Posts tonen met het label gezinsleven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gezinsleven. Alle posts tonen

dinsdag 27 december 2016

Brief aan 2016 en wensen voor 2017

Hallo 2016,
Hoi.

Excuse my French, maar WTF was dat zeg?

Ik heb het uiteraard over terrorisme, oorlog, vluchtelingen, Brexit, Trump en tig andere rampen van kleiner of groter formaat. Echt jong, het is erover. Ik hoop dat uw opvolger wat milder zal zijn voor ons...

Maar ik heb het ook over mijn eigen leventje. 
Want beste 2016, jij was... hoe zal ik het zeggen... van het goede teveel. 
Dat dekt de lading wel, meer woorden maak ik daar niet aan vuil.

En zo zal ik je ook herinneren, 2016, als het jaar van "dat was er echt over". Op alle vlakken. 
De goede zaken mogen zich uiteraard herhalen, maar de shitty stuff mogen wat vaker achterwege gelaten worden. Geef je dat alvast even mee aan 2017? Thanks.

Toch ook een woord van dank, want je zat uiteraard vol levenslessen. En je was het jaar waarin we onze jongste zagen evolueren van baby naar peuter, iets onbetaalbaar.
Maar als je het niet erg vindt, zwaai ik je binnenkort met veel plezier uit en verwelkom ik 2017 met open armen!

Bye now!


Tot daar mijn brief aan 2016.
En dan nu een dienstmededeling.

Bijna 2 maanden stil op de blog, dat heeft zo zijn redenen. Enerzijds, zie mijn brief: dat 'van het goede teveel' geldt zeker ook voor deze laatste weken. Er was gewoon echt geen tijd voor mijmeringen en het neerpennen daarvan. Anderzijds kriebelt het gewoon minder. Eerlijk is eerlijk. De goesting (of drang?) is een beetje weg, want anders had ik wel tijd gemaakt om te bloggen.

Daarom probeer ik in 2017 iets anders. Ik houd de Facebookpagina die bij deze blog hoort levendig(er) aan de hand van korte of middellange berichtjes en updates. Uiteindelijk zoek ik vooral een plek om leuke, grappige, ontroerende, lastige, droevige, boze en liefdevolle momenten uit ons alledaagse leventje neer te pennen en meteen ook te delen met wie het wil geweten hebben. De blog zelf gaat op een (heel) laag pitje. Geen lange mijmeringen of schrijfsels meer. Het is fijn geweest en ik heb het heel graag gedaan, maar ik voel dat het tijd is voor iets anders.

Over iets anders gesproken, ik wil ook nog even dit kwijt. Ik start 9 januari in een nieuwe functie bij een nieuwe werkgever en heb er heel veel zin in. Op tijd en stond hierover misschien eens iets op facebook, wie weet! De keuze hiervoor heeft echter implicaties op mijn recent opgestart bijberoepje, Apo'strof. Het aanbod en de werking daarvan zal ik moeten herzien in de loop van 2017. I go with the flow!



Voor 2017 wens ik jullie allen en de rest van de wereld mildheid, liefde, begrip, dialoog, openheid, menselijkheid. Hoewel ik soms begin te twijfelen of die laatste term anno 2016 nog wel de juiste betekenis draagt. Zucht. Let's not get into that.
Dat 2017 zalvend en vol hoop mag zijn. Vol leven, liefde en lachen. 

Op mijn eigen wenslijstje voor 2017 staat onder andere wat minder hectiek, wat minder rollercoaster en wat meer me-time & us-time. 
Er is ook 1 concreet voornemen: ik begin eindelijk opnieuw met yoga en/of pilates, nog even kijken wat het beste past in ons leventje. Want de rugspieren zijn duidelijk toe aan wat versterking, zo getuige de dagenlange verlammende aan-pijnstillers-ongevoelige pijn in mijn bovenrug tijdens mijn eerste week vakantie na het schilderen van 2 kamermuren. Don't ask. Veel tranen, wanhoop, zombietoestanden en ontstekingsremmers later, en vooral 2 osteopaatbezoeken later, is de pijn (zo goed als) onder controle en langzaam aan het wegtrekken. Halleluja.

