Posts tonen met het label filosofie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label filosofie. Alle posts tonen

maandag 9 mei 2016

Doen en laten

In het verlengde van mijn facebook detox (binnenkort volgt wel eens een standje van zaken), wil ik het hier op de blog ook wat anders aanpakken. Een beetje meer slow bloggen, dus minder frequent maar wel relevanter. Ook wat intuïtiever, dus soms erg filosofisch en waarschijnlijk ook soms erg oppervlakkig. U bent gewaarschuwd.

Om te beginnen voer ik een nieuw rubriekje in dat af en toe eens zal opduiken, à la As we speak en What's up. Want ik lees het graag en je kan er wel iets leuks mee als auteur ook.
Here we go!

Aan mijn lijf

Mijn lijf dat sinds het (bijna, bijna, jaja) kwijtraken van de zwangerschapskilo's een beetje als nieuw aanvoelt. En plots heb ik weer zin om, na jaren zonder, juwelen en (altijd een beetje afgebladderde want dat hoort bij mij) nagellak te dragen. De zon zit daar misschien ook voor iets tussen. En het feit dat ik, sinds ik mama van 2 ben, voor de zoveelste keer in mijn leven mijzelf herontdek.



Op mijn nachttafel

Us van David Nicholls: staat al eeuwen in mijn ibooks, eindelijk begonnen en na een paar bladzijden al verkocht!

Perfecte bevallingen bestaan niet van (de helaas onlangs overleden) Diana Koster: direct besteld na dit prachtig meesterwerkje. Na 1 minuut en 2 paragrafen al 2 keer tegen de tranen moeten vechten wegens te herkenbaar en beschrijven wat ik niet verwoord krijg. Komt elke keer keihard binnen, dit onderwerp. Blijkt dat ik meer dan 3 jaar na datum nog volop aan het verwerken ben en daar meer voor nodig is dan er (veel) over nadenken en het af en toe eens vertellen aan iemand die eigenlijk niet snapt waar ik het over heb. Dit boek is de eerste stap...



In mijn auto

Nooit: zakdoekjes wanneer ik ze nodig heb.

In mijn hoofd

"Ik ga blij zijn als die werken in huis achter de rug zijn!"
Einde in zicht: nog veel te doen en de deadline zorgt voor stress. Ik ben het meer dan beu dat onze schaarse vrije tijd bijna steeds daardoor wordt opgeslorpt. Want mijn hoofd én mijn lijf smeken om meer rust. Het voorbije weekend besloten we vooral te genieten van kindjes en zon: dat is goed gelukt en dat deed erg deugd! Maar nu is er dus veel werk aan de winkel...

In mijn hart

Ellie, mijn kleine meid, mijn zorgenkindje. Al 2 maanden sukkelt ze met haar gezondheid. Mijn hart breekt, ik verlies mijn geduld en zit met mijn handen in het haar (want dat is weer een bal extra die je in de lucht moet proberen houden). Maar momenteel maak ik mij vooral zorgen wegens een aanslepende hoest waar ook na een week aërosollen weinig beterschap in komt. Ik geef haar nog een paar dagen alvorens weer naar de kinderarts te gaan. Die mens weet intussen direct wie ik ben wanneer ik hem bel...

Ze blijft gelukkig lachen

Joanna, mijn grote vrolijke meid die volledig opleeft nu het warmer is en ze veel buiten kan spelen. Mijn hart loopt zowat over van vreugde wanneer ik haar zie genieten en glunderen. Plots wordt ze heel snel groot en heb ik zin om haar in een doosje te stoppen en voor altijd te bewaren, zoals ze nu is.

Yes she is!

Moederdagmoment uit de duizend

In mijn dromen

Een volledig gerenoveerd, opgeruimd en ingericht huis. Geen to do lijstje meer op dat vlak waarvan je weet dat het jaren zal duren eer het volledig afgevinkt zal zijn. Topdroom, toch?
Kinderen die langer dan 1 maand niet ziek zijn.
Meer slaap.
Een bikini-proof lijf.

