Posts tonen met het label hobby. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hobby. Alle posts tonen

woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



dinsdag 20 oktober 2015

Ellie is in de wolken...

Hoe ik erbij kwam, bij de wolkjes, dat weet ik niet.
Het voelde gewoon juist.

En eens ik wist, Ellie wordt een wolkenkind, was er geen houden meer aan!

Geboortekaartje 
Spreekt voor zich, denk ik. Met dank aan Ellie's coole peter, zijnde mijn schoonbroer Misterfiksit die dit zo mooi fikste!



Doopsuiker
Niet alleen de decoratie (ik haakte 80 wolkjes aan ongeveer 8 wolkjes per uur, eigen patroontje), maar ook de snoep zelf: meringues en schuimpjes, toch erg "wolkerig", niet?
Het niet-eetbare alternatief werden opnieuw zeepjes, naar analogie met Joanna, maar deze keer in de vorm van een wolkje. Geen hoofdbreker.





Decoratie
Ik heb gelogen enkele regeltjes hoger. Ik haakte geen 80 wolkjes, maar 110. Ik had namelijk niet goed opgelet bij het kopen van extra wol en de eerste 30 wolkjes bleken crèmekleurig in plaats van wit. En ik wou wit voor de doopsuiker. Niks verloren, de crème-wolkjes hangen intussen als muurdecoratie op Ellie's kamer. Ik vind het wel iets hebben!


Daarnaast haakte ik met restjes wol haar naam op wolkjes om de presentatie van de doopsuiker wat extra "schwung" te geven.




Speelgoed
Toen ik besloot Joanna's muziekmobiel te "pimpen", wist ik niet waar ik aan begon. Ik had er natuurlijk de uiltjes gewoon kunnen afknippen en de wolkjes en sterretjes met een nieuw touwtje eraan kunnen hangen. Maar speelgoed in perfecte staat kapot maken, dat vond ik vergaand. Zo destructief! Dus ik pakte de uiltjes met witte tissues en rekkers in en haakte er de nieuwe vormpjes rond. Wat een gedoe, wat een gepruts! Maar het resultaat mag er wezen, vind ik ;-)

Voor...
...en na!
Wat later trok ik de lijn dan maar door naar het andere muziekspeeltje ook. Daar haalde ik het muziekdoosje uit de knuffel en naaide die netjes terug dicht. Er gaat niets in de vuilbak!
Vervolgens was het erg zoeken naar hoe een wolk te haken rond het muziekdoosje, want de patronen die ik vond waren ofwel te groot, ofwel te klein. Dus verzon ik zelf iets. Ik haakte rondjes, naaide die aan elkaar en vulde het geheel op met watten en het muziekdoosje. Aan het touwtje haakte ik 2 regendruppeltjes, dat vond ik wel passen. Helemaal geslaagd is het niet want het ziet er niet overal even netjes uit (afwerking kan beter!), maar ik denk niet dat Ellie er last van heeft...



vrijdag 25 september 2015

Een nieuw begin...

Op naar 38 weken...

Eigenlijk kan baby 2 zich elk moment aandienen. Binnen enkele dagen ga ik nog eens op controle en ik hoop woorden zoals indaling, verweking of ontsluiting te horen ;-)

Ik maak mij langzaam klaar voor een nieuw begin. Dat betekent ook wat afscheid nemen.

Van Joanna als "ons kleintje". Grote zus zijnde zal ze bepaalde verantwoordelijkheden krijgen en zullen wij zaken verwachten van haar waar we nu allicht nog niet bij stilstaan. Dat wordt eventjes wennen!


Van mijn zwangere lijf. Ik ben nog altijd niet graag zwanger en sleur me door de dagen. Iets wat de ene dag beter lukt dan de andere. Buik, rug en bekken doen meer en meer pijn en ik zou kunnen blijven slapen. Maar het zal toch raar zijn om plots weer een "lege" buik te hebben. Dus ik probeer het allemaal nog eens goed in mij op te nemen, ook wanneer ze mijn ribben kapot stampt of mijn blaas als trampoline gebruikt.