Rest mij enkel nog jullie allen een vrolijk en feestelijk begin van het nieuwe jaar te wensen.
En voor wie het nog niet deed: volg deze blog op Facebook als je wil blijven meelezen! Er valt altijd wel iets te beleven hier in huis met een praatzieke kleuter en een puberende peuter, binnenkort terug meer daarover ;-)


Happy 2017!!!

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


donderdag 1 september 2016

Ik leef nog. Wij leven nog.

Hallo daar!
Ik ben er nog hoor!

Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.

Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.

De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)




Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.





Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.



En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.

Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.

Daaaag!

donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



donderdag 26 mei 2016

Duizend miljoen hartjes voor grootouders

Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan zijn: wij zitten hier thuis nogal eens met zieke kindjes.
Daarmee bedoel ik: de voorbije 4 maanden waren beide kinderen quasi non-stop elk om beurt ziek, en zelfs ook een keer tegelijk. En dat is echt niet overdreven, het woord quasi duidt op die 2 luttele weekjes tussen februari en nu dat iedereen gezond was.
Ik moet u niet vertellen dat ik mij daar als mama soms serieus zorgen over maak. Dat ik met mijn handen in het haar zit als de koortsthermometer weer in het rood gaat en het hele liedje opnieuw begint. Dat wij het zelf bijna niet meer geloven dat, telkens wanneer we denken dat het einde in zicht is, 1 van de 2 opnieuw ziek valt. Laat staan dat onze collega's het nog geloven. Dat ik er bijna bijgelovig van zou worden want gisterenavond zeiden we nog tegen elkaar "Haar hoest is precies toch iets beter hé, stel je voor dat ze deze keer NIET ziek wordt. Hout vasthouden!" en Michiel hield hout vast maar ik niet en een paar uren later zaten we de rest van de nacht op met een ellendig hoopje koortskind...



De wetenschap dat het in principe (hout vasthouden!) binnen een jaar of 2 - 3 echt definitief beter moet zijn (hoewel ik vermoed dat onze meisjes wel altijd tere zieltjes zullen blijven), helpt, maar dat neemt niet weg dat wij vaak moe en soms (steeds vaker) moedeloos zijn.
WHY??? WHYYYYY I ASK YOU?!?!
is hier wel op z'n plaats.

En dan, wanneer we rond zijn met ons zelfbeklag, gaan we over naar de orde van de dag. Want we gaan door, uiteraard, we hebben geen keuze.

En dan zijn er de grootouders.

Die mensen waarvan wij zeggen "Wat zouden wij in godsnaam doen moesten onze ouders niet in pensioen zijn?" en daar voorlopig alleen het woord "loopbaanonderbreking" kunnen op antwoorden.

Onze ouders, de grootouders van onze dochters, die zijn geen goud waard.
Die zijn duizend miljoen kilo goud bezaaid met diamanten waard.

Een voorbeeldje om mijn uitspraak te staven.
Ik breng deze ochtend Joanna naar school, ga aansluitend met Ellie op doktersbezoek en bel vervolgens mijn mama. Of Ellie de rest van de dag daar terecht kan, want ik werk vandaag toevallig wel thuis maar ik kan dat echt niet in combinatie met een ziek kind. Geen probleem, ik mag direct komen. Ik krijg, daar aangekomen, spontaan het aanbod om haar daar te laten slapen, want morgen stond sowieso gepland dat ze daar een dagje zou spenderen. Ik wimpel af want ik vind dat ik dat mijn ouders niet kan aandoen, een ziek kind dat mogelijks gans de nacht kot houdt. Op de terugweg naar huis voel ik hoe uitgeput ik ben en bedenk ik mij; ik bel mijn mama om toch in te gaan op haar aanbod. Dat ze niet de juiste speentjes voor de papfles in huis heeft, is geen probleem, die gaat ze wel kopen in de dichtstbijzijnde babywinkel. Ik hang op en het besef dringt door dat wij vannacht allicht gewoon een ganse nacht gaan kunnen doorslapen (Joanna is voorlopig terug gezond, HOUT VASTHOUDEN!). Ik word daar bijna euforisch van. Champagne!! Verse lakens!! Maffen!!


