Posts tonen met het label weekend. Alle posts tonen
Posts tonen met het label weekend. Alle posts tonen

donderdag 18 februari 2016

Moeder van 2

Recente moederschapsmijmeringen.

Dat ik nu 2 kindjes heb, die ik even graag zie. 
Allez jong!
Dat kan je je niet voorstellen tot het zover is.

Dat ik onvermijdelijk vergelijk.
Niet in de zin van beter of slimmer of trager of dikker. Maar gewoon vaststellen: ook al zijn het zusjes en hebben ze veel van elkaar weg, het zijn 2 andere mensjes.
Mini-Ellie bewandelt de P30-curve terwijl Joanna een P95 was qua lengte (reuzin!) en een P50 qua gewicht. Ellie is dus op haar 4 maanden (62 cm en 5,75 kg, deze week gemeten) in mijn ogen echt nog een klein baby'tje, terwijl Joanna dat heel snel niet meer was. Joanna zat op deze leeftijd al stevig in een bumbo stoeltje, zat al in het buggyzitje van de 3-in-1 kinderwagen en kon al lang op haar buik liggen spelen. Ellie is nog altijd wat wiebelig, vindt op de buik spelen maar leuk voor 2 minuutjes wegens te lastig en past nog prima in haar wieg. Leuk dat ik langer kan genieten van het baby-zijn, maar ook wel even wennen.
Dat mini-Ellie intussen op de jeugdige leeftijd van 4 maanden 10 uren doorslaapt (meer daarover binnenkort), is toch ook net iets anders dan Joanna-die-niet-sliep ;-)

Ons klein pierke

Dat het hele babygedoe de 2de keer een stuk vlotter gaat, maar ik toch nog altijd erg onzeker blijf. 
Vooral gezien het hele eten-verteren-excreteren verhaal opnieuw niet van een leien dakje loopt. Terwijl het helemaal zo erg niet is als de eerste keer, is het toch weer zoeken en twijfelen en nog wat zoeken. Want het is een ander kindje hé, ah ja!

Dat ik soms zo uitkijk naar wat nog allemaal moet komen, dat ik vergeet te genieten van het hier en het nu. 
Zonde, want dit komt nooit meer terug...
Maar toch, wat kijk ik uit naar mijn 2 meisjes die samen spelen (ja, en ruzie maken, ik weet het!), de échte conversaties die we zullen hebben (dat begint nu met Joanna en ik ben hongerig naar meer!), de wereld die ik samen met hen opnieuw zal ontdekken,... Bring it on!


Zusjesmomenten, mijn favoriet

Dat het mij met momenten zwaar valt ook, het constante "zorgen voor".
Sinds ik ben beginnen werken, bestaan mijn weekends vooral uit de was en de plas, opruimen, kindjes entertainen, flesjes maken en geven en afwassen, pampers verversen, poepkes afkuisen, eten maken, kindjes in bad en bed stoppen,... En dan nog wat was en plas. En opruimen. Tijdens mijn zwangerschapsverlof was bovenstaande mijn werk tijdens de week en was er in het weekend veel meer ruimte voor ontspanning. Ik moet nu opnieuw dat evenwicht wat proberen vinden, maar dat blijkt met 2 kinderen in huis voorlopig erg moeilijk. Wie zoekt, die vindt?

Ik zou soms graag gewoon eens enkel en alleen voor mezelf zorgen.
Uitslapen, brunchen in 't stad, wat shoppen, en lekker lang bad nemen, 's avonds uit eten en dan opnieuw uitslapen. Pure luxe is dat nu in mijn ogen. En op het gemak helemaal in m'n eentje op het toilet zitten, dat ook.
En dan durf ik het al eens denken, onmiddellijk gevolgd door een gigantisch schuldgevoel: het leven was toch een stuk relaxter toen we nog geen kindjes hadden! Alle liefde en schuldgevoel ten spijt, is dat gewoon wel waar. Dus ik moet het durven zeggen ook: af en toe verlang ik terug naar een kinderloos bestaan. Niet definitief - captain obvious - maar gewoon, van tijd tot tijd eens 2 - 3 dagen volledig mijn goesting doen en met niets of niemand rekening moeten houden. Lekker egoïstisch. Daar kan uiteraard voor gezorgd worden, maar dat gebeurt nu nog veel te weinig. Ellie is nog te klein en de 2 kindjes tesamen aan dezelfde babysit overlaten, zien we nog niet zitten. Laten we het erop houden dat dat weer iets is om naar uit te kijken. Later, ooit.