Schijf van het moment

"Right here, right now" van Fatboy Slim.
Een geheugensteuntje, zeg maar.


zondag 17 april 2016

Intussen in Dikkele...

... zijn we op een punt gekomen dat 4 gezonde mensen in huis aanvoelt als een welverdiende vakantie. Met een cocktail in de hand. Met een parasolletje erin.

Eerst Ellie, dan Michiel, dan eventjes niemand (en ik had net dan ook écht vakantie, hoera!), dan weer Ellie en nu Joanna. En dan heb ik het nog maar over de laatste 3-4 weken en ik heb het NIET over een uit de hand gelopen snotvalling. Ik heb het over ellende en koorts en heel veel vuile beesten. Virussen én bacteriën. De ene zieke probeert de andere af te troeven, het lijkt wel een wedstrijd.

Sfeerbeeldje van de voorbije weken

Ik doe voorlopig niet mee - ik ben sowieso geen competitief type. Geen idee hoe ik dat moet verklaren. Ik heb anders wel genoeg slaapgebrek opgebouwd om een miserabele weerstand te hebben. Het enige dat ik kan bedenken is dat
1) ik mij nu moederkloekgewijs sterk houd en wanneer alles en iedereen terug op zijn plooien is, ik mijn klopke zal krijgen.
2) de Immunixx die ik neem zodra ik mij wat minder voel, echt een wondermiddel is. Echt, geen reclame, ik koop het (dure) spul gewoon zelf (te verkrijgen in de apotheek), maar wow! Aanrader!

Dus ik doe gewoon verder, want wat moet je anders.

Ik werk, ik zorg voor de kindjes, ik ruim op, ik was en plas, ik verf, ik vijs dingen uit de muur en er terug in, ik verf een tweede laag, ik ruim nog eens op, ik verhuis en reorganiseer, ik kuis (kuisvrouw ook langdurig ziek, hilarisch toch?), ik plak af, ik breng de zieke kindjes van en naar de grootouders (OMG! Godzijdank dat wij zo'n 3 schatten van grootouders hebben!), ik waak 's nachts over de zieke kindjes, ik trek de tape terug van de plinten en was gigantisch veel mijn handen om toch maar niet met verfnagels te moeten rondlopen.
En tussen de soep en de patatten eet en slaap ik ook nog wat. Oh en ik doe sinds eergisteren elke dag mijn spierversterkende oefeningen. Want ja, ik vond dat dat er nog wel bij kon. *Tranen lachend emoticon*

Ja, wij hebben het goed met ons viertjes. Wij zien elkaar allemaal graag, hebben elke dag eten op ons bord en een lekker warm bed om in te slapen. Niemand van ons heeft een ernstige ziekte of andere grote problemen. We leven (vooralsnog?) niet in oorlogsgebied en worden niet dagelijks met miserie en geweld geconfronteerd.
We are the lucky ones.

Toen ze nog niet ijlde van de koorts
(Voorlopig) (opnieuw) in goede gezondheid

Maar in dat perfecte wereldje van ons, zijn wij bij momenten ook eens serieus op de sukkel. En binnen mijn referentiekader zijn het die momenten die wat klaag en zaag verdienen.
En dan gebeurt het al eens dat ik 's nachts al zuchtend en steunend (of soms eerder grollend, van ingehouden boosheid) voor de zoveelste keer mijn bed uitstap.
Of dat ik 's ochtends met het verkeerde been uit bed stap.
Of dat ik gemakkelijk uit mijn kram schiet tegen mijn huisgenoten.
Of dat ik een klaagzang op mijn blog publiceer.

Het leven zoals het is, right?

woensdag 13 april 2016

Terugblik

Ik had vorige week "noodgedwongen" een weekje vakantie.

Beide kindjes thuis (crèche ook gesloten), het lief kon geen verlof nemen en alle grootouders waren in het buitenland. Ik had mij voorbereid op "pompen of verzuipen", zo ganse dagen alleen thuis met 2 dochters die allebei een ander dagritme en andere wensen hebben. De oudste wil vanalles beleven; een dag thuis binnen blijven met haar is geen optie. De jongste wil veel bijleren en vooral niet een ganse dag in een buggy zitten want dat is S.A.A.I.

Ik sprak mezelf moed in en sprong in het diepe.

O wat had ik het fout!
Wat een verademing was deze week met mijn 2 dochters!
Wat heb ik genoten! (en zij ook, denk ik.)

De 2 zusjes raakten in die week tijd extra gehecht aan elkaar. Joanna gaat nu vaak spontaan met Ellie spelen en zorgt voor haar zoals geen ander. Ze is nu echt "grote zus" en neemt die taak heel serieus. Dat ze mij nazegt ("Ja Ellietje, ik ben hier hoor! Ik ko-oom! Waar is je tutje?") is tegelijk grappig en vertederend.

Ik wil ook op het tapijt!
En ik raakte, voor zover dat nog mogelijk is, nog meer gehecht aan die 2 prutsen.

Daar waar ik normaal vooral te maken heb met de vermoeide versie van Joanna, die zaagt en hangt en roept en boos doet (na schooltijd: oververmoeid), zag ik nu een gelukkig, levenslustig, flink, lief kind. We gingen tot 3 keer toe naar een speeltuin met andere kindjes (van vriendinnen) en ze verbaasde mij met haar sociale vaardigheden, die blijkbaar enorm geëvolueerd zijn sinds ze naar school gaat. Ze speelt heel mooi samen en ik zat te blinken van trots.



Ellie, die is gewoon de max. Toegegeven, na haar serieuze griep was ze een beetje een "verwend" kindje en moest ze het terug afleren om veel gepakt te worden en non-stop aandacht te krijgen. Ik merkte dat ze zich thuis snel verveelt en moet dus veel afwisselen tussen park, speeltapijt, wippertje, stoel,... Op verplaatsing gedroeg ze zich beeldig, tot ze die buggy echt beu was (want ook dat verveelt op een bepaald moment). Het is goed dat ze nu terug naar de opvang kan zodat ze opnieuw gewoon wordt dat aandacht moet gedeeld worden. En ze terug goed slaapt 's nachts, uitgeput van al die indrukken overdag. Niet gezeverd, na haar eerste dag crèche maandag (het was 2 weken geleden), heeft ze thuis geslapen van 19u tot 20u30, ik heb haar moeten wakker maken voor haar avondeten, om 21u30 lag ze in bed en ze heeft geen kick gegeven tot 6u45 vanmorgen. Say whuuuut? Meer van dat please!

Dat ze intussen na 2 dagen crèche weer ziek thuis is, aan de antibioticum zit en slecht slaapt, negeren we voor het gemak eventjes...



Ik had ook 2 avonden me-time met vrienden en vriendinnen vol boeiende gesprekken, van heel serieus tot gigantisch simpel. Een aangename afwisseling wanneer je voornaamste gesprekspartner die week een meisje van 3 is. Wel wat minder goed voor de nachtrust, maar dat nam ik er graag bij!

Voor het eerst sinds lang had ik zondagavond echt een zondagavondgevoel (you know, meh). Intussen draait de ratrace weer op volle toeren, maar ik geniet wel nog volop na.
En ik heb weer wat bijgeleerd.

Dat ik het wél kan, alleen voor de 2 kindjes zorgen en dat nog leuk vinden ook.
Dat wat er écht toe doet gewoon voor het grijpen ligt, alleen kijk je er zo vaak voorbij.
Dat ik uiteindelijk niet echt de persoon ben die ik vroeger dacht te zijn/worden (iets met carrière en geld ;-))
Dat er misschien toch meer mama in mij zit dan ik soms denk.
Dat ik niet zo streng mag zijn voor mezelf.
Dat ik minder moet stressen en meer moet loslaten.
Dat ik meer in het hier en nu moet leven in plaats van in het verleden en (in mijn geval vooral) in de toekomst.

Dat het leven eigenlijk 1 lang leerproces is en maar goed ook, want dat houdt het boeiend!

vrijdag 8 april 2016

Het leven met ons viertjes - week 26

Gelukkige halfjaardag aan onze jongste spruit!

Eigen kind schoon kind!

Tijd om even stil te staan bij de voorbije 6 maanden.

Hoewel ik in het begin vond dat een tweede kindje erbij erg goed meeviel, moet ik toegeven dat het toch wel weer erg wennen is aan - alweer - een nieuw leven.

Ellie was een veel gemakkelijkere baby dan Joanna. Vooral de nachten waren een wereld van verschil. Overdag heeft ze het met momenten wel erg lastig gehad, net als ik dan. Opnieuw hadden wij een baby met erg veel krampen. Niet zo erg als Joanna, maar toch, het is en blijft erg zielig voor het kind in kwestie en erg vermoeiend voor de ouders. Je kan echt niet veel meer doen dan wachten tot de darmen op hun plooien komen. Bij Ellie heeft dat toch ook een kleine 4 maanden geduurd. Het lijkt intussen al een ver verleden, hoewel haar spijsvertering een zwakke plek blijft. Zodra ze ziek is, liggen haar darmen ook overhoop en ze heeft ook altijd wel wat tijd nodig om daar terug van te herstellen. Maar hey, als het dat maar is!

November en december waren ZWAAR. Een baby met veel krampen en een kleuter die net naar school gaat en dat to-taal niet aankan. Ik heb het dan vooral over het niet meer kunnen slapen overdag. Het resultaat was dat ik haar na 2 weken maar halve dagen meer naar school liet gaan (dat is dus nog geen 4 uurtjes, eigenlijk) en dus heel veel thuis zat met een baby die non-stop aandacht nodig had en een kleuter die onhandelbaar was van oververmoeidheid (het heeft weken geduurd eer ze er terug wat bovenop was). Ik was 's avonds bekaf en leeg terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat ik de ganse dag niets gedaan had. Toch niets nuttig. Neen, ook deze keer was er weinig sprake van zwangerschaps"verlof" ;-)

Vorige zondag aan zee. Wél verlof. Ik had dit zo hard nodig!

Na de kerstvakantie kon Joanna het hele schoolgaan plots beter plaatsen. Ze heeft altijd wat extra tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen. Ze is een echt watch & wait type, dat heb ik intussen geleerd en aanvaard. Intussen gaat ze volle dagen naar school, maar nog niet naar de opvang. Tijdens het weekend en in de vakantie doet ze gemakkelijk nog dutjes van 2 uren. Ze kan ook zonder, maar dan hebben we rond 17u een onhandelbaar oververmoeid kind en dat is voor niemand plezant. Het plan is om haar vanaf september wel naar de naschoolse opvang te laten gaan want haar elke dag direct na school gaan halen, zal niet haalbaar blijven. Het gaat, gezien ik van thuis uit kan werken, maar het is niet ideaal en ik vind het best wel vermoeiend.

Bij een dag aan zee hoort een ijsje. 
Ik ging terug werken ergens in de 2de helft van januari en was blij om ook terug iets anders te gaan doen dan ganse dagen voor de kindjes te zorgen.
Ellie wende snel in de crèche en de verzorgsters zijn intussen allemaal gek op haar. Je zou voor minder, ze is dan ook uitgegroeid tot een echt lachebekje. Ze schenkt iedereen die tegen haar praat een prachtige glimlach en heeft een zeer aanstekelijke vette lach wanneer je haar kriebelt of gewoon iets doet wat ze grappig vindt. Het kind heeft véél gevoel voor humor, I'm telling you. Joanna is haar grote held en de 2 zusjes beginnen meer en meer samen te spelen. Wanneer ik dat zie, dan weet ik het: daarvoor doe je het. Onbetaalbaar vind ik dat, de liefde gadeslaan tussen die zusjes. Op dat vlak geeft een 2de kindje wel echt een extra dimensie aan het ouderschap.

Joanna: "Kijk Ellie, dat is Maya. Pak maar hoor! Doe maar!" (met een hoog stemmetje want ze spreekt tegen een baby)
Ellie: "HAHAHAHAHAHA" (want haar zus schenkt haar aandacht, elke keer dikke pret!)

Gelukkig maar, want een tweede kindje betekent ook dat je plots weer een aantal dingen in je leven moet gaan omgooien en vooral gaan missen. Bij een eerste kindje voel je die impact al goed: plots is daar een wezentje waar je zorg voor moet dragen en verdwijnt veel van de spontaniteit en de vrijheid uit je leven. Zowat alles moet in de mate van het mogelijke gepland worden. Ik ben wel een planner, maar ik houd ook wel van het "op den bots" principe, iets wat in onze huidige levensfase zo goed als onmogelijk geworden is. Wanneer er dan een tweede kindje bijkomt, offer je weer een boel quality time en me-time op die je wel nog had met 1 kindje. Nu moeten we eigenlijk zelfs dat beginnen plannen: tijd voor ons 2tjes (en dan bedoel ik niet enkel een weekendje weg maar zelfs gewoon een deftig - ononderbroken! - gesprek; hoe is het nog met u, feitelijk?) en tijd voor mezelf, want dat moet er al helemaal aan geloven. Ik ben nog volop zoekende want die quality time heb ik écht wel nodig om te functioneren en ik heb dat de voorbije maanden serieus genegeerd. Dat we momenteel bezig zijn met renovatiewerken helpt natuurlijk niet, maar midden juni is dat in principe achter de rug (oef!). Werk aan de winkel dus, om onszelf en mezelf terug wat meer ademruimte te proberen geven. Ik word daar beter van en bijgevolg de kindjes ook (happy mommy = happy kids!).

Kaakjes om op te eten!
Ik ben erg nieuwsgierig naar wat het volgend half jaar (en bij uitbreiding de rest van 2016) nog zal brengen. Ellie zal minder en minder een "platte baby" worden en daar kijk ik erg naar uit. Poepke zitten, rechttrekken, kruipen,... Laat maar komen! Ook op andere vlakken zal er veel te beleven vallen: de renovatie, de eerste grote vakantie met een schoolgaand kind (kampen zijn geregeld, aaaah!), er beweegt vanalles in mijn professioneel leven (momenteel veel om van wakker te liggen maar dat zal op een bepaald moment terug keren),... Ik verwacht ook langzaam maar zeker terug wat evenwicht te vinden tussen tijd voor anderen en tijd voor mezelf en daar kijk ik erg naar uit.

Net zoals naar de zon en warme temperaturen.
En minder zieken in huis en dus ook terug wat meer ononderbroken nachten (want dat is ook gene vette de laatste tijd).
Bring it on!

dinsdag 29 maart 2016

Ik vind de pauzeknop niet

Het zou kunnen dat het hier even wat stillekes wordt.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.

Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.

Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.

Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)

Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.

Ziek of niet, ze is om op te eten!
Ik voel het intussen ook in mijn lijf sluimeren, die griep. Mijn lijf dat, wegens dat doodop zijn, nog minder weerstand heeft dan anders.
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.

Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu even schijt lak aan, aan die uitspraken. De een kan meer aan dan de ander en bij deze claim ik mijn recht op een dipje én op een klaagzang over dat dipje.

Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.

Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.

Can you feel it, can you feel it, can you feel it (!?)

PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.

vrijdag 24 juli 2015

Mijn doodgewone dingen #5

  • Joanna die 's morgens de dingen groet.
  • Mijn lief omhelzen na een paar dagen gescheiden te zijn. Can't wait!
  • De geur van mijn gezichtsreiniger.
  • Een lege zondag die uiteindelijk vol leuke dingen zat.
  • Een ijsje.
  • Een dag zonder make-up.
  • Een zwoele zomeravond.
  • De massa vlinders en bijen in onze tuin.
  • Joanna's verbeelding.
  • Online shoppen op Nederlandse webshops: veel keuze, goedkoop en goede service.
  • Maxi dresses.

  • In de gemeentelijke bibliotheek boekjes kiezen met en voor Joanna.
  • Hoe mijn lief naar mij kijkt, nog net iets anders nu ik zwanger ben.
  • Een dag zonder meetings waarin ononderbroken kan gewerkt worden zodat het to-do-lijstje eens wat korter in plaats van langer wordt. I love you, zomervakantie, ook al moet ik nog even wachten op die van mij.
  • Joanna die meervouden en vervoegingen begint te gebruiken. En abstracte begrippen zoals "bijna" en "eerst". En woorden zoals "ik" en "mij". Zotjes.
  • Birckenstocks.
  • Quality time met mijn vriendinnen wat gelijk staat aan pure ontspanning.
  • Mijn natuurlijke haarkleur in de zomer. 50 tinten blond, quoi.
  • Joanna die zodanig onder de indruk is in haar fietskar, dat ze eens langer dan 2 minuten zwijgt. Mirakels bestaan.
  • Gaviscon kauwtabletten. Tja.
  • Citroentaart. Met meringue, als het kan. Veel meringue.

woensdag 10 juni 2015

Perfectie bestaat

Het hangt er gewoon van af wat je verstaat onder perfectie.
Zoals altijd is het dus een kwestie van perceptie.
Niet toevallig dat beide termen heel erg op elkaar gelijken, me dunkt.

Vorig weekend was bijvoorbeeld perfect.
Voor mij dan toch.

Ondanks de pijn in mijn bekken, de kleine oogjes bij het opstaan en Joanna die zaterdag een groot deel van de dag lastig was omdat ze vrijdagavond veel te laat in bed lag (ons eigen schuld, I know).

Het prachtige weer, het vele gezellig samenzijn, de smeulende barbecues, de spelende kinderen en het op-en-top vakantiegevoel maakten dat meer dan goed.
Zondag staken we bij ons thuis de barbecue zelfs een tweede keer aan om het einde van het weekend toch nog even uit te stellen. We hadden de namiddag doorgebracht in de grote tuin tussen de bomen waar de kindjes naar hartelust konden spelen. Het gras rond ons huis kan zoveel drukte nog niet aan ;-) Wat was het daar heerlijk zitten tussen het groen!
's Avonds verhuisden we met een kleine compagnie naar het terras om daar te kunnen genieten van de laatste zonnestralen. Ja, in de zomer ben ik nóg verliefder op onze tuin dan anders...

Joanna steelt elke dag opnieuw mijn hart met haar grappige uitspraken, slimme observaties, lieve karakter en schattige kopje. Het is heerlijk om haar te zien spelen en zelfs conversaties voeren met andere kindjes, ik haal er echt mijn energie uit. Dat is nodig dezer dagen, want het is zo druk op het werk dat ik niet weet waar mijn hoofd staat. Déjà vu, want ook tijdens mijn vorige zwangerschap belandde ik uitgerekend dan midden in de drukste, meest hectische en dus ook meest stressvolle periode uit mijn carrière in het UZ en we weten allemaal hoe dat geëindigd is. Dus nu heb ik nog eens éxtra stress uit schrik dat het mij weer zo zou vergaan en de harde buiken opnieuw de overhand zouden nemen. Maar dat is een ander verhaal. Voorlopig alles enigszins onder controle.

Joanna lijkt zelf ook helemaal op te leven tijdens deze zonnige dagen en geniet elke dag van het leven dat voor haar 1 groot feest is.
De typische peuterkuren en "terrible two"-momenten niet meegerekend ;-)

De zomer is fantastisch ingezet en ik hoop dat we enkele maanden op dit élan mogen verder gaan!





woensdag 3 juni 2015

Mijn doodgewone dingen #4

  • De ballerina in mijn buik
  • Joanna's taaltje dat alleen Michiel en ik echt helemaal begrijpen
  • Alle tinten groen van de lente
  • Een appel uit de ijskast
  • Mijn voeten omhoog kunnen leggen na een lange dag
  • De lentebries die door het open raam naar binnen waait
  • Citroensorbet
  • De zomerkleren in mijn kast
  • De zomerkleren die ik nog moet kopen voor Joanna
  • Tegen alle verwachtingen in: het bestaan van Studio 100
  • Pompelmoessap
  • Joanna die komt vragen om kriebels en knuffels
  • De Thaïse (en bij uitbreiding Aziatische) keuken
Homemade Pho Bo, heel geslaagd (al zeg ik het zelf)!
  • De transformatie van onze tuin
  • Alle tinten blauw van de hemel
  • Tijd hebben om op mijn eentje én op mijn gemak boodschappen te doen en daar voor een keertje effectief plezier in scheppen
  • Ik herhaal: onze poetsvrouw (mag ik dit er elke keer in zetten? Ja?)
  • Bbq-weekends met uiteraard bbq-weer
  • De geur van plasticine
  • Ons huis inrichten. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. *Grijns*
  • De voldoening na een grondige opruimbeurt. Kicken!
  • Dat ik bij mijn lief 100% mijn (onnozele) zelf kan zijn. En omgekeerd!
  • De maand mei en haar lange weekends
  • Hoeveel meer je gedaan krijgt wanneer het zo lang licht is buiten
  • Tomaat-mozarella
  • Me-time zoals lunchen in Gent met vriendinnen
  • Dat mijn zomervakantie dit jaar (die wel pas start op 20 augustus) meteen ook mijn Kerstvakantie is. Ha!
  • En dat er dus zoiets bestaat als ouderschapsverlof zodat dochter 2 toch minstens 3 maanden is eer ze naar de opvang moet!

maandag 20 april 2015

Mama mia...

Soms raakt het mij op een onbewaakt moment vol in het gezicht.

Het besef dat ik mama ben.

Dat is nu al ruim 2 jaar zo en meestal lijkt dat de normaalste zaak van de wereld, maar dat is het natuurlijk helemaal niet.

Door de snelheid waarmee het dagelijks leven voorbij raast en mijn pogingen om die trein niet te missen, neem ik (te) veel als vanzelfsprekend. En sta ik zelden stil.
De ochtendrush (die bij ons in alle eerlijkheid voorlopig goed meevalt, maar toch), de avonden die vaak lastig zijn omdat Joanna zo moe is, het tegenwoordig uitgeput in de zetel ploffen wanneer ze in haar bed ligt (ik ben in naïeve verwachting van die zogezegde energieboost die ik vorige keer ook nooit kreeg). Het zijn allemaal verklaringen voor het weinige stilstaan, maar meer nog dan verklaringen zijn het eigenlijk flauwe excuses...

Maar soms, dan is er zo eens een moment, of zoals de voorbije dagen zelfs een gans weekend, waarop ik wél stilsta.



Waarop ik kijk naar mijn dochter en geen blijf weet met alle liefde die ik voel voor dat kleine mensje.
Waarop ik overrompeld word door het besef dat dat lieve, mooie kind het mijne is.
Waarop ik nog altijd niet helemaal begrijp hoe ik zoiets kan gemaakt hebben (ik niet alleen, obviously, maar je snapt het wel).
Waarop ik mij realiseer dat ik haar mama ben.

Dat laatste is eigenlijk zoiets gigantisch, dat ik dat moeilijk gevat krijg.

Natuurlijk ben ik niet alléén mama.
Ik ben ook lief en vriendin en dochter en zus en gewoon, mezelf. En dat ben ik allemaal elke dag, vaak zelfs tegelijk. Jemig!

Maar als ik heel eerlijk ben, dan ben ik in de eerste plaats mama. Voor altijd.
Dat besef kan mij plots overspoelen, als een vloedgolf, op een positieve manier dan.