En ik besef dat wij nooit of te nimmer onze dankbaarheid ten opzichte van onze ouders zullen kunnen uitdrukken. In geen honderd jaar. Want serieus: wat zouden wij in godsnaam doen zonder hen?! Ik durf daar zelfs niet aan te denken.

Wij doen vaak beroep op hen en soms lijkt het bijna vanzelfsprekend, dat ze onze kindjes altijd met veel enthousiasme opvangen. Voor zover hun eigen leven het toelaat, staan ze altijd klaar voor ons. Ze passen last-minute hun plannen aan indien mogelijk om ons uit de nood te helpen. Ze verzorgen onze zieke kindjes als de beste. Ze zitten op hun knieën duplo kastelen te maken, gaan in het bos kabouters zoeken, spuiten in neusjes en geven siroopjes, zingen liedjes en kijken Disney films, tekenen en knutselen en lezen, geven flesjes en staan 's nachts op om onze kindjes te troosten en te knuffelen zodat wij toch eventjes wat slaap kunnen inhalen.
Ze omringen hen met warmte en liefde en met dat typische grootouder-geduld dat je als ouder soms echt niet kan opbrengen.
Ik vind dat niet vanzelfsprekend, ik vind dat fan-tas-tisch.

Joanna is dol op haar grootouders en dat zal bij Ellie niet anders zijn.
En ik weet zeker dat er heel veel kindjes zijn die net zo dol zijn op hun grootouders, en dat hun ouders net zo dankbaar zijn als wij.

Dus daarom, speciaal voor alle grootouders en in het bijzonder voor die van Joanna en Ellie: een welgemeende DANK U!

Dank u, dank u, dank u.

maandag 9 mei 2016

Doen en laten

In het verlengde van mijn facebook detox (binnenkort volgt wel eens een standje van zaken), wil ik het hier op de blog ook wat anders aanpakken. Een beetje meer slow bloggen, dus minder frequent maar wel relevanter. Ook wat intuïtiever, dus soms erg filosofisch en waarschijnlijk ook soms erg oppervlakkig. U bent gewaarschuwd.

Om te beginnen voer ik een nieuw rubriekje in dat af en toe eens zal opduiken, à la As we speak en What's up. Want ik lees het graag en je kan er wel iets leuks mee als auteur ook.
Here we go!

Aan mijn lijf

Mijn lijf dat sinds het (bijna, bijna, jaja) kwijtraken van de zwangerschapskilo's een beetje als nieuw aanvoelt. En plots heb ik weer zin om, na jaren zonder, juwelen en (altijd een beetje afgebladderde want dat hoort bij mij) nagellak te dragen. De zon zit daar misschien ook voor iets tussen. En het feit dat ik, sinds ik mama van 2 ben, voor de zoveelste keer in mijn leven mijzelf herontdek.



Op mijn nachttafel

Us van David Nicholls: staat al eeuwen in mijn ibooks, eindelijk begonnen en na een paar bladzijden al verkocht!

Perfecte bevallingen bestaan niet van (de helaas onlangs overleden) Diana Koster: direct besteld na dit prachtig meesterwerkje. Na 1 minuut en 2 paragrafen al 2 keer tegen de tranen moeten vechten wegens te herkenbaar en beschrijven wat ik niet verwoord krijg. Komt elke keer keihard binnen, dit onderwerp. Blijkt dat ik meer dan 3 jaar na datum nog volop aan het verwerken ben en daar meer voor nodig is dan er (veel) over nadenken en het af en toe eens vertellen aan iemand die eigenlijk niet snapt waar ik het over heb. Dit boek is de eerste stap...



In mijn auto

Nooit: zakdoekjes wanneer ik ze nodig heb.