Van de vorige look van mijn blog blijkbaar ook. Alvorens ik er maanden geen tijd voor zal hebben, besloot ik dat het tijd was voor een update. Laten we eerlijk zijn, veel schrijf ik hier niet over hoe het leven op het platteland ons vergaat. Het wende gewoon zo snel! Dus ik houd het nu gewoon bij "het leven zoals het is". Mijn leven, dus dat van een thirty-something mama, het reilen en zeilen binnen ons gezin, mijn haakwerk, mijn bedenkingen bij het leven, etc... Daar hoorde naar mijn gevoel ook een nieuwe lay-out bij, dus bij dezen!
Er is trouwens een ander gezinslid dat het "groene" deel van ons leven tegenwoordig voor zijn rekening neemt! Nogmaals, neem zeker een kijkje op zijn blog!


En van het leven met ons 3tjes. Net nu alles toch wel op rolletjes liep!
Het wordt aanpassen. Zwaar aanpassen. Daar ben ik mij van bewust.
Het wordt opnieuw zoeken en we zeggen het vaak luidop tegen elkaar: "Allez, alles nog eens opnieuw, hupla!".
Een nieuw kindje leren kennen, een nieuw ritme zoeken, dan nog eens school daarbovenop en wanneer ik terug (voltijds) ga werken, nog eens een nieuw ritme zoeken. Kwestie van bezig te blijven hé!

Maar wat kijk ik uit naar dat nieuw begin! Naar de nieuwe avonturen, met 2 zusjes in huis. Het zal zeker niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar ik ben er klaar voor.

Denk ik...

dinsdag 22 september 2015

Daaag televisie!

Het is intussen blijkbaar 9 maanden geleden dat wij ons abonnement voor digitale televisie opzegden. We vervingen het door Netflix en Spotify, niet alleen goedkoper maar ook gewoon meer op ons maat. Wij zijn namelijk geen televisiekijkers en hebben het sindsdien nog geen seconde gemist!

2 weken geleden gingen we een stapje verder. Joanna is namelijk wél een televisiekijker, soms wat te veel naar onze zin. Maar wanneer je 's avonds na het werk thuiskomt met een vermoeide peuter, die je dan ook nog eens moet verbieden om tv te kijken, maak je het jezelf gewoon moeilijk. Dus wij zwichtten vaak, uit gemakzucht.

Maar dat is nu verleden tijd!
Hoe we dat opgelost hebben? Heel simpel. Gewoon het onding uit het zicht van de peuter verwijderd!

Yep, de televisie werd uit onze leefruimte gebannen. In de plaats kwam een kastje naar onze smaak, de beste koop van het jaar voor mij!


We konden van iemand voor een prikje een nieuwe ipad mini 3 overkopen en die gebruiken we nu in combinatie met een paar simpele boxjes voorlopig als "muziekinstallatie". Spotify dus, nog steeds zeer tevreden over.

En onze televisie? Die staat op onze slaapkamer.
Ik weet het, dat is niet ideaal. Dat wordt zelfs afgeraden.
Maar hij staat daar 2 weken en wij hebben sindsdien 1 keer naar een natuurdocumentaire van BBC Life gekeken (gotta love David Attenborough). 1 keer.
Gisteren heb ik de stekker terug uitgetrokken, want het waaklampje stoorde mij.

ALS we willen kijken, een filmpje of een serie, dan kunnen we. Dan gaan we gewoon wat vroeger naar boven en kijken we vanuit ons bed. De optie is er dus nog. Maar we grijpen er zelden naar.

Joanna kijkt sindsdien filmpjes op haar ipad (een oud beestje, ipad 1, maar doet nog wat het moet doen voor een peuter) of youtube/netflix op de laptop. Beide toestellen liggen uit het zicht, waardoor ze veel minder snel geneigd is erom te vragen. En het is voor ons ook veel makkelijker te weigeren wanneer we dat nodig achten. Dan zeggen we gewoon neen, de ipad slaapt nu. En daarmee is de kous af.
Dat de televisie weg was, heeft ze trouwens ook zonder morren aanvaard. Ze heeft hem intussen zien staan bij ons op de kamer, maar besteedde er niet veel aandacht aan. Zolang we ervoor zorgen dat ze hem nooit ziet spelen, zal dat dus geen problemen geven.


