Posts tonen met het label nachtrust. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nachtrust. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

donderdag 28 juli 2016

Confessions of a tired mind

Ik ben het moe.
Ik ben het zo verschrikkelijk moe.


Al bijna 6 maanden heeft Ellie non-stop slijmpjes.
Ze rochelt, ze reutelt, ze kraakt, ze piept.
De ene dag wat meer dan de andere, maar ze zijn er altijd.


Ze heeft goede weken waarin ze er niet veel last van heeft, maar ze heeft ook veel slechte weken. Ze rijgt de infecties aan elkaar. Logisch, gezien ze nooit slijmvrij is en die slijmpjes de perfecte voedingsbodem zijn voor allerlei microbes, zowel virussen als bacteriën. Zomer of winter, crèche of niet, want tijdens de vakantie was het ook weer prijs. We steken het vaak op "het weer" maar dat is eigenlijk onzin, natuurlijk. Het was verdorie 35 graden op vakantie.

Ze is er nog maar een keer of 2 - 3 ernstig ziek van geweest, gelukkig. Gewoonlijk maakt ze tijdens de slechte periodes niet al te veel koorts (toch nooit meer dan 39 graden) en blijft ze meestal ook redelijk vrolijk. Tenzij ze tanden krijgt, zoals nu. Of in een sprongetje zit, zoals nu. Het is gezellig hier thuis hoor...



Ik ben het zo moe.
Dat bezorgd zijn.

Want hoewel er niet echt iets ernstig aan de hand lijkt, lig ik daar toch wakker van. Is dat wel normaal, constant dat rochelen, reutelen, kraken en piepen? Moet ik nog maar een keer naar de dokter of toch nog even wachten? Moeten we ingrijpen met puffers of laten we dit eruit groeien? Moet ik dit verder laten onderzoeken? Is het verantwoord om dat niet te doen?
Ze heeft tegenwoordig ook vaak wat verhoging (tot 38,2), maar is dat door een infectie of door haar tanden? Ze heeft veel pijn bij het doorkomen van die tandjes, dus ik geef vaak nurofen ter verlichting (perdolan helpt niet). Is dat wel OK? Zou ze misschien meer koorts hebben zonder die nurofen en kijk ik zo naast het feit dat het wel degelijk een infectie is? Misschien moet ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Breng ik haar naar de crèche met wat koortswering achter de kiezen, wanneer ze weer eens verhoging heeft? Ik kan echt niet constant thuis blijven voor haar en altijd last-minute opvang proberen zoeken is ook echt niet leuk meer. Als ze niet naar de crèche gaat, heeft ze een briefje nodig. Zal ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Ik twijfel, weeg af, probeer mijn gevoel te volgen. Maar het vreet energie. Het is zo vermoeiend.


En ik ben het zo moe. 
Dat moe zijn.

De nachten zijn namelijk ook al 6 maanden vaak een ramp.
Want van slijmpjes, daar moet je van hoesten. Vooral als je neerligt.
Je moet weten dat, indien Ellie helemaal gezond is, ze prima kan doorslapen. Misschien eens 1 keertje tutje gaan geven, maar dat is niets vergeleken bij de hoestnachten.

De voorbije 2 nachten waren weer maar eens hoestnachten. Vreselijke hoestnachten.


Ik ben het zo moe.
IK. BEN. ZO. MOE.

dinsdag 29 maart 2016

Ik vind de pauzeknop niet

Het zou kunnen dat het hier even wat stillekes wordt.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.

Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.

Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.

Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)

Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.

Ziek of niet, ze is om op te eten!
Ik voel het intussen ook in mijn lijf sluimeren, die griep. Mijn lijf dat, wegens dat doodop zijn, nog minder weerstand heeft dan anders.
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.

Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu even schijt lak aan, aan die uitspraken. De een kan meer aan dan de ander en bij deze claim ik mijn recht op een dipje én op een klaagzang over dat dipje.

Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.

Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.