In mijn hoofd

"Ik ga blij zijn als die werken in huis achter de rug zijn!"
Einde in zicht: nog veel te doen en de deadline zorgt voor stress. Ik ben het meer dan beu dat onze schaarse vrije tijd bijna steeds daardoor wordt opgeslorpt. Want mijn hoofd én mijn lijf smeken om meer rust. Het voorbije weekend besloten we vooral te genieten van kindjes en zon: dat is goed gelukt en dat deed erg deugd! Maar nu is er dus veel werk aan de winkel...

In mijn hart

Ellie, mijn kleine meid, mijn zorgenkindje. Al 2 maanden sukkelt ze met haar gezondheid. Mijn hart breekt, ik verlies mijn geduld en zit met mijn handen in het haar (want dat is weer een bal extra die je in de lucht moet proberen houden). Maar momenteel maak ik mij vooral zorgen wegens een aanslepende hoest waar ook na een week aërosollen weinig beterschap in komt. Ik geef haar nog een paar dagen alvorens weer naar de kinderarts te gaan. Die mens weet intussen direct wie ik ben wanneer ik hem bel...

Ze blijft gelukkig lachen

Joanna, mijn grote vrolijke meid die volledig opleeft nu het warmer is en ze veel buiten kan spelen. Mijn hart loopt zowat over van vreugde wanneer ik haar zie genieten en glunderen. Plots wordt ze heel snel groot en heb ik zin om haar in een doosje te stoppen en voor altijd te bewaren, zoals ze nu is.

Yes she is!

Moederdagmoment uit de duizend

In mijn dromen

Een volledig gerenoveerd, opgeruimd en ingericht huis. Geen to do lijstje meer op dat vlak waarvan je weet dat het jaren zal duren eer het volledig afgevinkt zal zijn. Topdroom, toch?
Kinderen die langer dan 1 maand niet ziek zijn.
Meer slaap.
Een bikini-proof lijf.

Schijf van het moment

"Right here, right now" van Fatboy Slim.
Een geheugensteuntje, zeg maar.


vrijdag 8 april 2016

Het leven met ons viertjes - week 26

Gelukkige halfjaardag aan onze jongste spruit!

Eigen kind schoon kind!

Tijd om even stil te staan bij de voorbije 6 maanden.

Hoewel ik in het begin vond dat een tweede kindje erbij erg goed meeviel, moet ik toegeven dat het toch wel weer erg wennen is aan - alweer - een nieuw leven.

Ellie was een veel gemakkelijkere baby dan Joanna. Vooral de nachten waren een wereld van verschil. Overdag heeft ze het met momenten wel erg lastig gehad, net als ik dan. Opnieuw hadden wij een baby met erg veel krampen. Niet zo erg als Joanna, maar toch, het is en blijft erg zielig voor het kind in kwestie en erg vermoeiend voor de ouders. Je kan echt niet veel meer doen dan wachten tot de darmen op hun plooien komen. Bij Ellie heeft dat toch ook een kleine 4 maanden geduurd. Het lijkt intussen al een ver verleden, hoewel haar spijsvertering een zwakke plek blijft. Zodra ze ziek is, liggen haar darmen ook overhoop en ze heeft ook altijd wel wat tijd nodig om daar terug van te herstellen. Maar hey, als het dat maar is!

November en december waren ZWAAR. Een baby met veel krampen en een kleuter die net naar school gaat en dat to-taal niet aankan. Ik heb het dan vooral over het niet meer kunnen slapen overdag. Het resultaat was dat ik haar na 2 weken maar halve dagen meer naar school liet gaan (dat is dus nog geen 4 uurtjes, eigenlijk) en dus heel veel thuis zat met een baby die non-stop aandacht nodig had en een kleuter die onhandelbaar was van oververmoeidheid (het heeft weken geduurd eer ze er terug wat bovenop was). Ik was 's avonds bekaf en leeg terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat ik de ganse dag niets gedaan had. Toch niets nuttig. Neen, ook deze keer was er weinig sprake van zwangerschaps"verlof" ;-)

Vorige zondag aan zee. Wél verlof. Ik had dit zo hard nodig!

