Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


donderdag 1 september 2016

Ik leef nog. Wij leven nog.

Hallo daar!
Ik ben er nog hoor!

Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.

Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.

De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)




Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.





Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.



En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.

Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.

Daaaag!

maandag 23 mei 2016

Schoolmeisje

Een goeie 6 maanden geleden startte Joanna haar schoolcarrière.
Dat ging niet van een leien dakje: ze sliep toen nog dagelijks dutjes van 2 - 3 uren, waardoor ze na 2 weken volle dagen naar school gaan TO-TAAL kapot was. Daarenboven moet je weten dat Joanna ook een redelijk timide kindje was dat het liefst de kat uit de boom keek en zich niet gemakkelijk tussen spelende kindjes begaf. Het liefst stond ze op een afstandje te kijken.

Ik gebruik de verleden tijd, want wat is ons meisje veranderd intussen!






Ze gaat met heel veel plezier naar school. Haar Juf Tanja is haar held, heel aandoenlijk. Ze kent ook alle andere juffen en vliegt hen soms in de armen. Omgekeerd geldt dat trouwens ook: alle juffen kennen haar naam en zorgen goed voor haar. Het is heel fijn te weten en te zien dat je kindje met warmte en liefde wordt opgevangen op school. We kozen bewust voor een kleine school (ca. 150 leerlingen, 1 klasje per leerjaar) en ik ben daar enorm blij om want het is echt wat Joanna nodig had. Zelf ging ik (met veel plezier trouwens) naar een grote basisschool (kleuter en lager onderwijs) met 800 leerlingen en voelde mij als kind toch soms wat verloren in die massa, vooral in nieuwe of onbekende situaties. Joanna zou het op zo'n grote school veel moeilijker gehad hebben om te aarden, daar ben ik zeker van.
Op haar schooltje kennen niet alleen alle juffen haar, maar zowat alle kindjes ook. Of zo lijkt het toch. Elke dag wanneer ik haar breng en ga halen, roepen er kindjes naar haar ("Daaaag Joannaaaa!"), openen hun armen om een knuffel, spelen en babbelen met haar, helpen haar met de praktische dingen,... Kinderen die mij helemaal vreemd zijn weten zelfs dat haar zusje Ellie noemt ("Kijk, dat is Ellie! Zo schattig!").


De school hanteert ook een peter- & metersysteem: kindjes uit het vijfde en zesde leerjaar worden peter of meter van de kleinste kleutertjes en trekken zich hun lot wat aan. Joanna is zot van haar "Meter Laure" en terecht, want het meisje is als een grote zus voor Joanna en kwijt zich heel trouw en duidelijk met veel plezier van haar taak.
U leest het, niets dan lof over ons schooltje. Daar waar ik 6 maanden geleden Joanna met een bang hartje naar school bracht en twijfels had over hoe ze het zou redden op school, toen en later, drop ik haar nu gezwind aan de schoolpoort en kan met een gerust hart gaan werken. Heerlijk!



Maar ook buiten de schoolpoort is Joanna enorm geëvolueerd. Haar zelfvertrouwen kreeg duidelijk een boost en haar sociale vaardigheden ontwikkelden zich in sneltempo. Wanneer we nu bij andere kindjes gaan spelen, duurt het 5 minuten om los te komen en is het uren later miserie omdat we naar huis gaan (ter vergelijking: vroeger kwam ze los tegen dat we naar huis gingen...). Maar nog straffer vind ik dat ze bijvoorbeeld op een speeltuin zelf contact zoekt met wildvreemde kindjes, die dan bombardeert tot tijdelijk speelkameraadje en de tijd van haar leven beleeft. De eerste keer dat ze dat deed, stond ik er met open mond naar te kijken. Mama heeft ze dan niet meer nodig en ik moet zelfs opletten dat ze niet gewoon van puur enthousiasme met het nieuwe kameraadje mee naar huis zou gaan (bij wijze van spreken natuurlijk).



Ook haar spraak geraakte door het schoolgaan duidelijk in een stroomversnelling. Van een nieuwbakken kleutertje dat zichzelf verstaanbaar kon maken, tot een eigenwijze en zelfverzekerde flinke kleuter wiens kwebbeltje niet meer stilstaat. Ze spreekt nu erg goed en iedereen zal dat geweten hebben. Ook wildvreemden moeten eraan geloven ("Kijk, ik heb nieuwe schoenen/een mooi rokje/mooie nageltjes/een Elsa-staart." Girls will be girls...)

Het is niet al rozengeur en maneschijn, want samen met dat zelfvertrouwen, kwam ook het threenager-fenomeen de kop opsteken. Koppig zijn, niet luisteren, tegenspreken,... We proberen dit op gepaste wijze het hoofd te bieden (choose your battles) en weten #hetiseenfase ;-)

Binnenkort ook eens een Ellie-update, beloofd! Alvast een tipje van de sluier: tandjes, ziek, tandjes, ziek, verkouden en ziek. Dat wordt boeiend!!




vrijdag 26 februari 2016

Met ons viertjes - week 20

Fase 2 van Ellie's babyperiode is officieel aangebroken.
Groentenpap.
Eten van een lepel dus. Of toch proberen.
Als ze een beetje van haar zus heeft, zijn we daar wel eventjes zoet mee, met dat aan te leren. Maar Ellie heeft intussen ook al bewezen dat ze vaak erg verschilt van Joanna, dus het kan nog alle kanten uit.
We zijn nu een weekje bezig. We, dat zijn vooral de lieve dames van de opvang natuurlijk. Ik startte er vorige zaterdag mee, maar die eerste pogingen zijn vooral gewoon grappig. Overal wortelpap smeren, beetje smekken en dan uitspuwen ("wat steekt gij nu in mijn mond??"), gezichten trekken die boekdelen spreken ("dat is vergif of wa!?"), dan handjes in de mond (nog meer wortelpap overal) en dan na 5 minuten het beu zijn en dat duidelijk maken ook.
Als ik de opvang mag geloven, is er nog niet veel evolutie ;-)

Intussen geniet ik met volle teugen van onze immer vrolijke en onbezorgde baby. Wat een verschil met die eerste weken/maanden! Heel af en toe nog eens last van wat krampjes, maar verder is Ellie hier momenteel echt het zonnetje in huis.
Ook op gure winteravonden beleven we echt veel plezier samen. Kijk maar!



Intussen wordt hier thuis door grote zus afgeteld naar haar verjaardag. 
Het eerste jaar dat ze er zich zo bewust van is en er echt naartoe leeft. Mede dankzij school natuurlijk, waar elke verjaardag uitgebreid gevierd wordt.
Joanna weet perfect wat er staat te gebeuren. Ze weet dat ze 3 jaar wordt. Ze weet dat er "feest" is, zijnde gans de familie (ze somt ze dan allemaal op!) die naar het huisje van mama en papa en Joanna komt (Ellie wordt gemakshalve vergeten) om taart te eten. En dat ze kaarsjes mag uitblazen. En zingen van "piepiepiep oera!". En cadeautjes opendoen, uiteraard.
Ik moet toegeven dat ik er ook al een beetje naar uitkijk!

Joanna voelt zich intussen zodanig thuis op school dat ze haar eerste ruzie heeft gemaakt. Kleine kindjes worden groot...





Slechts 1 foutje in haar verhaal: dit jaar is het een feestje op verplaatsing. Hier thuis vieren we namelijk een ander feest.
Verffestijn!
Dit voorjaar krijgen de meeste ruimtes in ons huis een nieuw likje verf. Dat doen we zelf, op ons gemakje, muur per muur. Maar niet in de woonkamer en de gang. Daar is het hoogste punt namelijk 5 meter hoog, we komen er niet met een trapladdertje... Wel met een stelling, maar we zien onszelf in onze vrije uurtjes 's avonds geen plafond schilderen van 20m2 op 5 m hoogte. Plus die andere 180m2 muur (met veel hoekjes en kantjes) die onze woonkamer en gang rijk zijn. Toch niet met kleine kindjes in huis; dan wil je dat je leefruimte zo snel mogelijk weer bewoonbaar wordt.
Voor die 2 ruimtes doen wij dus beroep op een schilder. Die komt ons uit de nood helpen tijdens de eerste week van de paasvakantie. Ideaal, want Joanna gaat dan vaak uit logeren bij de grootouders.

Wat we wel zelf doen, is alles verfklaar krijgen. Alle muren en plafonds moeten afgewassen worden en vrijgemaakt worden en alles moet afgeplakt worden. De meubels moeten aan de kant. En dat terwijl we beiden fulltime aan de slag zijn en beide kindjes thuis zijn 's avonds. We zullen het werk dus moeten spreiden over de weken ervoor, wat maakt dat een verjaardagsfeest voor 12 personen hier thuis niet echt aan de orde zal zijn.

"Mamaaaaa?"
Grijns.