Zoooo, alweer 10 dagen geleden.
De tijd vliegt wanneer je niet weet wat eerst gedaan.
*Grijns*
Naast de normale levensdrukte, ben ik de voorbije weken namelijk ook bezig geweest met Apo'strof, mijn nieuw zijprojectje. Een idee rijpte tot een plan en onder het motto 'wie niet waagt, niet wint', breng ik dat plan nu tot uitvoering. Ik ben benieuwd wat dit wordt, ik heb er in elk geval veel zin in.
Je kan Apo'strof ook volgen op Facebook.
1 oktober start ik officieel, als zelfstandige in bijberoep dus.
Ik vier dat allicht in 1 van de prachtige thermen die Budapest rijk is.
Yep, tijd voor een korte, welverdiende pauze.
In Budapest, met 3 vriendinnen.
Even geen mama zijn,
even geen mails opvolgen,
even geen huishouden doen,
even geen groeiend to-do lijstje,
even niets moeten en alles mogen.
Ge moet niet vragen of ik er zin in heb...
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
woensdag 28 september 2016
donderdag 1 september 2016
Ik leef nog. Wij leven nog.
Hallo daar!
Ik ben er nog hoor!
Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.
Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.
De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)
Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.
Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.
En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.
Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.
Daaaag!
Ik ben er nog hoor!
Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.
Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.
De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)
Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.
Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.
En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.
Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.
Daaaag!
donderdag 18 augustus 2016
Mijn meisje op het speelplein
Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.
Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.
De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.
Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).
Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.
Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.
Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.
Bam!
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!
2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.
Dit moet toch anders kunnen?
Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.
Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.
Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.
De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.
Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).
Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.
Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.
Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.
Bam!
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!
2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.
Dit moet toch anders kunnen?
Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.
Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...
dinsdag 26 juli 2016
Die mooie zomer...
Zomervakantie 2016, dat was tot nu toe...
... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.
... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.
donderdag 7 juli 2016
Hoe het was om weer eventjes maar 1 kindje in huis te hebben...
De voorbije week waren wij eventjes ouders van een enig kind.
Joanna reisde op 30 juni al af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonfamilie, wij vervoegen haar dit weekend.
De laatste dagen lieten mij achter met een dubbel gevoel.
Een driedubbel eigenlijk.
Het lege nestsyndroom.
Ik mis haar. Natuurlijk mis ik haar. Elke dag.
Maar eerlijk is eerlijk: ik mis haar vooral wanneer ik aan haar denk en ik heb de voorbije week niet zo gek veel tijd gehad om veel aan haar te denken. Dat ik weet dat ze in zeer goede handen is en dat ze de tijd van haar leven beleeft, dat helpt uiteraard. Ik maak mij hoegenaamd geen zorgen. Dat mijn laatste werkweek naar goede gewoonte lekker druk was en al mijn vrije tijd ging naar inpakken, wassen, strijken, lijstjes maken, lijstjes afvinken, nog wat inkopen doen, nog wat inpakken,... dat helpt ook.
Dat ze tijdens 1 van de voorbije telefoongesprekken niet aan de telefoon wou komen omdat ze boos was omdat haar mama niet bij haar was, dat brak eventjes mijn hart. Zij mist ons ook en dat had ik in al mijn naïviteit precies niet echt verwacht. Het streelt ook wel mijn mama-ego. Maar ik weet dat ze zich verder rot amuseert en gewoon eventjes uiting moest geven aan dat gemis.
Hoewel het verdomd handig was om tijdens deze laatste werkweek vol vakantievoorbereidingen mijn handen wat meer vrij te hebben, ga ik erg blij zijn wanneer ik haar dit weekend eindelijk terug in mijn armen zal kunnen sluiten. Het heeft nu lang genoeg geduurd, het gemis wordt tastbaar :-)
Genieten van één-op-één tijd met onze jongste.
