Posts tonen met het label platteland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label platteland. Alle posts tonen

vrijdag 13 november 2015

Met ons viertjes - week 5

Joanna's eerste week school!
Wat was dat spannend zeg! Dag 1 had de mama een kleiner hartje dan de schoolganger. Joanna zag het volledig zitten, nam alles in zich op en besefte volgens mij niet helemaal dat ze daar een ganse dag zou moeten doorbrengen zonder mama of papa. Ikzelf kon de traantjes bedwingen tot de schoolpoort achter mij toeviel. Dan toch even een paar minuutjes nodig gehad om de grote stap te verwerken. Gelukkig stond manlief die eerste dag aan mijn zijde!

De volgende dagen was mama's hart terug sterker, dat van Joanna iets minder. Alles gaat prima tot aan de schoolpoort, waar het besef plots doordringt. Ze moet er letterlijk over de streep getrokken worden :-) Geen traantjes echter, dus al bij al blijf ik voorlopig gespaard van grote drama's. Mijn flinke meid!




Wat zou ik graag een vlieg op de muur zijn bij juf Tanja...
Joanna stelt het voorlopig dus goed. Ze weent wel eens 's middags zo rond dutjestijd en is uiteraard doodop na zo'n ganse dag. Er valt 's avonds nog weinig mee aan te vangen behalve naar Frozen laten kijken en wat laten uitrazen (altijd eventjes een energieboost ook!). Het woord ploetermoeder krijgt een nieuwe dimensie wanneer Joanna hysterisch huilt van vermoeidheid (het moet er altijd even uit vlak na schooltijd, dat duurt zo'n 20 minuutjes) terwijl Ellie huilt van de honger en wanneer Joanna kort daarna moet plassen en mijn hulp wil net wanneer ik Ellie eten geef. Nooit een saaie dag hier bij ons!

Uitgeteld :-)


Ellie's 5de week verliep redelijk.
Er zijn goede en minder goede dagen. Al bij al huilt het brave kind niet echt veel, moet ik eerlijk toegeven. Ik vermoed dat we hier vooral te maken hebben met een geval van een overbezorgde moeder die, na de (te) zware eerste babyperiode, van muggen olifanten maakt en wil ingrijpen waar het eigenlijk niet nodig is...
Ik moet veel met haar bezig zijn, gezien ze overdag moeilijk slaapt ('s nachts slaapt ze goed, binnenkort een apart schrijfsel daarover!) en haar spijsvertering haar parten blijft spelen. De fles geven gaat soms vlot maar soms is het ook een waar gevecht. Leuk is anders, maar echt erg is dat eigenlijk niet. Het is kwestie van wat te relativeren, niet mijn sterkste punt...
Ze heeft ook duidelijk soms last van het terugvloeien van haar melk, maar voorlopig niet in die mate dat we absoluut moeten ingrijpen. Dus ik laat de dagen passeren en de ongemakken eruit groeien. En ik probeer zo weinig mogelijk olifanten te maken. Dat de osteopaat haar volledig spanning-vrij verklaarde en haar een "leutig" kind vond, helpt ook om het vertrouwen op te bouwen dat alles OK is met onze jongste dochter.



Ik heb de voorbije 5 weken wel enorm respect gekregen voor thuisblijfmama's.
Respect maar toch ook wat onbegrip. Ik zou het namelijk niet kunnen zonder zot te worden. Dat ligt volledig aan mij, ik ben gewoon niet het soort mens om dat te doen. Te ongeduldig vooral.
Ellie is schattig en zo, maar ik teer niet op schattig alleen. Bij Joanna was mijn werk een ver-van-mijn-bed-show en had ik hoegenaamd geen zin om terug aan de slag te gaan. Nu heb ik zoiets van "Ja, wanneer mag ik eraan beginnen?". Ik ben veel geruster in het feit dat het wel goed komt met Ellie en dat ze in de opvang ook in goede handen zal zijn. Natuurlijk is ze de eerste maanden het best af bij mama (en papa) en ik zou het toch niet over mijn hart krijgen zo'n klein prutske nu al naar de opvang te brengen. Maar ik zal blij zijn wanneer ik terug aan de slag kan midden januari. En nog zo blij om de kindjes dan 's avonds terug te zien!


11 november gingen wij een kijkje nemen op de befaamde Jaarmarkt in Sint-Lievens-Houtem.
Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, tot ik het zag passeren op facebook. Leek mij wel leuk als gezinsuitstapje en dat was het ook! Joanna mocht op een kermismolen, maar vooral de tractors vielen in de smaak. Zo ook de braadworst ;-) Wij waren best wel onder de indruk van de organisatie daar, het is echt een groot(s) evenement. 

"Lach eens Joanna!" Voor de rest was de kermismolen serious business.

