Posts tonen met het label herfst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herfst. Alle posts tonen

vrijdag 13 november 2015

Met ons viertjes - week 5

Joanna's eerste week school!
Wat was dat spannend zeg! Dag 1 had de mama een kleiner hartje dan de schoolganger. Joanna zag het volledig zitten, nam alles in zich op en besefte volgens mij niet helemaal dat ze daar een ganse dag zou moeten doorbrengen zonder mama of papa. Ikzelf kon de traantjes bedwingen tot de schoolpoort achter mij toeviel. Dan toch even een paar minuutjes nodig gehad om de grote stap te verwerken. Gelukkig stond manlief die eerste dag aan mijn zijde!

De volgende dagen was mama's hart terug sterker, dat van Joanna iets minder. Alles gaat prima tot aan de schoolpoort, waar het besef plots doordringt. Ze moet er letterlijk over de streep getrokken worden :-) Geen traantjes echter, dus al bij al blijf ik voorlopig gespaard van grote drama's. Mijn flinke meid!




Wat zou ik graag een vlieg op de muur zijn bij juf Tanja...
Joanna stelt het voorlopig dus goed. Ze weent wel eens 's middags zo rond dutjestijd en is uiteraard doodop na zo'n ganse dag. Er valt 's avonds nog weinig mee aan te vangen behalve naar Frozen laten kijken en wat laten uitrazen (altijd eventjes een energieboost ook!). Het woord ploetermoeder krijgt een nieuwe dimensie wanneer Joanna hysterisch huilt van vermoeidheid (het moet er altijd even uit vlak na schooltijd, dat duurt zo'n 20 minuutjes) terwijl Ellie huilt van de honger en wanneer Joanna kort daarna moet plassen en mijn hulp wil net wanneer ik Ellie eten geef. Nooit een saaie dag hier bij ons!

Uitgeteld :-)


Ellie's 5de week verliep redelijk.
Er zijn goede en minder goede dagen. Al bij al huilt het brave kind niet echt veel, moet ik eerlijk toegeven. Ik vermoed dat we hier vooral te maken hebben met een geval van een overbezorgde moeder die, na de (te) zware eerste babyperiode, van muggen olifanten maakt en wil ingrijpen waar het eigenlijk niet nodig is...
Ik moet veel met haar bezig zijn, gezien ze overdag moeilijk slaapt ('s nachts slaapt ze goed, binnenkort een apart schrijfsel daarover!) en haar spijsvertering haar parten blijft spelen. De fles geven gaat soms vlot maar soms is het ook een waar gevecht. Leuk is anders, maar echt erg is dat eigenlijk niet. Het is kwestie van wat te relativeren, niet mijn sterkste punt...
Ze heeft ook duidelijk soms last van het terugvloeien van haar melk, maar voorlopig niet in die mate dat we absoluut moeten ingrijpen. Dus ik laat de dagen passeren en de ongemakken eruit groeien. En ik probeer zo weinig mogelijk olifanten te maken. Dat de osteopaat haar volledig spanning-vrij verklaarde en haar een "leutig" kind vond, helpt ook om het vertrouwen op te bouwen dat alles OK is met onze jongste dochter.



Ik heb de voorbije 5 weken wel enorm respect gekregen voor thuisblijfmama's.
Respect maar toch ook wat onbegrip. Ik zou het namelijk niet kunnen zonder zot te worden. Dat ligt volledig aan mij, ik ben gewoon niet het soort mens om dat te doen. Te ongeduldig vooral.
Ellie is schattig en zo, maar ik teer niet op schattig alleen. Bij Joanna was mijn werk een ver-van-mijn-bed-show en had ik hoegenaamd geen zin om terug aan de slag te gaan. Nu heb ik zoiets van "Ja, wanneer mag ik eraan beginnen?". Ik ben veel geruster in het feit dat het wel goed komt met Ellie en dat ze in de opvang ook in goede handen zal zijn. Natuurlijk is ze de eerste maanden het best af bij mama (en papa) en ik zou het toch niet over mijn hart krijgen zo'n klein prutske nu al naar de opvang te brengen. Maar ik zal blij zijn wanneer ik terug aan de slag kan midden januari. En nog zo blij om de kindjes dan 's avonds terug te zien!


11 november gingen wij een kijkje nemen op de befaamde Jaarmarkt in Sint-Lievens-Houtem.
Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, tot ik het zag passeren op facebook. Leek mij wel leuk als gezinsuitstapje en dat was het ook! Joanna mocht op een kermismolen, maar vooral de tractors vielen in de smaak. Zo ook de braadworst ;-) Wij waren best wel onder de indruk van de organisatie daar, het is echt een groot(s) evenement. 

"Lach eens Joanna!" Voor de rest was de kermismolen serious business.

Zodra ze de braadworst gezien had, kon de kermismolen haar gestolen worden.

Hier moest ik niet vragen om te lachen!

Vee, vee en nog eens vee.

En vee.