Gezien ze het tweede kindje is, heeft ze nooit geweten hoe het is om de aandacht NIET te moeten delen. Het kind heeft genoten met volle teugen en wij zo nodig nog meer. Eindelijk tijd om haar te leren kennen! Dat is overdreven, uiteraard, maar je snapt mij wel.
Wat mij naadloos bij mijn derde vaststelling brengt, eentje die ik niet zag aankomen.
Schuldgevoel ten opzichte van Ellie.
Dat ze altijd de aandacht heeft moeten delen, vanaf dag 1. Dat er zo weinig tijd is om echt eens 100% enkel en alleen met haar bezig te zijn en dat langer dan 5 minuutjes. Op dat vlak is de eerstgeborene gewoon echt verwend, besef ik nu.
Het is logisch natuurlijk en het is nu eenmaal het lot van alle kindjes die niet de oudste zijn: dat ze de aandacht van de ouders moeten delen. Ze krijgen er wel iets fantastisch voor in de plaats: een grote broer of zus. Anders maar even goed, denk ik dan. Hoop ik.
Ik vond het in elk geval geweldig om ongestoord tijd te kunnen doorbrengen met zo'n tof kind als Ellie. Echt, zo'n toffe dat dat is!
Verder heb ik u enkel nog te melden dat wij voor 2 weken naar het buitenland trekken en het hier dus even wat stiller zal zijn. Vakantie op de blog.
Oh, bijna vergeten.
Ook dit nog:
#sorrynotsorry
woensdag 15 juni 2016
#widn
De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.
Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...
Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.
De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...
Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)
Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.
We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)
Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!
Laat dat verlof maar komen!
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.
Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...
Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.
![]() |
| Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien |
![]() |
| Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen |
De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...
![]() |
| Dag nieuwe vriend! |
Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)
Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.
![]() |
| Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit |
We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)
Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!
Laat dat verlof maar komen!
woensdag 13 april 2016
Terugblik
Ik had vorige week "noodgedwongen" een weekje vakantie.
Beide kindjes thuis (crèche ook gesloten), het lief kon geen verlof nemen en alle grootouders waren in het buitenland. Ik had mij voorbereid op "pompen of verzuipen", zo ganse dagen alleen thuis met 2 dochters die allebei een ander dagritme en andere wensen hebben. De oudste wil vanalles beleven; een dag thuis binnen blijven met haar is geen optie. De jongste wil veel bijleren en vooral niet een ganse dag in een buggy zitten want dat is S.A.A.I.
Ik sprak mezelf moed in en sprong in het diepe.
O wat had ik het fout!
Wat een verademing was deze week met mijn 2 dochters!
Wat heb ik genoten! (en zij ook, denk ik.)
De 2 zusjes raakten in die week tijd extra gehecht aan elkaar. Joanna gaat nu vaak spontaan met Ellie spelen en zorgt voor haar zoals geen ander. Ze is nu echt "grote zus" en neemt die taak heel serieus. Dat ze mij nazegt ("Ja Ellietje, ik ben hier hoor! Ik ko-oom! Waar is je tutje?") is tegelijk grappig en vertederend.
En ik raakte, voor zover dat nog mogelijk is, nog meer gehecht aan die 2 prutsen.
Daar waar ik normaal vooral te maken heb met de vermoeide versie van Joanna, die zaagt en hangt en roept en boos doet (na schooltijd: oververmoeid), zag ik nu een gelukkig, levenslustig, flink, lief kind. We gingen tot 3 keer toe naar een speeltuin met andere kindjes (van vriendinnen) en ze verbaasde mij met haar sociale vaardigheden, die blijkbaar enorm geëvolueerd zijn sinds ze naar school gaat. Ze speelt heel mooi samen en ik zat te blinken van trots.
Ellie, die is gewoon de max. Toegegeven, na haar serieuze griep was ze een beetje een "verwend" kindje en moest ze het terug afleren om veel gepakt te worden en non-stop aandacht te krijgen. Ik merkte dat ze zich thuis snel verveelt en moet dus veel afwisselen tussen park, speeltapijt, wippertje, stoel,... Op verplaatsing gedroeg ze zich beeldig, tot ze die buggy echt beu was (want ook dat verveelt op een bepaald moment). Het is goed dat ze nu terug naar de opvang kan zodat ze opnieuw gewoon wordt dat aandacht moet gedeeld worden. En ze terug goed slaapt 's nachts, uitgeput van al die indrukken overdag. Niet gezeverd, na haar eerste dag crèche maandag (het was 2 weken geleden), heeft ze thuis geslapen van 19u tot 20u30, ik heb haar moeten wakker maken voor haar avondeten, om 21u30 lag ze in bed en ze heeft geen kick gegeven tot 6u45 vanmorgen. Say whuuuut? Meer van dat please!
Dat ze intussen na 2 dagen crèche weer ziek thuis is, aan de antibioticum zit en slecht slaapt, negeren we voor het gemak eventjes...
Ik had ook 2 avonden me-time met vrienden en vriendinnen vol boeiende gesprekken, van heel serieus tot gigantisch simpel. Een aangename afwisseling wanneer je voornaamste gesprekspartner die week een meisje van 3 is. Wel wat minder goed voor de nachtrust, maar dat nam ik er graag bij!
Voor het eerst sinds lang had ik zondagavond echt een zondagavondgevoel (you know, meh). Intussen draait de ratrace weer op volle toeren, maar ik geniet wel nog volop na.
En ik heb weer wat bijgeleerd.
Dat ik het wél kan, alleen voor de 2 kindjes zorgen en dat nog leuk vinden ook.
Dat wat er écht toe doet gewoon voor het grijpen ligt, alleen kijk je er zo vaak voorbij.
Dat ik uiteindelijk niet echt de persoon ben die ik vroeger dacht te zijn/worden (iets met carrière en geld ;-))
Dat er misschien toch meer mama in mij zit dan ik soms denk.
Dat ik niet zo streng mag zijn voor mezelf.
Dat ik minder moet stressen en meer moet loslaten.
Dat ik meer in het hier en nu moet leven in plaats van in het verleden en (in mijn geval vooral) in de toekomst.
Dat het leven eigenlijk 1 lang leerproces is en maar goed ook, want dat houdt het boeiend!
Beide kindjes thuis (crèche ook gesloten), het lief kon geen verlof nemen en alle grootouders waren in het buitenland. Ik had mij voorbereid op "pompen of verzuipen", zo ganse dagen alleen thuis met 2 dochters die allebei een ander dagritme en andere wensen hebben. De oudste wil vanalles beleven; een dag thuis binnen blijven met haar is geen optie. De jongste wil veel bijleren en vooral niet een ganse dag in een buggy zitten want dat is S.A.A.I.
Ik sprak mezelf moed in en sprong in het diepe.
O wat had ik het fout!
Wat een verademing was deze week met mijn 2 dochters!
Wat heb ik genoten! (en zij ook, denk ik.)
De 2 zusjes raakten in die week tijd extra gehecht aan elkaar. Joanna gaat nu vaak spontaan met Ellie spelen en zorgt voor haar zoals geen ander. Ze is nu echt "grote zus" en neemt die taak heel serieus. Dat ze mij nazegt ("Ja Ellietje, ik ben hier hoor! Ik ko-oom! Waar is je tutje?") is tegelijk grappig en vertederend.
![]() |
| Ik wil ook op het tapijt! |
Daar waar ik normaal vooral te maken heb met de vermoeide versie van Joanna, die zaagt en hangt en roept en boos doet (na schooltijd: oververmoeid), zag ik nu een gelukkig, levenslustig, flink, lief kind. We gingen tot 3 keer toe naar een speeltuin met andere kindjes (van vriendinnen) en ze verbaasde mij met haar sociale vaardigheden, die blijkbaar enorm geëvolueerd zijn sinds ze naar school gaat. Ze speelt heel mooi samen en ik zat te blinken van trots.
Ellie, die is gewoon de max. Toegegeven, na haar serieuze griep was ze een beetje een "verwend" kindje en moest ze het terug afleren om veel gepakt te worden en non-stop aandacht te krijgen. Ik merkte dat ze zich thuis snel verveelt en moet dus veel afwisselen tussen park, speeltapijt, wippertje, stoel,... Op verplaatsing gedroeg ze zich beeldig, tot ze die buggy echt beu was (want ook dat verveelt op een bepaald moment). Het is goed dat ze nu terug naar de opvang kan zodat ze opnieuw gewoon wordt dat aandacht moet gedeeld worden. En ze terug goed slaapt 's nachts, uitgeput van al die indrukken overdag. Niet gezeverd, na haar eerste dag crèche maandag (het was 2 weken geleden), heeft ze thuis geslapen van 19u tot 20u30, ik heb haar moeten wakker maken voor haar avondeten, om 21u30 lag ze in bed en ze heeft geen kick gegeven tot 6u45 vanmorgen. Say whuuuut? Meer van dat please!
Dat ze intussen na 2 dagen crèche weer ziek thuis is, aan de antibioticum zit en slecht slaapt, negeren we voor het gemak eventjes...
Ik had ook 2 avonden me-time met vrienden en vriendinnen vol boeiende gesprekken, van heel serieus tot gigantisch simpel. Een aangename afwisseling wanneer je voornaamste gesprekspartner die week een meisje van 3 is. Wel wat minder goed voor de nachtrust, maar dat nam ik er graag bij!
Voor het eerst sinds lang had ik zondagavond echt een zondagavondgevoel (you know, meh). Intussen draait de ratrace weer op volle toeren, maar ik geniet wel nog volop na.
En ik heb weer wat bijgeleerd.
Dat ik het wél kan, alleen voor de 2 kindjes zorgen en dat nog leuk vinden ook.
Dat wat er écht toe doet gewoon voor het grijpen ligt, alleen kijk je er zo vaak voorbij.
Dat ik uiteindelijk niet echt de persoon ben die ik vroeger dacht te zijn/worden (iets met carrière en geld ;-))
Dat er misschien toch meer mama in mij zit dan ik soms denk.
Dat ik niet zo streng mag zijn voor mezelf.
Dat ik minder moet stressen en meer moet loslaten.
Dat ik meer in het hier en nu moet leven in plaats van in het verleden en (in mijn geval vooral) in de toekomst.
Dat het leven eigenlijk 1 lang leerproces is en maar goed ook, want dat houdt het boeiend!
vrijdag 8 april 2016
Het leven met ons viertjes - week 26
Gelukkige halfjaardag aan onze jongste spruit!
Tijd om even stil te staan bij de voorbije 6 maanden.
Hoewel ik in het begin vond dat een tweede kindje erbij erg goed meeviel, moet ik toegeven dat het toch wel weer erg wennen is aan - alweer - een nieuw leven.
Ellie was een veel gemakkelijkere baby dan Joanna. Vooral de nachten waren een wereld van verschil. Overdag heeft ze het met momenten wel erg lastig gehad, net als ik dan. Opnieuw hadden wij een baby met erg veel krampen. Niet zo erg als Joanna, maar toch, het is en blijft erg zielig voor het kind in kwestie en erg vermoeiend voor de ouders. Je kan echt niet veel meer doen dan wachten tot de darmen op hun plooien komen. Bij Ellie heeft dat toch ook een kleine 4 maanden geduurd. Het lijkt intussen al een ver verleden, hoewel haar spijsvertering een zwakke plek blijft. Zodra ze ziek is, liggen haar darmen ook overhoop en ze heeft ook altijd wel wat tijd nodig om daar terug van te herstellen. Maar hey, als het dat maar is!
November en december waren ZWAAR. Een baby met veel krampen en een kleuter die net naar school gaat en dat to-taal niet aankan. Ik heb het dan vooral over het niet meer kunnen slapen overdag. Het resultaat was dat ik haar na 2 weken maar halve dagen meer naar school liet gaan (dat is dus nog geen 4 uurtjes, eigenlijk) en dus heel veel thuis zat met een baby die non-stop aandacht nodig had en een kleuter die onhandelbaar was van oververmoeidheid (het heeft weken geduurd eer ze er terug wat bovenop was). Ik was 's avonds bekaf en leeg terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat ik de ganse dag niets gedaan had. Toch niets nuttig. Neen, ook deze keer was er weinig sprake van zwangerschaps"verlof" ;-)
Na de kerstvakantie kon Joanna het hele schoolgaan plots beter plaatsen. Ze heeft altijd wat extra tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen. Ze is een echt watch & wait type, dat heb ik intussen geleerd en aanvaard. Intussen gaat ze volle dagen naar school, maar nog niet naar de opvang. Tijdens het weekend en in de vakantie doet ze gemakkelijk nog dutjes van 2 uren. Ze kan ook zonder, maar dan hebben we rond 17u een onhandelbaar oververmoeid kind en dat is voor niemand plezant. Het plan is om haar vanaf september wel naar de naschoolse opvang te laten gaan want haar elke dag direct na school gaan halen, zal niet haalbaar blijven. Het gaat, gezien ik van thuis uit kan werken, maar het is niet ideaal en ik vind het best wel vermoeiend.
Ik ging terug werken ergens in de 2de helft van januari en was blij om ook terug iets anders te gaan doen dan ganse dagen voor de kindjes te zorgen.
Ellie wende snel in de crèche en de verzorgsters zijn intussen allemaal gek op haar. Je zou voor minder, ze is dan ook uitgegroeid tot een echt lachebekje. Ze schenkt iedereen die tegen haar praat een prachtige glimlach en heeft een zeer aanstekelijke vette lach wanneer je haar kriebelt of gewoon iets doet wat ze grappig vindt. Het kind heeft véél gevoel voor humor, I'm telling you. Joanna is haar grote held en de 2 zusjes beginnen meer en meer samen te spelen. Wanneer ik dat zie, dan weet ik het: daarvoor doe je het. Onbetaalbaar vind ik dat, de liefde gadeslaan tussen die zusjes. Op dat vlak geeft een 2de kindje wel echt een extra dimensie aan het ouderschap.
Gelukkig maar, want een tweede kindje betekent ook dat je plots weer een aantal dingen in je leven moet gaan omgooien en vooral gaan missen. Bij een eerste kindje voel je die impact al goed: plots is daar een wezentje waar je zorg voor moet dragen en verdwijnt veel van de spontaniteit en de vrijheid uit je leven. Zowat alles moet in de mate van het mogelijke gepland worden. Ik ben wel een planner, maar ik houd ook wel van het "op den bots" principe, iets wat in onze huidige levensfase zo goed als onmogelijk geworden is. Wanneer er dan een tweede kindje bijkomt, offer je weer een boel quality time en me-time op die je wel nog had met 1 kindje. Nu moeten we eigenlijk zelfs dat beginnen plannen: tijd voor ons 2tjes (en dan bedoel ik niet enkel een weekendje weg maar zelfs gewoon een deftig - ononderbroken! - gesprek; hoe is het nog met u, feitelijk?) en tijd voor mezelf, want dat moet er al helemaal aan geloven. Ik ben nog volop zoekende want die quality time heb ik écht wel nodig om te functioneren en ik heb dat de voorbije maanden serieus genegeerd. Dat we momenteel bezig zijn met renovatiewerken helpt natuurlijk niet, maar midden juni is dat in principe achter de rug (oef!). Werk aan de winkel dus, om onszelf en mezelf terug wat meer ademruimte te proberen geven. Ik word daar beter van en bijgevolg de kindjes ook (happy mommy = happy kids!).
Ik ben erg nieuwsgierig naar wat het volgend half jaar (en bij uitbreiding de rest van 2016) nog zal brengen. Ellie zal minder en minder een "platte baby" worden en daar kijk ik erg naar uit. Poepke zitten, rechttrekken, kruipen,... Laat maar komen! Ook op andere vlakken zal er veel te beleven vallen: de renovatie, de eerste grote vakantie met een schoolgaand kind (kampen zijn geregeld, aaaah!), er beweegt vanalles in mijn professioneel leven (momenteel veel om van wakker te liggen maar dat zal op een bepaald moment terug keren),... Ik verwacht ook langzaam maar zeker terug wat evenwicht te vinden tussen tijd voor anderen en tijd voor mezelf en daar kijk ik erg naar uit.
Net zoals naar de zon en warme temperaturen.
En minder zieken in huis en dus ook terug wat meer ononderbroken nachten (want dat is ook gene vette de laatste tijd).
Bring it on!
| Eigen kind schoon kind! |
Tijd om even stil te staan bij de voorbije 6 maanden.
Hoewel ik in het begin vond dat een tweede kindje erbij erg goed meeviel, moet ik toegeven dat het toch wel weer erg wennen is aan - alweer - een nieuw leven.
Ellie was een veel gemakkelijkere baby dan Joanna. Vooral de nachten waren een wereld van verschil. Overdag heeft ze het met momenten wel erg lastig gehad, net als ik dan. Opnieuw hadden wij een baby met erg veel krampen. Niet zo erg als Joanna, maar toch, het is en blijft erg zielig voor het kind in kwestie en erg vermoeiend voor de ouders. Je kan echt niet veel meer doen dan wachten tot de darmen op hun plooien komen. Bij Ellie heeft dat toch ook een kleine 4 maanden geduurd. Het lijkt intussen al een ver verleden, hoewel haar spijsvertering een zwakke plek blijft. Zodra ze ziek is, liggen haar darmen ook overhoop en ze heeft ook altijd wel wat tijd nodig om daar terug van te herstellen. Maar hey, als het dat maar is!
November en december waren ZWAAR. Een baby met veel krampen en een kleuter die net naar school gaat en dat to-taal niet aankan. Ik heb het dan vooral over het niet meer kunnen slapen overdag. Het resultaat was dat ik haar na 2 weken maar halve dagen meer naar school liet gaan (dat is dus nog geen 4 uurtjes, eigenlijk) en dus heel veel thuis zat met een baby die non-stop aandacht nodig had en een kleuter die onhandelbaar was van oververmoeidheid (het heeft weken geduurd eer ze er terug wat bovenop was). Ik was 's avonds bekaf en leeg terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat ik de ganse dag niets gedaan had. Toch niets nuttig. Neen, ook deze keer was er weinig sprake van zwangerschaps"verlof" ;-)
| Vorige zondag aan zee. Wél verlof. Ik had dit zo hard nodig! |
Na de kerstvakantie kon Joanna het hele schoolgaan plots beter plaatsen. Ze heeft altijd wat extra tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen. Ze is een echt watch & wait type, dat heb ik intussen geleerd en aanvaard. Intussen gaat ze volle dagen naar school, maar nog niet naar de opvang. Tijdens het weekend en in de vakantie doet ze gemakkelijk nog dutjes van 2 uren. Ze kan ook zonder, maar dan hebben we rond 17u een onhandelbaar oververmoeid kind en dat is voor niemand plezant. Het plan is om haar vanaf september wel naar de naschoolse opvang te laten gaan want haar elke dag direct na school gaan halen, zal niet haalbaar blijven. Het gaat, gezien ik van thuis uit kan werken, maar het is niet ideaal en ik vind het best wel vermoeiend.
| Bij een dag aan zee hoort een ijsje. |
Ellie wende snel in de crèche en de verzorgsters zijn intussen allemaal gek op haar. Je zou voor minder, ze is dan ook uitgegroeid tot een echt lachebekje. Ze schenkt iedereen die tegen haar praat een prachtige glimlach en heeft een zeer aanstekelijke vette lach wanneer je haar kriebelt of gewoon iets doet wat ze grappig vindt. Het kind heeft véél gevoel voor humor, I'm telling you. Joanna is haar grote held en de 2 zusjes beginnen meer en meer samen te spelen. Wanneer ik dat zie, dan weet ik het: daarvoor doe je het. Onbetaalbaar vind ik dat, de liefde gadeslaan tussen die zusjes. Op dat vlak geeft een 2de kindje wel echt een extra dimensie aan het ouderschap.
| Joanna: "Kijk Ellie, dat is Maya. Pak maar hoor! Doe maar!" (met een hoog stemmetje want ze spreekt tegen een baby) Ellie: "HAHAHAHAHAHA" (want haar zus schenkt haar aandacht, elke keer dikke pret!) |
Gelukkig maar, want een tweede kindje betekent ook dat je plots weer een aantal dingen in je leven moet gaan omgooien en vooral gaan missen. Bij een eerste kindje voel je die impact al goed: plots is daar een wezentje waar je zorg voor moet dragen en verdwijnt veel van de spontaniteit en de vrijheid uit je leven. Zowat alles moet in de mate van het mogelijke gepland worden. Ik ben wel een planner, maar ik houd ook wel van het "op den bots" principe, iets wat in onze huidige levensfase zo goed als onmogelijk geworden is. Wanneer er dan een tweede kindje bijkomt, offer je weer een boel quality time en me-time op die je wel nog had met 1 kindje. Nu moeten we eigenlijk zelfs dat beginnen plannen: tijd voor ons 2tjes (en dan bedoel ik niet enkel een weekendje weg maar zelfs gewoon een deftig - ononderbroken! - gesprek; hoe is het nog met u, feitelijk?) en tijd voor mezelf, want dat moet er al helemaal aan geloven. Ik ben nog volop zoekende want die quality time heb ik écht wel nodig om te functioneren en ik heb dat de voorbije maanden serieus genegeerd. Dat we momenteel bezig zijn met renovatiewerken helpt natuurlijk niet, maar midden juni is dat in principe achter de rug (oef!). Werk aan de winkel dus, om onszelf en mezelf terug wat meer ademruimte te proberen geven. Ik word daar beter van en bijgevolg de kindjes ook (happy mommy = happy kids!).
| Kaakjes om op te eten! |
Net zoals naar de zon en warme temperaturen.
En minder zieken in huis en dus ook terug wat meer ononderbroken nachten (want dat is ook gene vette de laatste tijd).
Bring it on!
vrijdag 15 januari 2016
Romantiek vs. Realisme
Het sneeuwt in de Ardennen.
Of er zal dit weekend toch in ieder geval sneeuw liggen.
Wanneer ik dat woensdag verneem, schiet de romanticus in mij wakker.
Ik maak wilde plannen om last-minute een weekendje Ardennen te boeken met ons viertjes. Via AirBnB vind ik nog leuke verblijven voor niet al te veel geld. Sneeuwpret met de kindjes, mooie natuur, 's avonds gezellig voor het warme haardvuur,... Ik zie het al helemaal voor mij en droom weg...
Ik maak wilde plannen om last-minute een weekendje Ardennen te boeken met ons viertjes. Via AirBnB vind ik nog leuke verblijven voor niet al te veel geld. Sneeuwpret met de kindjes, mooie natuur, 's avonds gezellig voor het warme haardvuur,... Ik zie het al helemaal voor mij en droom weg...
| Sneeuwpret vorig jaar tijdens die ene korte winterprik |
Kort na deze euforische fase van enkele uurtjes, klopt de realist aan de deur.
Ellie moet om de 4 uren eten en Joanna moet in het weekend een middagdut doen zodat haar batterijtjes kunnen opladen voor de schoolweek. Als we op zaterdagochtend vertrekken, moet Ellie eten tegen dat we toekomen, dan moet Joanna eten en slapen. Tegen dat Joanna wakker is moet Ellie weer eten dus tegen dat we buiten kunnen is het 16u. Het wordt al kouder en een uurtje later begint het te schemeren. Dan moet er weer gegeten worden, moet Joanna in bed en een uurtje later Ellie ook. OK, dat haardvuur, daar kunnen we wel even aan zitten. Maar om 23u moet Ellie nog een fles en de volgende ochtend om 7u ook. Dan staan we op en tegen dat we up and running zijn is het 9u. Hoera, 2 uurtjes om "iets" te doen, daarna moet Ellie alweer eten (liefst niet buiten in de vrieskou) en Joanna ook. Daarna moet er weer gedut worden. Enz...
Grijns.
Ja, dat gaat allemaal wel natuurlijk! En het zou ongetwijfeld ook wel leuk zijn. Maar vooral veeeeel gedoe voor een paar uurtjes in de sneeuw. "Valiezen" maken, want we gaan naar de sneeuw met een kleuter en een baby. Of dat nu voor een dag of een week is, maakt niet veel uit. En last-minute naar de winkel hollen want Joanna heeft geen sneeuwschoeisel. En boodschappen doen voor we vertrekken. Wat gaan we daar eten? Is er een reisbedje? Liggen onze winterbanden eigenlijk wel op? (Die van mij dus niet!) En ik heb nog veel was te doen. En Ellie gaat volgende week naar de crèche en ik ga werken dus dan ben ik eigenlijk graag op mijn gemak thuis, ook om mij mentaal wat voor te bereiden.
En dan nog even de pessimist (die komt van ergens anders, die zit eigenlijk niet inmij) die zijn zegje wil doen. Joanna is al aan het hoesten, dus als ze ziek wordt is het gegarandeerd in het weekend (dat is namelijk altijd zo). En Ellie is precies toch ook niet in haar beste doen. Blijf maar thuis.
Ik groeide uit van een realistische romanticus tot een romantische realist.
De romanticus in mij kan zich helemaal laten meeslepen en wegdromen en in mijn hoofd is het altijd allemaal fantastisch, die wilde plannen.
De romanticus in mij kan zich helemaal laten meeslepen en wegdromen en in mijn hoofd is het altijd allemaal fantastisch, die wilde plannen.
Maar de realist in mij wordt steeds actiever naarmate ik ouder word en dus meer levenservaring heb. Vooral sinds ik mama ben. De realist die, alvorens de wilde plannen echt uit te voeren, even alles op een rijtje zet en mij met mijn voetjes op de grond brengt. Soms gaan die plannen dan nog door, soms ook niet. Want ik ken mezelf. Wanneer het niet kan lopen zoals het er in mijn romantische dagdroom uitziet (of toch ongeveer), is het niet geslaagd. Dan blijf ik beter nog even dromen.
En dan besef ik: er komen nog vele jaren dat we met de kindjes naar de sneeuw kunnen. Wanneer ze niet meer om de 4 uren een fles moeten krijgen of een middagdut moeten doen. We geen pampers en reisbedjes en buggy's en draagzakken en verzorgingstassen moeten meesleuren. De kindjes er ook werkelijk iets aan hebben en het zich later ook zullen kunnen herinneren: "Weet je nog, dat weekend in de Ardennen, toen het zo veel gesneeuwd had. Dat was toch leuk hé!"
Abonneren op:
Posts (Atom)



