Can you feel it, can you feel it, can you feel it (!?)

PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.

maandag 22 februari 2016

De schone slaapster #2

Na haar buikgriepje had Ellie wat in te halen.
Ze kreeg bij de opvang flessen van 210/7 aangeboden (dat is dus in totaal 240 cc melk!) die ze lustig leeg dronk. 5 keer per 24u.

Een weekje later werd dat moeilijker. Vaak dronk ze 1 van haar flessen overdag maar half leeg, soms zelfs niet. En vaak moest daarbij aangedrongen worden.
Dat terwijl wij thuis om 23u Ellie uit een diepe slaap moesten wekken en ook daar het gevecht moesten voeren om haar te doen drinken. Hoewel dat dat meestal uiteindelijk wel lukte, voelde het helemaal niet goed.



Sara van de opvang: "Het is toch wel zonde dat jullie haar 's avonds laat uit haar slaap moeten halen om te drinken terwijl ze hier dan overdag praktisch een voeding overslaat".

De arts bij Kind & Gezin: "Je kan kiezen tussen 5 maal per dag 180/6 of 4 maal per dag 210/7. 5 maal per dag 210/7 lijkt mij inderdaad veel voor haar gewicht."

Mijn gezond verstand: "Laat het kind slapen. Probeer het eens met 4 voedingen. Je weet maar nooit. Je had ook niet verwacht dat ze op 4 weken al ging doorslapen. Geef het een kans. Ze is een gelukkig kind dat haar curves volgt dus ga ervoor."

Google: Er zijn inderdaad perfect gezonde kinderen van die leeftijd (4 maanden) die 10-12 uren doorslapen. Who knew?

Ellie: "Yesssss! Niet meer wakker gemaakt worden om tegen mijn zin melk te drinken, waardoor ik dan vanaf 3u last begin te krijgen van mijn darmen en mijn ouders ook uit hun slaap houd. Nu slaap ik nóg beter dan voorheen!"

Pret met Ellie

Ellie drinkt dus sinds een week 4 flesjes van 210/7 per dag, met ongeveer 5 uren tussen elke voeding (7u-12u-16u30-21u). Alle beweringen ten spijt dat een kind van die leeftijd nog een te kleine maag zou hebben voor die hoeveelheden of dat ze niet langer dan 8u zonder voeding zou mogen. Wij hebben haar die hoeveelheid niet opgelegd (ze vroeg er zelf om en drinkt de flesjes ook met gemak leeg) en dat ritme ook niet (dat gaf ze ook zelf aan: voeden op vraag met de fles kan ook, ja).
We moeten wel nog opstaan om tutje te geven. Soms 1 keer (meestal rond 3u), soms vaker. Moesten we haar rond 3u een fles geven, zou ze die waarschijnlijk wel drinken. Maar ten eerste, ervaring leert ons dat ze dan 's morgens niet wil drinken (zelfs na 10 uren zonder melk is ze 's morgens niet echt uitgehongerd) en ik stuur haar toch liefst met "ontbijt" naar de opvang. En ten tweede, we zouden toch moeten zot zijn haar gewoon te maken om 3u 's nachts te eten als blijkt dat ze perfect zonder kan!

Beentjes knuffelen

Dus.

Aan alle toekomstige ouders, of dat nu zeer nabije of zeer verre toekomst is: het kán! Ook als uw eerste kind een erbarmelijk slechte slaper was. Voorál dan, ge had nog iets tegoed ;-)

Aan alle ouders wiens kindje op dit moment zo'n erbarmelijk slechte slaper is: hang in there! Ooit word het beter! Teren op liefde alleen, dat blijft niet duren, dus roep af en toe wat hulp in zodat je wat kan bijslapen. Want vermoeidheid is "den duvel". Courage!

vrijdag 8 januari 2016

Met ons viertjes - week 13

2016 is alweer een week oud!
Intussen gaat het leven hier thuis onverminderd verder met ups en downs.