Toen Joanna er was, vroeg ik mij af wat ik vroeger met mijn tijd deed, voor ik mama was. Terwijl mijn agenda toen ook altijd vol zat! En nu Ellie erbij is gekomen, denk ik "wat was het toch rustig met maar 1 kindje", terwijl ik dat tot en met 7 oktober 2015 nooit zou gezegd hebben. Het leven verandert dus je perspectief verandert ook. Een mens past zich aan. Ik zou mijn kindjes voor geen geld ter wereld willen ruilen met elk weekend volledig mijn ding kunnen doen. Maar ik zou er wél geld voor over hebben om eens af en toe een weekend volledig mijn ding te kunnen doen. Het zit hem in de nuances ;-)
Kindjes krijgen kost dus inderdaad veel geld: investeren in de kindjes én investeren in (de mentale gezondheid van) de ouders!


Dat ik occasioneel verlang naar wat me-time en de kindjes af en toe wel achter het behang kan plakken, neemt niet weg dat ik ze doodgraag zie. En dat ik besef hoe ongelooflijk veel geluk wij hebben met zo 2 prachtmeisjes. Ik mag mijn beide pollekes kussen.

Ik zeg elke avond wanneer ik ze in bed stop hoeveel ik van hen houd.
Of hoe trots ik ben wanneer ze mij weer eens verbazen.
Wij knuffelen en kriebelen dat het een lieve lust is, iets waar ik graag mijn was en plas voor laat vallen.

En tenslotte, een dagje thuis werken, dat is toch ook een beetje me-time hé.
Morgen heb ik een date met mijn laptop van het werk in mijn comfy clothes.
En gij nu!

vrijdag 15 januari 2016

Romantiek vs. Realisme

Het sneeuwt in de Ardennen. 
Of er zal dit weekend toch in ieder geval sneeuw liggen.
Wanneer ik dat woensdag verneem, schiet de romanticus in mij wakker.
Ik maak wilde plannen om last-minute een weekendje Ardennen te boeken met ons viertjes. Via AirBnB vind ik nog leuke verblijven voor niet al te veel geld. Sneeuwpret met de kindjes, mooie natuur, 's avonds gezellig voor het warme haardvuur,... Ik zie het al helemaal voor mij en droom weg...

Sneeuwpret vorig jaar tijdens die ene korte winterprik

Kort na deze euforische fase van enkele uurtjes, klopt de realist aan de deur. 
Ellie moet om de 4 uren eten en Joanna moet in het weekend een middagdut doen zodat haar batterijtjes kunnen opladen voor de schoolweek. Als we op zaterdagochtend vertrekken, moet Ellie eten tegen dat we toekomen, dan moet Joanna eten en slapen. Tegen dat Joanna wakker is moet Ellie weer eten dus tegen dat we buiten kunnen is het 16u. Het wordt al kouder en een uurtje later begint het te schemeren. Dan moet er weer gegeten worden, moet Joanna in bed en een uurtje later Ellie ook. OK, dat haardvuur, daar kunnen we wel even aan zitten. Maar om 23u moet Ellie nog een fles en de volgende ochtend om 7u ook. Dan staan we op en tegen dat we up and running zijn is het 9u. Hoera, 2 uurtjes om "iets" te doen, daarna moet Ellie alweer eten (liefst niet buiten in de vrieskou) en Joanna ook. Daarna moet er weer gedut worden. Enz...

Grijns.

Ja, dat gaat allemaal wel natuurlijk! En het zou ongetwijfeld ook wel leuk zijn. Maar vooral veeeeel gedoe voor een paar uurtjes in de sneeuw. "Valiezen" maken, want we gaan naar de sneeuw met een kleuter en een baby. Of dat nu voor een dag of een week is, maakt niet veel uit. En last-minute naar de winkel hollen want Joanna heeft geen sneeuwschoeisel. En boodschappen doen voor we vertrekken. Wat gaan we daar eten? Is er een reisbedje? Liggen onze winterbanden eigenlijk wel op? (Die van mij dus niet!) En ik heb nog veel was te doen. En Ellie gaat volgende week naar de crèche en ik ga werken dus dan ben ik eigenlijk graag op mijn gemak thuis, ook om mij mentaal wat voor te bereiden.



En dan nog even de pessimist (die komt van ergens anders, die zit eigenlijk niet inmij) die zijn zegje wil doen. Joanna is al aan het hoesten, dus als ze ziek wordt is het gegarandeerd in het weekend (dat is namelijk altijd zo). En Ellie is precies toch ook niet in haar beste doen. Blijf maar thuis.

Ik groeide uit van een realistische romanticus tot een romantische realist.
De romanticus in mij kan zich helemaal laten meeslepen en wegdromen en in mijn hoofd is het altijd allemaal fantastisch, die wilde plannen.
Maar de realist in mij wordt steeds actiever naarmate ik ouder word en dus meer levenservaring heb. Vooral sinds ik mama ben. De realist die, alvorens de wilde plannen echt uit te voeren, even alles op een rijtje zet en mij met mijn voetjes op de grond brengt. Soms gaan die plannen dan nog door, soms ook niet. Want ik ken mezelf. Wanneer het niet kan lopen zoals het er in mijn romantische dagdroom uitziet (of toch ongeveer), is het niet geslaagd. Dan blijf ik beter nog even dromen.