En zo leiden wij een gelukkig televisieloos bestaan. Geen schermloos bestaan, uiteraard. We zitten allebei regelmatig achter een computerscherm 's avonds, zeker sinds manlief ook een blog is opgestart (neem zeker een kijkje!).
We vullen onze avonden met wat surfen, werken, haken en andere nuttige tijdsbestedingen of hobby's. We zijn ook vaak een avondje weg tijdens de week of krijgen volk over de vloer. En we gaan allebei graag vroeg slapen, half 10 is geen uitzondering!

Benieuwd wat onze kijkfrequentie zal worden wanneer de lange winteravonden eraan komen. Maar iets in mij zegt dat dat goed zal meevallen. Ik zal allicht ook met andere dingen bezig zijn ;-)

donderdag 6 augustus 2015

Hooked #6

Ik heb de voorbije weken niet stilgezeten.

Letterlijk eigenlijk wel, een beetje van moeten. Hoewel er nog veel ruimte is voor verbetering, foei Céline!
Maar figuurlijk dus niet, zeker niet als het op haken aankomt.

Het babydekentje vond ik heel leuk om te maken. Het duurde wel zijn tijd, maar het eenvoudige repetitieve karakter van zo'n dekentje haken is een aangename afwisseling. Ik baseerde mij op dit patroon, waarbij je zelf naar hartenlust kan spelen met kleuren en afmetingen.


Direct erna begon ik dan weer aan het meer uitdagende werk: een kruippakje. Ik heb nog veel wol over van het dekentje en het leek mij leuk een paar "eerste kleertjes" in dezelfde kleuren te fabriceren. Zou toch mooie foto's moeten opleveren hé ;-)


Ik gebruikte dit sjabloon en ik vind het persoonlijk erg geslaagd. Ik denk dat het aan de buik wat te breed zal uitvallen, maar voor zo'n "boorlingske" steekt het eigenlijk niet zo nauw. Het zal in ieder geval lekker warm en comfortabel zijn.
Ik haakte de broek niet toe maar voorzag drukknopjes, in functie van de pamperwissels. Leek mij net iets handiger.

Vervolgens ging ik voor enkele quick-fixes, altijd leuk!
Slofjes waarbij ik mij baseerde op dit breipatroon, ik haakte gewoon hetzelfde principe (na even gezocht te hebben naar de juiste afmetingen). Om het een extra "meisjes-toets" te geven, reeg ik er zelf het roze koordje door. Op die manier kan ik de slofjes ook wat aanspannen zodat ze niet van de voetjes vallen. Op een uurtje is zo'n paar klaar!


En dan uiteraard bijpassende mutsjes.
Het lichtblauwe op basis van dit patroon, het idee voor het strikje haalde ik hier.
Het donkerblauwe komt gewoon uit de losse pols en eigen creativiteit.

Ik was sowieso nog op zoek naar een effen lichtroze broekje en besloot dan zelf maar eentje te haken, op basis van dit patroon. Niet moeilijk en snel klaar. Ik hoop alleen dat het niet te klein zal uitvallen.


Erna volgde een bovenstuk, altijd gewaagd in mijn geval. Ik wilde het toch nog eens een kans geven! Dit patroon bleek een echte winner. Je hoeft geen stukken aan elkaar te haken (met dikke naden tot gevolg) en je kan relatief eenvoudig variëren in maat, kleur en soort steek. Je kan ook een andere "sluiting" kiezen, bijvoorbeeld gewoon knopen en knoopsgaten of een strikje knopen. Een blijvertje!