Vertelde ik al over oud en nieuw bij ons? Van up en down gesproken!
Grijns.

Oudejaarsavond bij ons thuis was super gezellig! De genodigden kwamen zonder kindjes en Joanna kon last-minute bij mijn schoonmoeder logeren, dus we waren echt op ons gemak. Dachten we...
Ellie was vrolijk maar onrustig. Normaal gaat ze ten laatste om 21u slapen, maar deze keer bleef ze maar neuten dus hebben we haar uiteindelijk terug beneden bij ons genomen.
Om half 2 lagen we in bed (meer dan laat genoeg voor mij, ik ben niet zo een oudejaarsnacht-uitzitster) maar van slapen is die nacht niet veel in huis gekomen. Tegen de gewoonte van onze schone slaapster in, werd ze zo ongeveer elk halfuur wakker.
Ze gaf geen tekenen van pijn (eerder van ongemak, niets nieuws), maar toen ik de volgende ochtend toch voor de zekerheid eens haar temperatuur nam, bleek ze 38 graden koorts te hebben. Ze leek ook meer last te hebben van maag en darmen dan anders.
En zo komt het dat wij op nieuwjaarsdag de eerste patiënten van 2016 van onze huisarts (die toevallig van wacht was) werden. Hoera! (En wat een geluk dat Joanna niet thuis was!)
Ellie werd gezond verklaard, er werd een maag-darm virus vermoed. Enterol geven en in de gaten houden. 48 uren later was ze alweer veel beter (na een pamper die ik u niet nader zal toelichten, ging het de goede kant op).

Geen foto van oudejaar, dan maar eentje van Joanna in het "steentjeskasteel" (=gravensteen, too cute to handle!)

Ellie gaat ook verder op de elan van ups en downs.
Ze is vandaag precies 3 maanden oud en maakt overduidelijk haar 12-weken sprongetje door: hangerig, humeurig, meer huilen,... De ene dag is ze een droom van een kind, de andere dag (zoals vandaag) handenvol werk met veel zuchten en steunen en vloeken. Ze is gigantisch hard bezig met proberen grijpen en dat begint haar af en toe te lukken. Wanneer het niet lukt, wordt ze kwaad. Dat belooft voor later!
In de nasleep van het virusje, heeft ze weer erg veel last van krampen, ook dit met ups en downs (ja hoor, vandaag is een down!). Ik geef haar opnieuw probiotica kwestie van de darmen een handje toe te steken. Hopelijk zijn dit (letterlijk!) de laatste stuiptrekkingen!
Volgende week gaat ze 2 maal enkele uurtjes wennen in de crèche en 18 januari start ze dan officieel. Spannend! Ikzelf ga 21 januari terug aan de slag en heb er zin in! Het zal zoeken worden om alles geregeld te krijgen, maar dat lukt ons wel.





Joanna maakt een up door.
Ze is momenteel kiemvrij! Dat kan morgen weer anders zijn, maar hey, elke extra dag is mooi meengenomen, niet? Ze gaat tegenwoordig met plezier naar school: ze rent aan mijn hand enthousiast richting schoolpoort en laat diezelfde hand ook zonder moeite los om vervolgens de speelplaats op te stappen (en snel de hand van een juf te zoeken ;-)). Op maandag en donderdag gaat ze ganse dagen naar school en dat lijkt voorlopig te lukken. Om 17u is ze dan duidelijk doodop, dus op die dagen probeer ik om 18u bedtijd in te zetten. Op haar halve schooldagen dut ze 's middags, maar niet altijd even lang. Een lange middagdut betekent trouwens een kortere nachtrust tegenwoordig (babbelen en zingen in haar bed 's avonds, ons bij haar roepen met allerlei truukjes,...), dus ze zit duidelijk in een overgangsfase richting een leven zonder middagdutjes. Goed nieuws dus!