Na de kerstvakantie kon Joanna het hele schoolgaan plots beter plaatsen. Ze heeft altijd wat extra tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen. Ze is een echt watch & wait type, dat heb ik intussen geleerd en aanvaard. Intussen gaat ze volle dagen naar school, maar nog niet naar de opvang. Tijdens het weekend en in de vakantie doet ze gemakkelijk nog dutjes van 2 uren. Ze kan ook zonder, maar dan hebben we rond 17u een onhandelbaar oververmoeid kind en dat is voor niemand plezant. Het plan is om haar vanaf september wel naar de naschoolse opvang te laten gaan want haar elke dag direct na school gaan halen, zal niet haalbaar blijven. Het gaat, gezien ik van thuis uit kan werken, maar het is niet ideaal en ik vind het best wel vermoeiend.

Bij een dag aan zee hoort een ijsje. 
Ik ging terug werken ergens in de 2de helft van januari en was blij om ook terug iets anders te gaan doen dan ganse dagen voor de kindjes te zorgen.
Ellie wende snel in de crèche en de verzorgsters zijn intussen allemaal gek op haar. Je zou voor minder, ze is dan ook uitgegroeid tot een echt lachebekje. Ze schenkt iedereen die tegen haar praat een prachtige glimlach en heeft een zeer aanstekelijke vette lach wanneer je haar kriebelt of gewoon iets doet wat ze grappig vindt. Het kind heeft véél gevoel voor humor, I'm telling you. Joanna is haar grote held en de 2 zusjes beginnen meer en meer samen te spelen. Wanneer ik dat zie, dan weet ik het: daarvoor doe je het. Onbetaalbaar vind ik dat, de liefde gadeslaan tussen die zusjes. Op dat vlak geeft een 2de kindje wel echt een extra dimensie aan het ouderschap.

Joanna: "Kijk Ellie, dat is Maya. Pak maar hoor! Doe maar!" (met een hoog stemmetje want ze spreekt tegen een baby)
Ellie: "HAHAHAHAHAHA" (want haar zus schenkt haar aandacht, elke keer dikke pret!)

Gelukkig maar, want een tweede kindje betekent ook dat je plots weer een aantal dingen in je leven moet gaan omgooien en vooral gaan missen. Bij een eerste kindje voel je die impact al goed: plots is daar een wezentje waar je zorg voor moet dragen en verdwijnt veel van de spontaniteit en de vrijheid uit je leven. Zowat alles moet in de mate van het mogelijke gepland worden. Ik ben wel een planner, maar ik houd ook wel van het "op den bots" principe, iets wat in onze huidige levensfase zo goed als onmogelijk geworden is. Wanneer er dan een tweede kindje bijkomt, offer je weer een boel quality time en me-time op die je wel nog had met 1 kindje. Nu moeten we eigenlijk zelfs dat beginnen plannen: tijd voor ons 2tjes (en dan bedoel ik niet enkel een weekendje weg maar zelfs gewoon een deftig - ononderbroken! - gesprek; hoe is het nog met u, feitelijk?) en tijd voor mezelf, want dat moet er al helemaal aan geloven. Ik ben nog volop zoekende want die quality time heb ik écht wel nodig om te functioneren en ik heb dat de voorbije maanden serieus genegeerd. Dat we momenteel bezig zijn met renovatiewerken helpt natuurlijk niet, maar midden juni is dat in principe achter de rug (oef!). Werk aan de winkel dus, om onszelf en mezelf terug wat meer ademruimte te proberen geven. Ik word daar beter van en bijgevolg de kindjes ook (happy mommy = happy kids!).

Kaakjes om op te eten!
Ik ben erg nieuwsgierig naar wat het volgend half jaar (en bij uitbreiding de rest van 2016) nog zal brengen. Ellie zal minder en minder een "platte baby" worden en daar kijk ik erg naar uit. Poepke zitten, rechttrekken, kruipen,... Laat maar komen! Ook op andere vlakken zal er veel te beleven vallen: de renovatie, de eerste grote vakantie met een schoolgaand kind (kampen zijn geregeld, aaaah!), er beweegt vanalles in mijn professioneel leven (momenteel veel om van wakker te liggen maar dat zal op een bepaald moment terug keren),... Ik verwacht ook langzaam maar zeker terug wat evenwicht te vinden tussen tijd voor anderen en tijd voor mezelf en daar kijk ik erg naar uit.