Vervolgens ging ik eens door al mijn wol die zich de voorbije maanden heeft opgestapeld. Ik vond nog een paar bollen dikkere witte wol en ging voor deze winterse basic. Heel schattig en klaar op een paar uurtjes. Ik maakte er meteen ook één voor Joanna. Oh help, assorti kleertjes! Wat die zwangerschapshormonen al niet doen met een mens...


En ja, ik heb nóg wol over van het babydekentje! Dus ik blijf bezig, momenteel aan een kleedje in het donkerblauw. En als dat af is, moet ik dringend tijd maken voor mijn volgend (voorlopig geheim) project...



maandag 15 juni 2015

Geheimpje

Zal ik eens wat vertellen?

Een hele tijd geleden kreeg ik plots inspiratie om te schrijven.
Veel inspiratie voor veel blogposts.

Dus ik begon post na post in concept te zetten - soms enkel een titel, soms direct de hele tekst - tot ik er zo'n 10 à 15 had die ik dan de voorbije weken aan een gemiddelde van 2 keer per week op jullie kon loslaten.

Ze zijn op, mijn concepten.
Boehoe.

Er is wel nog wat inspiratie, als ik eens diep graaf, maar er is vooral gebrek aan tijd.
Druk thuis, su-per-druk op het werk en te mooi weer om meer achter een scherm te zitten dan nodig.

Het zal even wat rustiger zijn hier, vrees ik.

Ik kan wel een korte stand van zaken geven.

Ik ben moe!

Had ik al gezegd dat het druk is op het werk?
En dit weekend hebben wij ook quasi non-stop gewerkt in huis en vooral in tuin. Een ware uitdaging met een peuter van 2 die ook non-stop 200% van mijn aandacht opeist. Gelukkig zijn er dan grootouders die een handje kunnen komen toesteken en die aandacht wat kunnen afleiden, waardoor onze werkzaamheden toch langzaam maar zeker vorderen. Dat in combinatie met het mooie weer maakten dat het al bij al een heel aangenaam weekend was, vermoeiend of niet.
Veel tijd voor beeldmateriaal was er niet. Onderstaand filmpje en foto zijn het enige dat ik overhoud aan het voorbije weekend.

 Joanna en de Maya dans. Intussen sta ik ermee op en ga ik ermee slapen. Zij ook, ik ga haar na haar middagdut al dansend uit haar bed gaan plukken. "Jaaaajen, shoewie, waaaaien, shoewie, piiiiingen, shoewie, jaaaaajen, shoewie, enz...".

Zo kwam Meneerke ons tegemoet na een lange middagdut ergens ten velde...

Ik heb nog 2 heel drukke weken voor de boeg op het werk en daarna hopelijk een wat kalmere periode dankzij zomervakanties en zo. Intussen tel ik stiekem af naar die van ons: nog 66 dagen...

Tenslotte wil ik nog dit heuglijk nieuwtje met u delen: ik verkoop mijn mooie stalen ros omdat ik een elektrische fiets heb gekocht! Binnenkort kan ik de heuvels van de Vlaamse Ardennen ook per fiets onveilig maken, yiha!

Wie op zoek is naar een mooie damesfiets in prima staat, zoek niet langer!



zondag 7 juni 2015

Hooked #5

Haken gaat bij mij in golven, blijkbaar.
Na enkele weken vol goesting en energie, stond het weer even op een lager pitje.
Er is zeker nog goesting! Alleen iets minder energie maar vooral gewoon minder tijd. Het zijn mooie dagen, wij profiteren er vaak van om 's avonds, zelfs soms na Joanna's bedtijd, nog wat in de tuin te wroeten. Ik ben ook vaak weg 's avonds, zowel voor het werk als privé.

Maar het haakwerk wordt wel nog ter hand genomen, de laatste dagen terug wat vaker!
Ik was al (veel te) lang bezig aan mijn eerste eigen creatie: een kleedje. Ik had het afgewerkt, maar het bleek na een pasbeurt toch nog wat te kort voor Joanna. Ik moet dringend stoppen met "op het zicht" te haken als het op maten aankomt :-)
Dus ik heb de boord er weer helemaal moeten uittrekken en moest gewoon even de tijd vinden om enkele rijtjes bij te haken en dan opnieuw af te boorden. Denkwerk was er niet meer aan, gewoon efkes GAAN. En dat deed ik dus eindelijk!