Mijn eigen ups en downs worden vooral gestuurd door mijn staat van vermoeidheid.
Het leven zoals het is met kleine kinderen: ben je eindelijk een béétje uitgerust, wordt dat snel terug gecounterd door de één of de ander. Dat zal nog wel een paar jaren zo zijn, ik tel stiekem al wat af ;-)
Gelukkig maken onderstaande taferelen veel goed!



vrijdag 11 december 2015

Met ons viertjes - week 9

Vermoeidheid is een vuil beestje.
Bij mij kan dat lelijk huishouden in mijn hoofd. Alles lijkt moeilijker, lastiger, erger,... wanneer ik zo vermoeid ben zoals nu.

Ik moet het onder ogen zien, ik heb een zwak gestel. Ik heb veel rust nodig, wil ik goed functioneren (zowel lichamelijk als mentaal). Veel meer dan ik momenteel heb.
Met rust bedoel ik vooral slaap, gezien ik niet het type ben dat overdag gewoon lekker wat kan rusten. Daar ben ik dan weer te onrustig voor, ha!

Foutje van moeder natuur in dit geval: ik ben een heel slechte slaper. Maar dat wist u al en daar heb ik onder normale omstandigheden ook niet zo veel last van.
Normale omstandigheden, daarmee bedoel ik dat het leven z'n gangetje gaat en ik overdag wakker en actief ben en ik 's nachts rustig kan slapen (minimum 7 uren, liefst 8 en idealiter 9...)

Hoop in bange dagen. Het spul werkt wel!


De voorbije week waren de omstandigheden NIET normaal, zeg ik u.
Zoals daar zijn:

  • een zieke kleuter die niet weet waar gekropen van de koorts. Ook 's nachts en met nurofen.
  • een zieke kleuter die zichzelf constant wakker hoest.
  • een zieke kleuter die om 3u 's nachts verkondigt dat ze wakker is en graag naar beneden wil. En effectief aan de trap gaat staan.
  • een zieke kleuter die bij ons in bed komt liggen hoesten en snotteren en wriemelen van de koorts.
  • een kleine baby die, wanneer de zieke kleuter tegen de ochtend eindelijk terug wat in slaap gesukkeld is, wakker wordt om te eten. Zodat moeder eigenlijk al wakker is sinds 3u (en pas rond middernacht sliep) en dat zo een paar nachten op rij.
  • alleen thuis zitten met een zieke kleuter (die niet kan slapen) en een kleine baby die overdag bijna non-stop entertainment nodig heeft. En nog altijd worstelt met haar vertering.
  • zelf wakker liggen van de buik- en rugpijn na het plaatsen van een hormonenspiraaltje. Je kan daar "wat last" van hebben, wat zich in mijn geval uiteraard vertaalt naar echt veel pijn. In die mate dat ik de maximale dosis nurofen slikte en nog altijd pijn had. Dat is intussen gelukkig beter.
  • zelf wakker liggen van het feit dat de kleine baby opnieuw wat snot en slijm heeft en dus als de dood zijn dat de zieke kleuter haar zou besmetten. En ik met 2 zieke kinders zou zitten, waarvan 1 baby van 2 maanden. Ik liet Joanna niet in Ellie's buurt komen, waste als een bezetene mijn handen en gebruikte aan de lopende band van die alcoholische handontsmetting. Het gevaar lijkt intussen geweken, maar ik blijf op mijn hoede.
  • zelf wakker liggen van het feit dat de zieke kleuter haar eerste schooloptreden moet missen. I know, I know, er komen nog veel optredens die ze zich ook effectief zal herinneren, maar toch vind ik het doodjammer. De school voert dit weekend voor het eerst een Kerstmusical op en er is vandaag een aparte voorstelling voor de grootouders in plaats van het klassieke grootouderfeest in november. Dus voor hen vind ik het dubbel zo erg.
  •  een kleine baby die nogal fel reageert op haar eerste prikjes. Met veel huilen en wat koorts. En slecht eten. Ook dat nog!

