe!


Met wat geluk blijf je gespaard van "ochtendmisselijkheid" (zoals ik bij zwangerschap 1), maar met wat minder geluk heb je het vlaggen. Weken aan een stuk liep ik ellendig en dat was heus niet alleen 's morgens. Extreem foute term. Bij mij was het vanaf de middag om zeep, om uiteindelijk miserabel in bed te kruipen, dat van week 6 tot en met week 12. Piek in week 8, tegen dan was ik 3 kilogram kwijt. Dat is dan ook het enige goede dat ik daarover kan vertellen.

Tegelijk was ik niet gewoon moe, maar uitgeput. Ik ben een slechte slaper, maar die eerste weken viel ik om 8u 's avonds in de zetel in slaap. Die extra vermoeidheid verdwijnt nooit helemaal, bij mij toch niet. Ook niet zo rond maand 5, wanneer je zogezegd met je energie geen blijf zou moeten weten. Dat bleek in mijn geval een fabeltje. Ja, ik voelde me iets beter omdat de misselijkheid weg was en de buik mij nog niet te veel parten speelde. Maar rondhuppelen zat er echt niet in.


Door die vermoeidheid én de hormonen, is het leven met een peuter van 2 een waar feest, kan je je wel voorstellen... Ik heb al niet veel geduld, maar sinds er sprake is van dochter nummer 2, kan ik echt niet veel hebben. Het is soms serieus tanden bijten, en al bij al hebben wij dan nog een braaf kind.

Daarnaast ben ik niet direct gezegend met een sterk lichaam dat tegen een stootje kan. Integendeel, ik heb bijvoorbeeld al aanleg voor spataderen (runs in the family) en mijn bekken is al instabiel zonder zwangerschap ook, net zoals mijn andere gewrichten.
Resultaat: veel pijn in mijn bekken (sommige dagen nauwelijks last, andere dagen zijn hels) en rijkelijk ontsierde benen. Ik heb er mij de voorbije weken moeten over zetten, met die warmte, maar ik vind het vreselijk.

Vanaf maand 6 begint die buik ook echt in de weg te zitten. Het gaat hard nu en slapen wordt lastig. Net zoals stappen en bukken. En op mijn rug liggen. En gewoon zitten op een stoel want dat is slecht voor mijn benen, die moeten eigenlijk omhoog.

Ik ben mezelf de voorbije dagen serieus tegengekomen. Ik had "mijn" Gentse Feesten netjes gepland, maar heb snel moeten bijsturen. Zaterdagavond was ik er een uurtje of 5: niet extreem veel gestapt en ook vaak kunnen zitten. Wel naar huis met een zeer pijnlijk bekken, maar goed. Zondag dan de reality check: ik had het gevoel dat ik een zware kater moest verwerken. Grensje overschreden en mijn lichaam maakte mij dat pijnlijk duidelijk. Maandag trok ik er nog eens heen met Joanna, overdag dus. Met de tram van bij mijn ouders naar het centrum en dan van het Gravensteen gestapt tot de Zuid (en de buggy geduwd). Dat was net niet te veel gevraagd en hoe langer ik stapte, hoe trager ik ging. Zeer confronterend.
Veel harde buiken dus de laatste dagen, lesje geleerd. Plannen voor donderdagavond afgeblazen en zaterdagavond zal ik het extréém rustig moeten doen.


Soit, ik ben 28 weken ver en zwaar aan het aftellen. Ik wil graag dat mijn lichaam terug van mij is.
"Voel je het kindje goed bewegen?", wordt altijd gevraagd bij de gynaecoloog.
Goed bewegen? De vraag is, ligt het mormeltje soms stil? (Ik zie het kind doodgraag hé, daar niet van). Ik word er soms gek van!
En dan heb ik het nog niet over mijn borsten gehad. Kaboem! 
Of over mijn jeukend vel.
Of mijn brandend maagzuur.
Of mijn "aangepaste" spijsvertering.
Of mijn plasfrequentie.
Of mijn goesting naar zoetigheid maal honderdduust.


Maar we houden vol natuurlijk. De tijd vliegt en binnen 5 weken gaat mijn "congé" van start. Dan kan ik eerst nog 2 weken met mijn benen omhoog gaan liggen in het Zuiden van Frankrijk en daarna ben ik nog 5 weken thuis voor de laatste voorbereidingen richting babytijdperk nummer 2.

Laten we hopen dat dat wél wat beter meevalt dan nummer 1 ;-)

dinsdag 14 juli 2015

5 redenen waarom verjaren in de zomervakantie helemaal niet zo leuk is als je wel denkt

Allerliefste mama en papa,

alvast sorry voor onderstaande, ik weet uiteraard heel goed dat jullie daar niets kunnen aan doen en dit is dan ook geen verwijt. Love you to death 4 ever and ever, of jullie nu zomervakantiekindjes op de wereld zetten of niet!