Het model werkte deze keer graag mee!
Ik ben best wel fan van streepjesmotieven en koos in dit geval voor een zomerse kleurencombinatie van turkoois en gebroken wit. Om het wat speelser te maken verwerkte ik er ook de sterrensteek in. Het kan natuurlijk ook perfect zonder. Je kan spelen met kleurtjes of kiezen voor een volledig effen modelletje. Het ontworpen model kan ook perfect fungeren als T-shirt. Mooi meegenomen en minder werk! De mogelijkheden zijn eigenlijk eindeloos.
1 foutje: de zijnaad loopt schuin (waarschijnlijk onbewust steken bijgemaakt) en dat zie je helaas aan de voorkant links...

Het muntgroene rokje dat ik een tijdje geleden haakte voor Joanna, blijkt een groot succes. Geen eigen creatie maar wel een dankbaar patroontje. Ze draagt het vaak. De wol die ik gebruikte was eigenlijk iets te dik, maar het stoort niet echt. Het uitwaaiende model vind ik schattig en speels.
In de toekomst ga ik dit patroontje eens proberen aanhaken aan het bovenstuk van het kleedje, waardoor er een nieuw model ontstaat. Benieuwd wat dat zal geven.

Ik haakte er ook een truitje met kap bij, maar hier stoort de dikte van de wol eigenlijk wel. Het is meer een jasje geworden en daarenboven wat raar uitgevallen qua maat. Ik volgde nochtans netjes de richtlijnen van het patroon voor maatje 2 jaar, maar het valt breed uit. De mouwen bleken ook veel te lang, dat loste ik op door ze om te vouwen en vast te naaien, maar ideaal is het niet. Dit patroon laat ik dus in de toekomst voor wat het is. Wat truitjes betreft ga ik beter op zoek naar patronen waar zoveel mogelijk in 1 stuk kan gehaakt worden en er dus weinig hechtnaden zijn. Dat laatste is namelijk niet echt mijn ding, ik heb het nog niet helemaal onder de knie. 



Het volgende op de planning is een babydekentje. Want als ik aan dit tempo blijf verder haken, moet ik daar niet te lang mee wachten! De wol is gekocht, het patroon gekozen en de eerste toertjes gehaakt, dat is al veel waard.
En ik zou het super vinden om voor mezelf, Joanna en dochter 2 met een poncho op de proppen te komen tegen de winter. Twinning to the next level. Tripletting?

Allez hup, aan het werk!!

woensdag 20 mei 2015

Onzen buiten

Lang geleden dat het hier nog eens over den buiten ging...

Ik deel daarom graag wat foto's van "onzen" buiten, zijnde onze tuin. Een jaar vliegt voorbij, maar toch lijk ik telkens opnieuw te vergeten hoe prachtig de lente kan zijn. Ook nu weer kijk ik genietend en vol verwondering naar al die natuurpracht.
What a difference a season makes!


Wij hebben nog steeds onze handen vol aan onze tuin. Maar enkele maanden terug namen we een beslissing die toch heel wat druk van onze schouders wegnam. We besloten een deel van onze geplande werken uit te besteden aan een tuinaannemer. Wat een schitterend idee was me dat zeg!