De ipad, nog net iets dankbaarder bij ziekte


Ik weet het.
Het passeert allemaal en na regen komt zonneschijn en er is licht aan het einde van de tunnel en zo en binnenkort is het alweer allemaal vergeten.
Maar dat neemt niet weg dat week 9 was wat ze was. Ellende dus.
Ik kan er ook niet aan doen!

2 maanden oud en om op te eten


Op naar een betere week!
1 ding is wel zeker, ik moet iets proberen doen aan die vermoeidheid want dat is aan het escaleren. Grootouders kwamen mij deze week af en toe bijstaan zodat ik even wat kon slapen. Dat scheelt. En in de kerstvakantie zijn we weer met 2 thuis, dat scheelt ook. Verder hoop ik vurig dat Joanna na deze episode een tijdje kiemvrij blijft zodat ze weer het klokje rond slaapt en dat Ellie haar nachten effectief 's nachts leert slapen. We zijn opnieuw volop bezig met verschuiven (poging 1 gestaakt wegens te moe) en deze keer lijkt het wel te lukken. 
Slapen van 23u tot 7u zonder te moeten opstaan, stel je voor zeg! 
Mooie toekomstmuziek hé ;-)

De week begon nochtans goed, op de schoot van Sinterklaas

donderdag 3 december 2015

Met ons viertjes - week 8

Wanneer ik Ellie 's morgens uit haar bedje pluk, begroet ze mij met de guitigste lach ter wereld.
Heerlijk om de dag zo te starten. 
Wanneer je tegen haar praat (met extra veel babygeluidjes), "babbelt" ze terug. Die babykreetjes zijn zo schattig!

Na week 5 en 6 waarin ze heel rustig en vrolijk was, heeft ze nu wel duidelijk weer een lastigere periode. Ze heeft opnieuw meer last van krampjes en is dus ook onrustiger. Tijdens het drinken, maar ook daarbuiten. Ze doet lustig van huiluurtjes 's avonds, net rond etenstijd en Joanna's bedtijd. Slechte timing dus, maar soit, this too shall pass (again).

Een stabiel voedingsschema heeft ze ook nog steeds niet, vooral door die moeilijke vertering. Ze begint stillaan meer in 1 keer te drinken, maar dat lukt niet altijd door de krampjes waardoor ze dan sneller weer honger heeft. Ik probeer er in mee te gaan, maar de voedingen 's nachts beginnen hun tol te eisen. Ik word er niet alleen moe maar ook erg humeurig van. Ze drinkt intussen meestal rond 4u30-5u, wat erna niet veel tijd meer laat om nog deftig te slapen. Soms wekt ze ons ook al vroeger, dus echte regelmaat is er nog niet.
Maar: wat niet is, zal komen en geduld is een schone deugd en zo...

Goeiemorgen, morgen!

Joanna komt naar mij gelopen en toont mij haar lege hand.
- Kijk mama!
- Waw, wat is dat? (inclusief uitdrukking van pure verwondering)
- Dat is een kindje! Een klein klein kindje!
- En hoe noemt dat kindje?
- Alyssa (dat is haar vriendinnetje uit de klas)
- En wat doet Alyssa op jouw hand?
- Ze is een beetje ziek. Haar oortje doet pijn. (Hoe komt ze daar toch bij?)
- Oei dan moet je haar verzorgen hoor!
- Hopakee! (Joanna maakt een gooibeweging met haar hand)
- Wat doe je nu?
- Ik heb het kindje weggegooid
- Waarom? Je hebt haar pijn gedaan.
- Nee toch mamaaaaa! (Allez moeder, wat zegt gij nu!) Kijk, ze loopt daar op de grond! (Wijst)

Fantastisch toch, de verbeelding van een kind! 