Net zoals naar de zon en warme temperaturen.
En minder zieken in huis en dus ook terug wat meer ononderbroken nachten (want dat is ook gene vette de laatste tijd).
Bring it on!

vrijdag 18 maart 2016

Het leven met ons viertjes - week 23

De weken vliegen hier voorbij aan lichtsnelheid.
Niet onlogisch met 2 voltijds werkende ouders, 2 kleine kindjes en renovatiewerken in huis.
Weekend? Wat is dat?

We werken en we zorgen voor en we werken nog wat. We eten af en toe iets en slapen ook een beetje.
En gelukkig stond er sinds lang nu en dan wat tijd voor ontspanning geblokkeerd in onze agenda. Lang leve de planners (ik dus!).

Fase 1 van de werken is afgerond: onze eetkamer, zitkamer en gang (boven en beneden) werden geverfd, met hulp van een super deluxe schilder. Zelf hadden we het nooit zo snel en zo goed gekund! De leefruimtes werden gespoten onder hoge druk: véél voorbereidend werk maar supersnel en heel mooi resultaat.

Nog niet helemaal af maar het geeft toch een idee!

Fase 2 is het (helemaal zelf) verven van de andere ruimtes in ons huis, of toch beginnen met de muren waar een radiator tegen komt. Want fase 3 volgt begin juni: het plaatsen van centrale verwarming. Het zal er heel snel zijn, want intussen wordt het lente en vraagt de tuin ook weer wat aandacht...

Joanna is intussen wat op de sukkel. 2 weekends geleden had ze een soort van bronchitis met wat koorts en veel hoesten. Ze kwam er terug wat bovenop en de koorts verdween maar het hoesten bleef. Vannacht was het dan weer prijs: veel wakker, koorts, oorpijn,... Een bezoekje aan de huisarts later blijken de oortjes in prima staat (die buisjes werken echt goed! Er is ook veeeeel minder snot sinds die poliepen weg zijn!) maar de keel iets minder. Geen zware ontsteking maar toch duidelijk rode gezwollen amandelen en vooral heel grote klieren rechts. Vandaar de pijn aan haar rechter oortje. Intussen heeft ze de eerste dosis antibioticum binnen en ligt ze een middagdut van jewelste te doen.

Een dag of 2 geleden nog in goede gezondheid
Hopelijk is ze tegen overmorgen wat beter want dan wordt ze 3 jaar en dat wordt gepast gevierd. We maken er hààr dagje van en ik weet dat ze dat fantastisch zal vinden. Later meer!
Maandag wordt er dan ook gevierd op school. Ik maak wafels die ze kan uitdelen aan de klasgenootjes. Ik hoop dat ze ook daar van de aandacht kan genieten, want Joanna is geen held als het aankomt op veel lawaai en drukte. Op de klasfoto's zie ik haar altijd op haar stoeltje zitten wanneer de andere kindjes rond de jarige dansen. Thuis doet ze het allemaal vol enthousiasme na, maar op school (met 20 joelende kleuters) is haar dat net iets te veel van het goede. Dus ik ben eens benieuwd!



Ellie stelt het intussen prima. Ze heeft zich ontpopt tot een ware droombaby. De eerste 3-4 maanden waren best wel pittig, vooral dan door krampjes. Maar sinds een 2-tal maanden doe ik echt niets anders meer dan stoefen over hoe een gemakkelijk en vrolijk kind dat wel niet is. Sprongetjes niet meegerekend ;-) Ik geniet met volle teugen!
Ze slaapt nog altijd netjes door (van 21u tot 7u, af en toe eens tutje geven) en is overdag 99% van de tijd content. Haar zus is haar favoriete persoon; alles wat Joanna doet, vindt Ellie hilarisch. Joanna steelt graag eens de show dus speelt er gretig op in. Dolle pret gegarandeerd.
Van een lepel eten gaat bij Ellie even vlot als bij Joanna: we zijn 4 weken verder en er komt maar heel langzaam wat schot in de zaak. Maar ze zal het ooit wel leren dus ik lig er niet wakker van.