Het bewuste project was de heraanleg van het stuk tuin rond ons huis en terras. Dat was tot enkele weken geleden een stuk gazon dat best wel toe was aan vernieuwing en vooral een groter stuk perk volledig begroeid met lage struiken. Heel mooi in de lente en de zomer, maar het zag er in de herfst en vooral de winter wat chaotisch uit en het nam vooral veel plaats in die we, naar onze mening, beter kunnen benutten. Joanna speelt namelijk vooral in dit deel van onze tuin, dicht bij huis, en we wilden haar wat meer speelruimte geven. Gazon dus, in plaats van struiken, want het perk was helemaal begroeid en dus ontoegankelijk. Daarenboven is dit het stuk tuin dat we kunnen (en moeten) afsluiten gezien ze anders maar al te graag de straat op loopt, zich nog niet bewust van het gevaar daar.
Dus zo geschiedde, het perk werd vakkundig verwijderd (deels manueel door Michiel toen we het nog zagen zitten het zelf te doen, vervolgens de rest machinaal, hoera!), het bestaande gazon ook en alles werd opnieuw gezaaid. Dat is nu een 3-tal weken geleden, en dankzij het schitterende weer de voorbije weken (prachtig evenwicht tussen zon en regen, beter kan niet!) ziet het terrein er elke dag wat groener uit.

Trek de rand van ons terras denkbeeldig door tot aan de struiken achteraan en alles rechts ervan was vroeger perk.
Onze tuin lijkt plots zo ruim, heerlijk!

Door dit uit te besteden, komt er meer tijd vrij voor andere zaken. Want het grote stuk tuin naast ons huis vraagt ook heel wat onderhoud (gras maaien (reken toch makkelijk anderhalf tot 2 uren), struiken snoeien, moestuin aanleggen, bomen snoeien,...). Daarnaast moeten al onze hagen opnieuw een knipbeurt krijgen en proberen we het onkruid enigszins onder controle te krijgen.

Dus ja, wij steken veel werk in onzen buiten...

Maar we genieten er ook heel erg van! Hoe langer ik hier woon, hoe minder ik geneigd ben de stad op te zoeken. Niet dat het daar niet leuk is, ik vind het thuis tussen het groen gewoon nog leuker.

Joanna is een echt buitenkind en "helpt" waar ze kan. Ze leeft echt op wanneer ze buiten kan spelen.



De paardenbloemen werden onlangs "blaasbloemen" en dat was feest.
Ze aait de bloesems van de kastanjebomen, die laag hangen aan de zware takken.


Ze helpt mee de moestuin aanleggen, de bloemen water geven, aarde scheppen,...


Ze ontdekt "beesjes" en kan helemaal enthousiast worden van een vlieg of een mier.

Maar Michiel en ik genieten evenzeer. Niet alleen geeft het veel voldoening om de handen uit de mouwen te steken en het resultaat van ons werk te zien, het is ook gewoon heel fijn constant omringd te zijn door al dat groen.

Stiekem hoop ik dat het nooit helemaal went en we het altijd zo hard zullen appreciëren als nu!

Stilleven, niet in scène gezet maar zo aangetroffen!

vrijdag 24 april 2015

Sporten en the story of my life

Weet je nog, dat ik ging lopen?

Ik vond dat plezant! Ik was langzaam maar zeker, met hulp van Evy, aan het opbouwen.
Maar toen werd mijn ritme onderbroken door een paar infecties, zowel van mezelve als van Joanna.

Tegen dat we er allebei bovenop waren (ik spreek van september - oktober vorig jaar!), was ik niet alleen mijn ritme en mijn opgebouwde conditie terug kwijt, maar maakte de duisternis zijn intrede. Waar ik woon, zijn de straten en dus mijn mogelijke loopparcours niet verlicht. Niet verlicht in die mate dat als je in het donker door die straten rijdt en je de lichten van de auto dooft, je letterlijk NIETS ziet. Geen hand voor ogen. Kijk, daar loop ik dus niet in. Ik heb schrik in dat soort donker, vooral in combinatie met de verlatenheid daar. Brrrr!


De auto nemen om elders te gaan lopen, dat vind ik erover. Zó graag loop ik niet en dat zal niet meer veranderen.

Dus ik paste mijn plannen aan: de donkere winter zou ik overbruggen met yoga (iets wat mijn zwakke gewrichten wel kunnen gebruiken) bij mij in de buurt. Daar neem ik wél graag de auto voor ;-)

En toen ik díe smaak te pakken had (ik had er zo deugd van!), was ik zwanger. Ik moest stoppen met yoga (instructies van de instructeur) en eerlijk gezegd, die eerste weken was ik ook ab-so-luut niet in staat mijn uitgeputte en kotsmisselijke lijf 's avonds naar de les te sleuren...