Sinds ze naar school gaat, zie ik haar snel veranderen (cliché!), hoewel dat schoolgaan niet helemaal van een leien dakje loopt. Joanna loopt niet 100% (snot & slijm, loopoogjes en eindelijk die laatste vervloekte kies die doorkomt) en heeft dus al haar energie nodig om niet ziek te worden. We besloten daarom in samenspraak met de juf om haar tot de Kerstvakantie slechts halve dagen naar school te laten gaan (dus zelfs geen 2 volle dagen per week meer). Het is gewoon te zwaar zonder dut, zeker nu. Vermoeidheid leidt tot zwakke weerstand en het vechten tegen allerlei microbes maakt haar extra moe. Ziedaar een mooi voorbeeld van een vicieuze cirkel! 
Oplossing: het kind laten slapen nu het nog kan. Wat ze dagelijks minimum 2 uren doet. De Joanna die ik 's middags ga halen op school is ook een stuk aangenamer dan de Joanna die ik om 16u ga halen. En op slag vindt ze school nog leuker. Ik ga tenslotte ook met meer plezier naar het werk wanneer ik uitgeslapen ben!


Joanna kijkt erg graag naar Assepoester...


Over uitslapen gesproken, mijn energiepeil staat laag. Heel laag.
Het weer (of bij uitbreiding de donkere tijd van het jaar) zit daar zeker voor iets tussen. Maar de 2 moederskindjes hier thuis nog net iets meer, vermoed ik. 
Terwijl ik in normale omstandigheden (lees: 5 dagen per week werken gevolgd door 2 dagen weekend) mijn energie haal uit quality time met de kindjes, lijken ze nu net alle energie uit mij te zuigen. Ik beschouw het ook niet meer als quality time wanneer je er dag in dag uit mee bezig bent (no judgement, ik ben gewoon niet zo'n moeder). Ze vragen allebei constant mijn aandacht en tussendoor doe ik niks anders dan vaatwassen legen, wasmachines vullen, 25.000 keer een tut insteken, flesjes afwassen,... En hersenloos naar mijn smartphone staren gezien ik weinig energie heb voor iets anders. 
Ik zou er ook op uit kunnen trekken met de 2 meisjes, maar dat is echt niet evident. Om te beginnen is het vaak te slecht weer om buiten te komen. Daarnaast slaapt Joanna ongeveer van 13 tot 15u. Tegen dat ik iedereen dan vertrekkensklaar heb, begint het al te schemeren. En ik krijg mezelf eerlijk gezegd niet opgepept voor al dat gesleur om dan een halfuur ergens naartoe te gaan waar ik handen en voeten tekort kom omdat ik niet én de buggy kan duwen én achter Joanna kan aanhollen. Wat we wél doen - wanneer het weer het toelaat - is buiten spelen in de tuin. Ellie in de draagdoek (wat ze niet altijd zo leuk vindt) en Joanna laten uitrazen. Het is dan toch dat...
Volgende week komt mijn mama een namiddagje babysitten zodat ik ongestoord een kanjer van een middagdut kan doen. Het moment dat ik mijn oordoppen insteek wordt er eentje om te koesteren!


De zusjes. Ik zie ze doodgraag, maar nog liever met wat meer slaap en energie in mijn lijf!


Om dit alles wat verteerbaar te maken, planden Michiel en ik binnen een dikke 2 weken toch nog een klein uitje met ons 2tjes. De kindjes gaan bij de grootouders en wij trekken voor 1 overnachting naar Hasselt. We koppelen er een wellness arrangement aan dat we cadeau kregen van Ellie's meter (the perfect gift!). Ik moet u niet vertellen dat wij daar keihard naar uitkijken!


Ik weet het, de tijd gaat veel te snel.
Maar momenteel vind ik dat ab-so-luut niet erg. 
Back to normal, het lijkt mij wel iets ;-)


dinsdag 17 november 2015

De schone slaapster

Er was eens een klein meisje dat Ellie heette en dat op de gezegende leeftijd van 4 weken al 7 à 8 uren tussen 2 voedingen liet.

Hoe dat komt? 
Geen idee!
Ze deed het gewoon en doet dat 2 weken later nog steeds...