Zodra ze de braadworst gezien had, kon de kermismolen haar gestolen worden.

Hier moest ik niet vragen om te lachen!

Vee, vee en nog eens vee.

En vee.

Ik was vergeten...
  • hoe zalig dat eerste lachje is! Sinds een week vermoeden we er af en toe 1 te ontwaren, sinds gisteren ben ik het zeker. Soms naar mij, iets vaker naar haar mobiel. Gezien ik die zelf gemaakt heb, vergeef ik het haar. Ellie heeft trouwens het guitigste lachje ter wereld! Ik bewijs dat nog wel met deftiger beeldmateriaal, hieronder was ik net te laat...


  • hoe de tijd nog sneller lijkt te gaan met een baby in huis. Knip met de vingers en we zijn 5 weken verder!
  • hoe vaak een baby van 5 (6,7,8,...) weken haar tut verliest. En opnieuw en opnieuw en opnieuw...elke dag!

woensdag 20 mei 2015

Onzen buiten

Lang geleden dat het hier nog eens over den buiten ging...

Ik deel daarom graag wat foto's van "onzen" buiten, zijnde onze tuin. Een jaar vliegt voorbij, maar toch lijk ik telkens opnieuw te vergeten hoe prachtig de lente kan zijn. Ook nu weer kijk ik genietend en vol verwondering naar al die natuurpracht.
What a difference a season makes!


Wij hebben nog steeds onze handen vol aan onze tuin. Maar enkele maanden terug namen we een beslissing die toch heel wat druk van onze schouders wegnam. We besloten een deel van onze geplande werken uit te besteden aan een tuinaannemer. Wat een schitterend idee was me dat zeg!

Het bewuste project was de heraanleg van het stuk tuin rond ons huis en terras. Dat was tot enkele weken geleden een stuk gazon dat best wel toe was aan vernieuwing en vooral een groter stuk perk volledig begroeid met lage struiken. Heel mooi in de lente en de zomer, maar het zag er in de herfst en vooral de winter wat chaotisch uit en het nam vooral veel plaats in die we, naar onze mening, beter kunnen benutten. Joanna speelt namelijk vooral in dit deel van onze tuin, dicht bij huis, en we wilden haar wat meer speelruimte geven. Gazon dus, in plaats van struiken, want het perk was helemaal begroeid en dus ontoegankelijk. Daarenboven is dit het stuk tuin dat we kunnen (en moeten) afsluiten gezien ze anders maar al te graag de straat op loopt, zich nog niet bewust van het gevaar daar.
Dus zo geschiedde, het perk werd vakkundig verwijderd (deels manueel door Michiel toen we het nog zagen zitten het zelf te doen, vervolgens de rest machinaal, hoera!), het bestaande gazon ook en alles werd opnieuw gezaaid. Dat is nu een 3-tal weken geleden, en dankzij het schitterende weer de voorbije weken (prachtig evenwicht tussen zon en regen, beter kan niet!) ziet het terrein er elke dag wat groener uit.

Trek de rand van ons terras denkbeeldig door tot aan de struiken achteraan en alles rechts ervan was vroeger perk.
Onze tuin lijkt plots zo ruim, heerlijk!

Door dit uit te besteden, komt er meer tijd vrij voor andere zaken. Want het grote stuk tuin naast ons huis vraagt ook heel wat onderhoud (gras maaien (reken toch makkelijk anderhalf tot 2 uren), struiken snoeien, moestuin aanleggen, bomen snoeien,...). Daarnaast moeten al onze hagen opnieuw een knipbeurt krijgen en proberen we het onkruid enigszins onder controle te krijgen.

Dus ja, wij steken veel werk in onzen buiten...

Maar we genieten er ook heel erg van! Hoe langer ik hier woon, hoe minder ik geneigd ben de stad op te zoeken. Niet dat het daar niet leuk is, ik vind het thuis tussen het groen gewoon nog leuker.

Joanna is een echt buitenkind en "helpt" waar ze kan. Ze leeft echt op wanneer ze buiten kan spelen.



De paardenbloemen werden onlangs "blaasbloemen" en dat was feest.
Ze aait de bloesems van de kastanjebomen, die laag hangen aan de zware takken.


Ze helpt mee de moestuin aanleggen, de bloemen water geven, aarde scheppen,...


Ze ontdekt "beesjes" en kan helemaal enthousiast worden van een vlieg of een mier.

Maar Michiel en ik genieten evenzeer. Niet alleen geeft het veel voldoening om de handen uit de mouwen te steken en het resultaat van ons werk te zien, het is ook gewoon heel fijn constant omringd te zijn door al dat groen.

Stiekem hoop ik dat het nooit helemaal went en we het altijd zo hard zullen appreciëren als nu!

Stilleven, niet in scène gezet maar zo aangetroffen!