Ik voel dat mijn energie langzaam maar zeker terug komt, maar weet uit ervaring dat die allicht niet het normale peil zal bereiken van bijvoorbeeld vorige zomer, niet zwanger zijnde.

So what now?

Zwangerschapsyoga werd mij gesuggereerd, maar ik woon nu niet direct in een streek waar het aanbod groot is en als ik het even google, lees ik al gauw dat het hier niet direct een echte sport betreft, eerder ontspanningsoefeningen en voorbereiding op de bevalling. Leuk en al, maar niet waar ik nu naar op zoek ben.

Terug gaan lopen (daaaag duister!) is geen optie. Mijn bekken doet nu al veel pijn en mijn zwakke, kwetsbare gewrichten kunnen dat er echt niet bij nemen. Lopen kan ik enkel doen wanneer ik voor de rest lichamelijk helemaal in orde ben. Dat is in mijn geval tijdens een zwangerschap niet zo, let me tell you! En zomaar eventjes dat lopen terug opstarten van nul midden in een zwangerschap, lijkt mij eigenlijk sowieso niet echt een strak plan.

Ik overweeg dus zwemmen. Ik krijg het al wat koud als ik denk aan die eerste minuut in het water, maar goed, dat is even tanden bijten. Tijdens mijn vorige zwangerschap heb ik ook een tijdje gezwommen. Tot ik vanaf ongeveer 6 maanden te veel last kreeg van mijn kapotte rug, die het gewicht van dat buikje dat begon door te wegen (ik zwem schoolslag) niet meer kon dragen.

Fietsen zie ik ook wel zitten. Daarbij heb je hetzelfde gemak als lopen: gewoon thuis vertrekken wanneer het je uitkomt en fietsen waar en zolang je wilt. Mijn banden zijn alvast opgepompt!

De laatste foto van mijzelf op een fiets dateert van in Thailand!

Zoals wel vaker in mijn leven tegenwoordig, ga ik het dus heel simpel aanpakken: ik zie wel wat er komt! Ik verplicht mezelf nergens toe en ik ga vooral (moeten) luisteren naar mijn lichaam. Geen wilde plannen met gewaagde streefdoelen waarvan ik nu eigenlijk al weet dat ik die allicht toch niet haal.
Want zoals de titel aangeeft, wat hierboven staat is een beetje the story of my life als het op sporten aankomt. Dat klinkt misschien als een flauw excuus, maar een lichaam dat niet mee wil is écht geen excuus maar gewoon de realiteit waar ik telkens opnieuw tegenaan loop. Sinds het rugletsel op mijn 14de na jaren van topsport, groeide in de jaren daarna het besef dat ik geen normale gewrichten heb. Ik ben "hyperflex", mijn gewrichten zijn té lenig en buigen te ver door, waardoor ik foute houdingen aanneem, overbelastingen veroorzaak, etc... Als kind was ik precies een elastiek, à la Cirque du Soleil. Vree plezant en al, tot de leeftijd je inhaalt en de gevolgen merkbaar worden...

Soit, het is nu zo en ik heb dat allemaal aanvaard. Ik heb gelukkig nog jaren kunnen dansen en hoop dat ooit terug op te pikken (salsa dansen met mijn lief als de kinderen oud genoeg zijn om alleen thuis te blijven, hoe hip gaan wij zijn zeg!). Nu behelp ik mij gewoon met wat binnen de mogelijkheden ligt, zowel lichamelijk als praktisch. In mijn huidige toestand zal dat dus zwemmen en fietsen zijn!

En het echte werk, dat is dan voor 2016. Want ik heb wél de intentie dat lopen terug een kans te geven wanneer mijn lichaam het opnieuw toelaat. Ik kijk daar zelfs al naar uit, als dat geen goed teken is!

Maar goed, first things first ;-)