Speldjespret

Wakker liggen is trouwens even totaal niet aan de orde. Want hoewel ik heel veel aan mijn hoofd heb, ben ik 's avonds gewoon uitgeput. Mmmm hoofdkussen mmmm donsdeken mmmm... zzzzzzzzz. Het is eens iets anders!

maandag 14 maart 2016

Geheimtaal

Joanna is op de leeftijd gekomen dat wij niet meer zomaar alles kunnen zeggen in haar bijzijn.

Niet dat wij ganse dagen vuile praat verkopen tegen elkaar.
Geen ganse dagen.

Maar het kind heeft een scherp en vooral selectief gehoor.
Er zijn nu eenmaal woorden die we in haar bijzijn beter vermijden.
Koek. Televisie. Ipad. Verjaardag. Buiten. Boven.
Om er maar een paar op te noemen.

Zodra ze die termen hoort vallen, wil ze dat. En wel direct.
Een koek. Televisie kijken. Ipad spelen. Verjaardag vieren. Buiten spelen. Naar boven gaan.

En dat komt ons niet altijd even goed uit.

Die tut verdwijnt binnenkort hopelijk van het toneel...

Dus om drama te vermijden, doe ik datgene waarvan ik mij nog goed herinner dat mijn ouders het ook deden.
Ik schakel over op een andere taal.
In mijn geval is dat blijkbaar Frans, opnieuw naar analogie met mijn ouders.

Gek toch, dat ik in deze door Engelse termen gedomineerde wereld toch nog teruggrijp naar mijn tweede taal. Het overkomt mij gewoon, het Frans vloeit er als vanzelf uit. Ik denk daar niet over na, zo midden in een gesprek. Ik bedenk mij gewoon net op tijd "oei dat zeg ik best niet luidop in haar bijzijn" en schakel onmiddellijk over op het Frans. Het Engels, dat zou heel onnatuurlijk aanvoelen. Dat had ik eigenlijk nooit verwacht!

Voorlopig werkt het perfect, maar ik vraag mij af hoe lang het zal duren eer ze ook in het Frans woorden begint te begrijpen. Ideale leeftijd voor vreemde talen en zo.

Benieuwd of er nog mensen zijn die soms overschakelen op een andere taal in het bijzijn van de kinderen. Of spellen jullie de helft van de woorden? Of is dat helemaal niet nodig?

woensdag 9 maart 2016

Camping Dikkele

Ken je dat, van die periodes in je leven waar je op terugkijkt en denkt van "Jongens toch, hoe kregen we het voor elkaar? Blij dat dat gepasseerd is. Weet ge nog? En afzien. En toch doordoen. Jongens toch!"

Wij zitten midden in zo'n periode.

We dachten er al langer over, maar onder andere de Turteltaks deed ons de knoop doorhakken: wij zouden een nieuw verwarmingssysteem installeren in ons huis. De elektrische accumulatoren moeten verdwijnen en we plaatsen overal radiatoren. Gascondensatieketel en zonneboiler, meer weet ik u daar niet over te vertellen. 
Dat we radiatoren zouden gaan plaatsen in zowat elke ruimte in ons huis, verplichtte ons een beetje om ook te gaan schilderen. Dat doe je namelijk beter voordat je die dingen aan de muur hangt, zodat je niet moet gaan sukkelen met van die kromme verfborstels waarmee je toch nooit mooi kan schilderen en het een knoeiboeltje wordt.