Ellie verhuisde naar haar eigen kamer toen ze amper 3 weken was. Ik weet het, tegen alle regels en adviezen in, maar wij varen er allemaal goed bij, Ellie in de eerste plaats. Tot dan lagen wij wakker van haar en hielden wij haar allicht ook wakker door onnodig in te grijpen (tutje geven, tussen ons leggen,...) wanneer ze wat bewoog of geluidjes maakte. Sinds ze in haar eigen kamer slaapt, kent ze echt een goede nachtrust. Hoewel het eerder "avondrust" is: Ellie slaat liefst haar laatavondfles over en slaapt van 19/20/21u (we voeden op verzoek dus het varieert) gemakkelijk tot 3/4/5u.
Ik heb geprobeerd haar wakker te maken voor die fles zo rond middernacht, in de hoop dat ze dan tot 7-8u de volgende ochtend zou slapen, maar zo werkt het dus niet. Ze dronk met moeite een halve fles en was onmogelijk wakker te houden. Ik ben dan om 5u nog eens mogen opstaan. 
Lesje geleerd, ik laat haar nu gewoon slapen en kruip zelf ook vroeg onder de wol. Die juiste timing zal vanzelf wel komen zeker? Hé? Ja toch hé?

Een zeldzaam momentje in haar park
De babyfoon staat op mijn nachtkastje en ik hoor haar dus zodra ze wat wakker wordt. De kleine geluidjes en bewegingen in haar slaap hoor ik niet, dus we hebben allemaal meer rust. Ellie houdt duidelijk van het donker en de stilte op haar kamer. Ze valt veel vlotter in slaap dan beneden, we moeten gemiddeld maar 2-3 keer haar tutje gaan geven. Soms wat meer, soms helemaal niet. De babyfoon met muziek en projectie helpt ook en zal dat hopelijk nog lang doen, we conditioneren haar nu alvast gezien dat bij Joanna goed werkte en nog altijd goed werkt (zij is erg gehecht aan haar "muziekje").
Eens Ellie vertrokken is, slaapt ze dus lang en rustig. Dit in tegenstelling tot overdag, ik neem aan dat ze 's nachts haar schade inhaalt...

Helaas ben ik er niet minder moe om gezien er deze keer ook een actieve peuter in ons leven is en ik nog altijd een notoir slechte slaper ben. Ik ben gemakkelijk anderhalf (soms zelfs 2) uur wakker 's nachts tussen het eerste teken van honger van Ellie en het moment dat ik terug inslaap. Maar ik ben toch heel blij met de gang van zaken, we hadden het slechter kunnen treffen!
Tussen Michiel en mij ontstond stilzwijgend de afspraak dat ik 's nachts de voedingen voor mijn rekening neem en hij het tutje geven. Dat werkt prima zo!

Zo breng ik een deel van mijn dagen door, tussen Ellie en zetel...
Het resultaat is dus wel dat ze vaak maar 5 keer eet op 24u. Dat is niet overdreven veel, op deze leeftijd eten veel kindjes nog 6 keer. Overdag eet ze om de 3,5-4 uren en na haar lange slaap zit ze ook niet echt dood van de honger. Ze vraagt gewoon niet meer en ze komt ruim voldoende aan, dus ik laat het daarbij. Ik kan het lieve kind geen eten opdringen hé!
(Kind en gezin zegt "Goed bezig jong, mama." Zo grappig om constant aangesproken te worden met "mama". En "jong", maar dat is allicht streekgebonden, é jong!).

Dus ja, in tegenstelling tot Joanna - bij wie het heel lang duurde eer ik een nachtfles kon laten vallen - hebben wij deze keer zo'n kindje dat al heel snel veel tijd tussen 2 voedingen kan laten. 
Zo'n kindje waarvan ik vroeger dacht, dat bestaat toch niet!?
Wel dus.
En ze leefden nog lang en gelukkig ;-)

Het beloofde beeldmateriaal van Ellie die het hilarisch vindt wanneer ik haar naam zeg