En dan besef ik: er komen nog vele jaren dat we met de kindjes naar de sneeuw kunnen. Wanneer ze niet meer om de 4 uren een fles moeten krijgen of een middagdut moeten doen. We geen pampers en reisbedjes en buggy's en draagzakken en verzorgingstassen moeten meesleuren. De kindjes er ook werkelijk iets aan hebben en het zich later ook zullen kunnen herinneren: "Weet je nog, dat weekend in de Ardennen, toen het zo veel gesneeuwd had. Dat was toch leuk hé!"

En zo zorgt de realistische mama ervoor dat de romantische mama nog wat dromen overhoudt voor later.



woensdag 10 juni 2015

Perfectie bestaat

Het hangt er gewoon van af wat je verstaat onder perfectie.
Zoals altijd is het dus een kwestie van perceptie.
Niet toevallig dat beide termen heel erg op elkaar gelijken, me dunkt.

Vorig weekend was bijvoorbeeld perfect.
Voor mij dan toch.

Ondanks de pijn in mijn bekken, de kleine oogjes bij het opstaan en Joanna die zaterdag een groot deel van de dag lastig was omdat ze vrijdagavond veel te laat in bed lag (ons eigen schuld, I know).

Het prachtige weer, het vele gezellig samenzijn, de smeulende barbecues, de spelende kinderen en het op-en-top vakantiegevoel maakten dat meer dan goed.
Zondag staken we bij ons thuis de barbecue zelfs een tweede keer aan om het einde van het weekend toch nog even uit te stellen. We hadden de namiddag doorgebracht in de grote tuin tussen de bomen waar de kindjes naar hartelust konden spelen. Het gras rond ons huis kan zoveel drukte nog niet aan ;-) Wat was het daar heerlijk zitten tussen het groen!
's Avonds verhuisden we met een kleine compagnie naar het terras om daar te kunnen genieten van de laatste zonnestralen. Ja, in de zomer ben ik nóg verliefder op onze tuin dan anders...

Joanna steelt elke dag opnieuw mijn hart met haar grappige uitspraken, slimme observaties, lieve karakter en schattige kopje. Het is heerlijk om haar te zien spelen en zelfs conversaties voeren met andere kindjes, ik haal er echt mijn energie uit. Dat is nodig dezer dagen, want het is zo druk op het werk dat ik niet weet waar mijn hoofd staat. Déjà vu, want ook tijdens mijn vorige zwangerschap belandde ik uitgerekend dan midden in de drukste, meest hectische en dus ook meest stressvolle periode uit mijn carrière in het UZ en we weten allemaal hoe dat geëindigd is. Dus nu heb ik nog eens éxtra stress uit schrik dat het mij weer zo zou vergaan en de harde buiken opnieuw de overhand zouden nemen. Maar dat is een ander verhaal. Voorlopig alles enigszins onder controle.

Joanna lijkt zelf ook helemaal op te leven tijdens deze zonnige dagen en geniet elke dag van het leven dat voor haar 1 groot feest is.
De typische peuterkuren en "terrible two"-momenten niet meegerekend ;-)

De zomer is fantastisch ingezet en ik hoop dat we enkele maanden op dit élan mogen verder gaan!





maandag 19 januari 2015

Koekenbak

Joanna heeft de eerste microbes van 2015 verslagen.
Het was meteen een serieus gevecht, ze is toch een week ziek geweest en een ziekenhuisopname leek even niet ver weg. Maar wij gooiden wat stevige medicatie en veel liefde in de strijd, waardoor het helemaal goed kwam.
We kunnen ons terug concentreren op bijslapen en vreselijk veel hout vasthouden dat ze toch eventjes gezond blijft.



Intussen voelen wij allebei een goeie valling opkomen, hoe zou dat komen?

Soit, zondag was voor de verandering eens een echte rustdag bij ons, een welkome afwisseling.
Wat moet een mens toch doen met zo'n ganse dag vrije tijd?

Toveren!

Of daar leek het toch op voor Joanna.

Samen koekjes bakken, magisch was het voor haar.
Grote oogjes en open mondje, wat gebeurt hier toch?
Beetje deeg mogen kneden en roeren. Echt koken (en knoeien), hoera!
En dan koekjes mogen prikken uit het deeg. Feest! We moeten ons wel eens wat leuke vormpjes aanschaffen...



Vervolgens kijken in de oven naar de koekjes die bakken en uitgebreid vertellen aan mama en papa dat we moeten oppassen want dat de oven warm is ("ai!").
En tenslotte, uiteraard, smullen maar.



Voor herhaling vatbaar!
Als we ooit nog eens - geheel per ongeluk - wat vrije tijd op overschot hebben.