Ik was vergeten...
  • hoe zalig dat eerste lachje is! Sinds een week vermoeden we er af en toe 1 te ontwaren, sinds gisteren ben ik het zeker. Soms naar mij, iets vaker naar haar mobiel. Gezien ik die zelf gemaakt heb, vergeef ik het haar. Ellie heeft trouwens het guitigste lachje ter wereld! Ik bewijs dat nog wel met deftiger beeldmateriaal, hieronder was ik net te laat...


  • hoe de tijd nog sneller lijkt te gaan met een baby in huis. Knip met de vingers en we zijn 5 weken verder!
  • hoe vaak een baby van 5 (6,7,8,...) weken haar tut verliest. En opnieuw en opnieuw en opnieuw...elke dag!

dinsdag 29 september 2015

Mijn doodgewone dingen #5


  • Joanna die enthousiast "Mama! Mama!" roept wanneer ik haar oppik bij de onthaalmoeder en vervolgens in mijn armen vliegt.
  • Najaarszon en de daarbij horende kleuren.
  • Gestolen tijd op zondag.
  • Totaal ongepland iets "op den bots" kunnen doen. Een gekoesterde zeldzaamheid.
  • Een opgeruimd gevoel.
  • Voorleestijd.
  • Joanna en haar ritueeltjes, zoals het feit dat ze als een kleine baby in mijn armen wil liggen wanneer ze uit bad komt en "Slaap kindje slaap" wil zingen terwijl ik haar droogwrijf. Knuffelbeestje van mij.
  • Middagdutjes.
  • Mijn lief en zijn passie(s).
  • Eindelijk eens zeeën van tijd hebben tijdens de laatste weken stilte voor de storm. 
  • Zoals tijd hebben om te lezen!
  • Najaarsgroenten.
  • En soep!
  • Hilarische conversaties via sms en zo.
  • Ongestoord en ongegeneerd dagdromen.
  • De wetenschap dat ik binnenkort terug op mijn buik kan slapen.
  • En sushi mag eten.
  • En steak tartare!
  • Hoe gauw een kinderhand gevuld is. En hoe snel een moederhart daarvan overloopt, van dat kindergeluk.
  • De ontdekking van YNAB (dankzij Lilith). Later misschien meer daarover.
  • Een snelle pasta maken die verrassend lekker blijkt te zijn.
  • Cola. Echte Coca-Cola. #sorrynotsorry
  • Een witte boterham met boter en donkere hagelslag. #sorrynotsorry
  • Het toeleven naar de bevalling. Het kan nog alle kanten uit, spannend!

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



woensdag 12 november 2014

Herfstweekend

Stilte hier de voorbije dagen.

Gene paniek!

Gewoon, ik doe ook nog iets anders dan bloggen.

Genieten van een lang weekend, bijvoorbeeld. Mijn eerste vrije dag sinds de start op mijn nieuwe job, dankzij de recup van 1 november. Halleluja.

En of het deugd deed!

Een weekend vol uit logeren, voor Joanna dan toch. Van pepé en oma, naar mammie en terug naar pepé en oma. Driewerf hoera voor alle betrokken partijen!

Een weekend vol uit eten. Dat was lang geleden.

Een weekend vol creativiteit. Een mutske uit de losse pols: eigen ontwerp, eigen creatie. Sjaalke duurt wat langer.



Een weekend vol film. Thuis en daarbuiten. Cinema, wij doen dat niet veel meer, alleen voor echte toppers. 'Interstellar' is er zo eentje!

Een weekend vol slaap. Of toch meer dan anders. Mens, dat deed deugd. Ik had het echt nodig. 

Een weekend waarin ik al bij al minder buiten ben geweest dan ik normaal zou doen met zo'n mooi weer. Ik heb gefocust op recupereren. Ik had tenslotte recup...
Maar op die prachtige 11 november van gisteren beleefden Joanna en ik toch nog wat buitenavonturen hier thuis. 

Herfst opsnuiven, heerlijk!










Oh, en een weekend met weinig sociale media. 
Ik had het te druk met genieten.


maandag 27 oktober 2014

Over regen en drop

Het was hier stil de voorbije week.
Dat heeft te maken met drukte, maar vooral met het sukkelstraatje waarin ik mij sinds 10 dagen bevind.

Ik sukkel letterlijk van de ene infectie in het andere kwaaltje.

Om maar 1 voorbeeldje te noemen: sinds gisteren maakt mijn hardnekkige rugpijn (Geblokkeerde wervel. Pijn!! Lang leve mijn osteopaat!!) plaats voor iets wat een bovenste luchtweginfectie zal worden. De aanloop daar naartoe gaat bij mij altijd gepaard met een dag of 2 ellendig voelen en een energieniveau onder nul.

Ik zit dus al 10 dagen allesbehalve goed in mijn vel en dat zal zo precies wel nog eventjes doorgaan. Op zo'n momenten moet het bloggen even wijken...

En toch hé.

Toch hou ik van de herfst!

Kijk maar: