Posts tonen met het label bloggen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bloggen. Alle posts tonen

vrijdag 19 februari 2016

Stadsmeisje op het platteland

Ik botste gisteren toevallig op de blog van Vala van den Boomen, een 34-jarige mama van 2.



Ze schrijft ook een column voor "Me to we. Online magazine voor ouders met een leven.", dat trouwens zeker het lezen waard is. Voor wie nieuwsgierig is, dit zet alvast een beetje de toon van dit no-nonsense pareltje :-)

Los van het feit dat het wel grappig is dat Vala haar blog ook startte met de invalshoek "stadsmeisje verhuist naar platteland" maar onvermijdelijk in hoofdzaak over het moederschap schrijft, kan ik mij ook heel erg vinden in haar schrijfsels.
Ze schrijft wat ik denk en doet dat zoveel beter dan ik ooit zou kunnen!
Ze neemt geen blad voor de mond, integendeel. Ze doorbreekt taboes. Ze schrijft (h)eerlijk en fris en het leest als een trein.

Ik laat jullie graag meelezen met een paar - naar mijn bescheiden mening - toppertjes van Vala die verschenen op Me to we.



Dit gewaagde stukje, al snel gevolgd door deze column. Zucht.

Deze sterkt mij een beetje in mijn zwangerschapservaringen ;-)

Dit schrijfsel, dat een beetje noodgedwongen volgde op het met-een-korreltje-zout-te-nemen artikel van nog geen week eerder.

En wie denkt dat ze misschien wel makkelijk spreken heeft, leest best ook even dit. Eindeloos respect is het enige wat in mij opkomt.

Als aflsuiter nog deze, voor de goede vrede.

Veel leesplezier!

vrijdag 25 september 2015

Een nieuw begin...

Op naar 38 weken...

Eigenlijk kan baby 2 zich elk moment aandienen. Binnen enkele dagen ga ik nog eens op controle en ik hoop woorden zoals indaling, verweking of ontsluiting te horen ;-)

Ik maak mij langzaam klaar voor een nieuw begin. Dat betekent ook wat afscheid nemen.

Van Joanna als "ons kleintje". Grote zus zijnde zal ze bepaalde verantwoordelijkheden krijgen en zullen wij zaken verwachten van haar waar we nu allicht nog niet bij stilstaan. Dat wordt eventjes wennen!


Van mijn zwangere lijf. Ik ben nog altijd niet graag zwanger en sleur me door de dagen. Iets wat de ene dag beter lukt dan de andere. Buik, rug en bekken doen meer en meer pijn en ik zou kunnen blijven slapen. Maar het zal toch raar zijn om plots weer een "lege" buik te hebben. Dus ik probeer het allemaal nog eens goed in mij op te nemen, ook wanneer ze mijn ribben kapot stampt of mijn blaas als trampoline gebruikt.


Van de vorige look van mijn blog blijkbaar ook. Alvorens ik er maanden geen tijd voor zal hebben, besloot ik dat het tijd was voor een update. Laten we eerlijk zijn, veel schrijf ik hier niet over hoe het leven op het platteland ons vergaat. Het wende gewoon zo snel! Dus ik houd het nu gewoon bij "het leven zoals het is". Mijn leven, dus dat van een thirty-something mama, het reilen en zeilen binnen ons gezin, mijn haakwerk, mijn bedenkingen bij het leven, etc... Daar hoorde naar mijn gevoel ook een nieuwe lay-out bij, dus bij dezen!
Er is trouwens een ander gezinslid dat het "groene" deel van ons leven tegenwoordig voor zijn rekening neemt! Nogmaals, neem zeker een kijkje op zijn blog!


En van het leven met ons 3tjes. Net nu alles toch wel op rolletjes liep!
Het wordt aanpassen. Zwaar aanpassen. Daar ben ik mij van bewust.
Het wordt opnieuw zoeken en we zeggen het vaak luidop tegen elkaar: "Allez, alles nog eens opnieuw, hupla!".
Een nieuw kindje leren kennen, een nieuw ritme zoeken, dan nog eens school daarbovenop en wanneer ik terug (voltijds) ga werken, nog eens een nieuw ritme zoeken. Kwestie van bezig te blijven hé!

Maar wat kijk ik uit naar dat nieuw begin! Naar de nieuwe avonturen, met 2 zusjes in huis. Het zal zeker niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar ik ben er klaar voor.

Denk ik...

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



maandag 15 juni 2015

Geheimpje

Zal ik eens wat vertellen?

Een hele tijd geleden kreeg ik plots inspiratie om te schrijven.
Veel inspiratie voor veel blogposts.

Dus ik begon post na post in concept te zetten - soms enkel een titel, soms direct de hele tekst - tot ik er zo'n 10 à 15 had die ik dan de voorbije weken aan een gemiddelde van 2 keer per week op jullie kon loslaten.

Ze zijn op, mijn concepten.
Boehoe.

Er is wel nog wat inspiratie, als ik eens diep graaf, maar er is vooral gebrek aan tijd.
Druk thuis, su-per-druk op het werk en te mooi weer om meer achter een scherm te zitten dan nodig.

Het zal even wat rustiger zijn hier, vrees ik.

Ik kan wel een korte stand van zaken geven.

Ik ben moe!

Had ik al gezegd dat het druk is op het werk?
En dit weekend hebben wij ook quasi non-stop gewerkt in huis en vooral in tuin. Een ware uitdaging met een peuter van 2 die ook non-stop 200% van mijn aandacht opeist. Gelukkig zijn er dan grootouders die een handje kunnen komen toesteken en die aandacht wat kunnen afleiden, waardoor onze werkzaamheden toch langzaam maar zeker vorderen. Dat in combinatie met het mooie weer maakten dat het al bij al een heel aangenaam weekend was, vermoeiend of niet.
Veel tijd voor beeldmateriaal was er niet. Onderstaand filmpje en foto zijn het enige dat ik overhoud aan het voorbije weekend.

 Joanna en de Maya dans. Intussen sta ik ermee op en ga ik ermee slapen. Zij ook, ik ga haar na haar middagdut al dansend uit haar bed gaan plukken. "Jaaaajen, shoewie, waaaaien, shoewie, piiiiingen, shoewie, jaaaaajen, shoewie, enz...".

Zo kwam Meneerke ons tegemoet na een lange middagdut ergens ten velde...

Ik heb nog 2 heel drukke weken voor de boeg op het werk en daarna hopelijk een wat kalmere periode dankzij zomervakanties en zo. Intussen tel ik stiekem af naar die van ons: nog 66 dagen...

Tenslotte wil ik nog dit heuglijk nieuwtje met u delen: ik verkoop mijn mooie stalen ros omdat ik een elektrische fiets heb gekocht! Binnenkort kan ik de heuvels van de Vlaamse Ardennen ook per fiets onveilig maken, yiha!

Wie op zoek is naar een mooie damesfiets in prima staat, zoek niet langer!