Eetkamer, zitkamer en gang besloten we niet zelf te doen maar te laten schilderen, gezien de ruimtelijke uitdagingen en ons gebrek aan geschikt materiaal om dit zelf tot een goed einde de kunnen brengen.
Vandaag werd de eerste ruimte, onze eetkamer, onder handen genomen. Deze werd niet gewoon geverfd, maar gespoten onder hoge druk (net omwille van die ruimtelijke uitdagingen). Ik was er niet bij, maar op een halve dag tijd had de volledige ruimte (muren en plafond) 2 lagen verf gekregen, was alles droog en helemaal opgekuist. 
Blew. my. mind.
Hulp inroepen was de beste beslissing ooit en we zijn super tevreden van de hulpvaardige schilder met veel kennis van zaken!

Dit weekend zag het er nog zo uit

Nu zo!

En zo!

De moeilijkste ruimte is dus al achter de rug! De zitkamer wordt ook gespoten, de andere ruimtes worden "gewoon" geverfd, wat een stuk minder afplakwerk betekent. Het betekent gewoon nog veel verhuizen en puzzelen en stapelen om telkens een volledige leefruimte vrij te kunnen maken.

We hebben de voorbije dagen gevloekt en afgezien. En nog wat gevloekt. Want wanneer je spuit (jaja haha grappig hé) in plaats van verft, moet alles afgeplakt worden. 
ALLES. 
Deuren, vensters, alles wat niet geverfd mag worden. Er mag geen kiertje te vinden zijn. Want die verf kruipt o-ve-ral. En voordat je plakt en verft, moet alles grondig afgewassen worden. Liefst 2 keer. Dat water wordt rap vuil. En je staat op 4 meter hoogte op een kleine rollende stelling bovenop een vaste stelling. Daar is geen kraan of pompbak. En dan laat je je vod vallen, helemaal naar beneden. En dan roepen ze "mamaaaaa" of gewoon "weeeeeeee" want de kindjes zijn thuis en we hadden geen opvang. En we hadden een deadline. En siliconen die niet wilden uitharden want de vensters bleven te vochtig. Dus hadden we chemisch anker en dat stinkt! En we werkten voltijds dus we deden het in onze "vrije tijd". En Joanna was ziek en hoestte ons ganse nachten wakker en dan werd Ellie wakker en dan werd Joanna weer wakker en bracht ik de nacht door al hollend tussen 2 slaapkamers die de mijne niet waren. En tussendoor stootten we 25 miljoen miljard keren tegen de stelling die gans onze eetkamer innam. En scheurde ik mijn favoriete jeans kapot.

En we zijn nog maar begonnen.

Schrob schrob

Plak plak

Maar wat het voor mij écht een beproeving maakt, is "onze camping". Want zo brengen wij ons voorjaar door: met te veel spullen en mensen in te kleine en slordige en volgestapelde ruimtes. In mijn woordenboek vind je dat terug onder kamperen.

Ik weet het, niets in vergelijking met echte verbouwers, maar voor mij is het kampeergehalte bij ons thuis momenteel al hoger dan mij lief is.
Ik vind kamperen vreselijk!
#sorrynotsorry

Niets vind ik eraan. Te weinig plaats + te weinig comfort = te hoog stressniveau voor mij. Ik ben geen luxebeestje, maar thuis wil ik mij goed voelen en kunnen ontspannen. Dat kan ik in een ruime, mooie en nette omgeving. Niet in een vuile, slordige ruimte waar alles door, op en onder elkaar ligt en je gegarandeerd struikelt over rondslingerend(e) speelgoed/kleren/eten/drinken/stoelen/baby's (schrappen wat niet past). 

En hier valt het écht nog mee...

Ik houd het doel strak voor ogen, want het gaat zo mooi en zo comfortabel zijn wanneer het allemaal af is. In principe is dat midden juni.
Onze kamers in mooie nieuwe kleuren, overal centrale verwarming, een nieuw ingerichte logeerkamer/speelkamer, een paar mooie meubelstukken die eindelijk tot hun recht komen,... 
Daar doe ik het voor. Daarvoor bijt ik op mijn tanden en zet ik door. Negeer ik de ongelooflijke rommel waar we momenteel in leven.

En intussen ben ik ook dankbaar. Want wij hébben tenminste rommel om in te leven...

Wordt vervolgd!

Ik tap mijn energie uit dit vatje tegenwoordig