Jullie immer liefhebbende dochter, 
Céline

PS: ik heb er hier en daar een korreltje zout tegenaan gesmeten. Leest beter ;-)

  1. Je mag op school je verjaardagstraktatie meebrengen op de laatste schooldag. Net zoals die 13 andere kinderen die in de zomervakantie verjaren. Je krijgt een kroon net zoals de helft van de klas en er wordt voor jou gezongen maar ook voor die 13 andere kinderen. Ja, dit is JOUW speciale dag. NOT.
  2. Joepie, een verjaardagsfeestje in de vakantie! Zon! Pret! Feeststemming gegarandeerd! Ware het niet dat de helft van de genodigden verstek moet geven wegens vakantieplannen. 6 kindjes op mijn feestje was een succes! Waaronder mijn zus en ook een vriendje of vriendinnetje voor haar natuurlijk.
  3. Die "Zon!" uit nummer 2, vergeet dat ook maar. Gisteren naar buiten gekeken? Uhu.
  4. Een paar van mijn verjaardagen bracht ik trouwens door in de auto op weg naar het zuiden. In de file. Toen scheen de zon wel. En was er geen airco in de auto. Yup!
  5. Ook als volwassen zomervakantie-jarige duikt hetzelfde probleem op, zeker als je halverwege de maand juli verjaart. Vind maar eens een datum voor een etentje, feestje, drink,... waar toch tenminste de helft van de mensen die je erbij wil op kan aanwezig zijn. Een ware uitdaging! #ikhaatbouwverlof
Resultaat van bovenstaande: ik hecht eigenlijk weinig belang aan mijn verjaardag. Een dag als een ander, als het ware. Leuk als er op mij geklonken wordt, maar ik hoef geen toeters en bellen en ik heb de laatste jaren ook nog weinig energie gestoken in zelf iets organiseren. Can you blame me?

MAAR

Ik ben al doodcontent om op zo'n dag omring te worden door mensen die ik graag zie en die mij graag zien. Ik krijg extra kussen en knuffels en kaartjes/berichtjes van wie er echt toe doet. En mijn dochter wist dat ik "garer" was en vond dat ik een kroon moest dragen.


Wat kan een mens zich eigenlijk meer wensen?


En wie weet organiseer ik ooit nog een knalfeest.
Als ik 50 word.
Dan zijn mijn jeugdtrauma's over mijn verjaardag misschien wat verwerkt ;-)

Maar toch, ik ben echt blij voor mijn (toekomstige) kinderen met hun verjaardagen. Niet in de grote vakantie en niet in de examenperiodes.

Par-ty!

maandag 6 juli 2015

Terrible Two meets Zwangerschap

Ik wil beginnen met te benadrukken dat de gevreesde "terrible two" bij ons voorlopig enorm meevalt!
En maar goed ook, want de combinatie met een zware zwangerschap tijdens deze zwoele zomerdagen (alliteratie overload!) maakt het sowieso wel "pittig". Zie verder.

Sfeerbeeldje. Joanna is "boos".

Misschien eerst even over "mijn toestand": ik voel mij overdag meer en meer een koe en 's nachts in bed als een hulpeloze zeehond op het land, sukkelend om zich te draaien of wat te verplaatsen. In andermans ogen (hoewel die van mijn liefste allicht niet objectief zijn) lijkt dat allemaal gigantisch mee te vallen en ben ik gewoon "mooi" en "sexy" zwanger (love him for that!), maar door de kritische ogen van de in-de-spiegel-naar-mezelf-kijkende-ik ziet het er minder fraai uit.
De wetenschapper in mij zegt dat mijn ogen effectief te kritisch zijn, gezien ik op 24 weken nog maar 3 kg was bijgekomen.

Downside: ik heb nog 3 maanden te gaan en het zal er niet op beteren. Ik heb het gevoel dat de kilo's er nu bijkomen aan een razendsnel tempo en negeer de weegschaal.
Upside: het is allemaal maar tijdelijk en binnen een jaar heb ik mijn normale lijf (min die paar zwangerschapskilo's van de vorige keer waar ik nooit mijn best voor gedaan heb) terug. Hoop doet leven!

De meeste kwaaltjes zijn enigszins draaglijk (moe, meer hoofdpijn, slechter slapen, pijn in mijn bekken, veel harde buiken maar nog net onder controle,...), maar die benen jongens!
Met die kraters van spataders!
Ik kan het niet schoner verwoorden, pardon daarvoor...

