Posts tonen met het label kleuter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kleuter. Alle posts tonen

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

donderdag 1 september 2016

Ik leef nog. Wij leven nog.

Hallo daar!
Ik ben er nog hoor!

Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.

Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.

De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)




Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.





Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.



En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.

Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.

Daaaag!

donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


zondag 7 augustus 2016

The kids are all right

Joanna...
... houdt geen 2 seconden meer haar mond
... zegt zoveel grappige dingen en ik vergeet ze altijd te noteren
... houdt ons een spiegel voor: ze aapt en zegt ons na, soms confronterend!
... telt mits wat hulp tot 20 (ze springt van dertien naar zeventien)
... doet niets liever dan ergens op klauteren en er dan af springen
... vertelt aan iedereen die het (niet) gehoord wil hebben hoe goed ze iets kan. En dan moeten ze kijken.
... stapt niet maar loopt
... zingt graag en veel. Frozen en vooral K3, maar het liefst nog zelf verzonnen liedjes met eigen tekst
... is zot van rokjes en kleedjes
... is naar eigen zeggen "dol op eendjes en zwanen". Morgen is dat weer iets anders
... heeft last van heimwee
... ontpopt zich tot een schitterende grote zus
... deed het super op haar eerste week speelpleinwerking ooit






Ellie...
... kruipt op haar buik en doet af en toe een poging tot handen en knieën
... zwaait, klapt en draait met de handjes maar verwart de 3 nog vaak. We wilden te veel in 1 keer denk ik :-)
... zegt "pfoe" tegen poes en gaat uit de bol als ze Dolly ziet
... wijst met haar vingertje
... kan zeer goed duidelijk maken wat ze wil en niet wil. Vooral wat ze niet wil. Te goed soms.
... krijgt volgens mij al haar tanden tegelijk
... is dol op haar grote zus en wil alles wat Joanna heeft/doet
... zit niet graag meer in de auto. Zucht
... zit ook niet zo graag meer schootje, tenzij ze zeer moe is
... zit eigenlijk gewoon niet graag vast. Dat is voor baby's
... boeft brood en koekjes alsof elke dag haar laatste is. Alles. Tegelijk. In. Mijn. Mond.
... trekt zich sinds een paar dagen zelf recht en staat dan heel trots te wezen. En een beetje te wiebelen.
... is morgen al 10 maanden oud!









dinsdag 26 juli 2016

Die mooie zomer...

Zomervakantie 2016, dat was tot nu toe...

... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.


















woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!