En dan die hitte daarbij!
Mijn goede vrienden de steunkousen heb ik begin vorige week achterwege moeten laten, het was erover. Ik zit nu met de voetjes in de lucht zodra het kan, neem op kantoor 2 stoelen in beslag, 1 voor de poep en 1 voor de voeten, slik Daflon, smeer met etherische oliën en neem wisselbaden. Dat alles lijkt de schade wat te kunnen beperken, maar gedane zaken nemen geen keer. Beide benen zijn rijkelijk ontsierd. Operatie alvast gepland voor winter 2016-2017, in mijn hoofd dan toch. Intussen reken ik er op dat "midi" en "lang" trendy blijven, ook volgende zomer. Lang leve maxi dresses!


En dan onze terrible two...
Sinds een maand of 2 is het dus van dat. Mevrouwtje heeft een eigen willetje en dat zullen we geweten hebben. Enerzijds best wel grappig, anderzijds vooral gigantisch vermoeiend.

Situatieschets.

In de auto...
Een neutje achteraan. Nog een neutje.
"Wat is er Joanna?".
"Dat!" en ze wijst naar ergens boven mijn hoofd. "Dat!"
"Wat is er van "dat" Joanna? Wat bedoel je?"
"Dat!" "Mompel mompel open doen!"
Blijkt na nog wat vragen en zoeken dat de zonneklep boven mijn hoofd moet opengeklapt worden. Vervolgens moet ook de zonneklep van de passagier open (er zit daar niemand) en het spiegeltje waarmee ik de achterbank kan zien ook. Soit, alles dat open kan geklapt worden, moet open. Dat ik dan het make-up spiegeltje niet open schuif (waardoor het lichtje gaat branden), is een drama. Vervolgens moet alles weer toe, want open was niet goed. Dan alles weer open, want toe was niet goed. Dat de handvatten boven de deuren niet vanzelf opengeklapt blijven maar terug toespringen eens je lost, is een drama. Dat zij niet aan het handvat boven haar deur kan, is ook een drama. En dan heb ik het nog niet gehad over de brillenhouder boven mijn deur waar mijn reserve zonnebril in zit, dat ook open en toe kan, maar niet open of toe mag zijn en waar zeker geen beentje van de bril mag uitsteken. Want dat is uiteraard drama, hoe raad je het.

Op zich is dit redelijk hilarisch en een tikkeltje absurd. In de praktijk, in de auto op weg naar huis na een lange werkdag, is het gewoon lastig. Voor haar en voor mij. Want ik ben moe en heb harde buiken en wat hoofdpijn en mijn benen willen uit hun vel barsten.

Ja, het is "pittig" tegenwoordig. Proper gezegd hé!

Ettelijke voorbeelden heb ik zo nog, van kleine en minder kleine drama's. Met neuten en huilen en tranen, voorlopig zonder échte hysterie!

MAAR

Het kind compenseert gelukkig veel door zo schattig en slim en grappig en vooral heel lief te zijn. 's Morgens na een goede nachtrust is ze het zonnetje in huis en we kunnen niet anders dan wakker worden met een glimlach op ons gezicht wanneer we haar bezig horen in haar bedje. Ook als dat zoals de voorbije week om 6u15 is wegens de hitte.
Dit is ze namelijk ook:

"Jaaaa! Owkaaaaay! Is toet (goed)! Nanna boemen waakje (water) geven!" Spaart ons werk uit.


Knuffel voor de baby...

En last but not least: op een ander is ze zelden lastig. Wij vinden haar (al zeggen we het zelf) eigenlijk een heel voorbeeldig kind als we ermee buiten komen. En dat is echt al heel wat, want wij komen graag en veel buiten en willen dat ook blijven doen. We zeggen haar dan ook hoe flink ze weer geweest is en hoe trots we wel zijn op haar.
Voeden, dat zelfvertrouwen!
Dan mag ze thuis en in de auto al eens drama's tentoon spreiden zoveel ze wil. Het zal wel passeren.

Maar toch ben ik blij wanneer ze in bed ligt en de rust nederdaalt over huis en tegenwoordig tuin. Dan ga ik (met de voeten omhoog, obviously) in mijn tuinstoel liggen, zet een muziekje op en haak wat verder aan het babydekentje (bijna af!).
En eet een ijsje.

Heaven!


woensdag 1 juli 2015

Op de radio

Nieuwslezer:

"Met de Godetia neemt België deel aan de operatie TRITON van het Europese agentschap Frontex in de Middellandse Zee, bedoeld om de vluchtelingencrisis in de zee tussen Afrika en Europa aan te pakken."


Even later, in mijn hoofd:

"Diep in de zee, diep in de zee.
Al die sardientjes zijn toch mijn vriendjes jippiejajee."

En ook:

"Shala shalala wee o wee je krijgt een reuze spijt als je geen vin veroert.
Shala shalala wee o wee je raakt die meid nog kwijt en dat is heel beroerd.
Kus haar dan."


Zou Joanna al klaar zijn voor de kleine zeemeermin?