Ik heb de voorbije dagen zó genoten van dat mama zijn (ik was tegelijk trouwens lief en vriendin en zus!) en van de tijd die ik nam om daarbij stil te staan, dat ik besloot dat veel meer te proberen doen. Bewust stilstaan en proberen voelen of zelfs vatten wat dat nu eigenlijk is, mama zijn.

Want het is zoveel meer dan die pamper en dat potje en dat badje en die boterham en die ochtendrush...

vrijdag 17 april 2015

Mijn doodgewone dingen #3

  • Joanna die "mama baby" zegt en over mijn buik aait
  • Bloesems
  • Muntthee
  • Moeten shoppen voor Joanna omdat er een nieuw seizoen aankomt
  • Ginger Ale
  • Wakker worden met een stralende zon en tsjilpende vogels
  • Eens goed niezen
  • Een opgeruimde inbox
  • De geur van gebak in de oven. Of van verse appelmoes die op het vuur staat te pruttelen!
  • Throwback foto's
  • Een ganse rit overal groen licht hebben
  • De was buiten hangen drogen
  • Vakantieplannen
  • Een berichtje of telefoontje van mijn lief
  • Joanna's levenslust en hoe dat tegenwoordig gepaard gaat met roepen in plaats van gewoon zeggen. TE. VEEL. ENTHOUSIASME.
  • Croque monsieur. Met ketchup!
  • Lammetjes 
  • Een rugmassage
  • Een deugddoende middagdut
  • Roddelboekjes bij de kapper
  • Aperitiefhapjes
  • Gin-tonic, al van lang voor de hype! Maar nu dus even niet...
  • Bliksem
  • Glitters
  • Spotify en het gemak ervan
  • Tranen van het lachen
  • Onze tuin
  • Mijn natuurlijke haarkleur

vrijdag 27 februari 2015

Mijn doodgewone dingen #2

De vorige keer dat ik enkele doodgewone dingen die mijn hart doen zingen opsomde, vond ik dat zo leuk om te doen, dat ik mij voornam om er een terugkerend fenomeen van te maken.

Here we go!
  • Eindelijk kunnen plassen na uren ophouden
  • Voor de eerste keer in maanden vertrekken naar mijn werk wanneer het licht is buiten
  • De Kerstboom versieren
  • Als eerste mijn mes in een verse pot choco steken
  • Kattengespin
  • Cocktailsaus
  • Het moment waarop we van onze oprit rijden wanneer we met de wagen op reis vertrekken
  • Flessengeluk
  • Een ononderbroken nacht
  • Verse lakens
  • Joanna die met open armen op mij afstormt wanneer ik een knuffel vraag
  • Op zaterdag als eerste een klerenwinkel binnengaan: onaangetaste rekken!
  • Geld vinden in een broek die ik al maanden niet meer gedragen heb
  • De geur van de zee
  • Oliebollen
  • Die zeldzame zomernachten die ik kan doorkomen zonder trui
  • Een glaasje rosé aan het zwembad
  • Uit eten met mijn lief, just the two of us
  • Coca cola wanneer ik mij brakjes voel. De échte, geen light of zero.
  • Onze poetsvrouw
  • Babyschoentjes
  • Pompelmoes
  • Schoolvakantie wanneer je de baan op moet
  • Bij het wakker worden denken dat het maandag is, om vervolgens te beseffen dat het nog maar zondag is. Of nog beter: zaterdag!
  • Op vakantie niet weten welke dag het is omdat het er niet toe doet
  • Een kappersbezoek
Happy weekend!

maandag 2 februari 2015

Note to self #boostyourpositivity

Ik heb besloten mee te doen, of toch voor zover het mij lukt, aan de #boostyourpositivity challenge van Lilith.

De eerste uitdaging vind ik alvast een tofke: schrijf een brief aan je zestienjarige zelf, met focus op de thema's inner en self.
A challenge indeed!

Ik schrijf het in de spreektaal van mijn 16-jarige ik, kwestie van mij wat in te leven.
Hier gaan we...


Beste Céline,

Ik ben intussen bijna dubbel zo oud als gij nu zijt, dus ik denk dat het tijd is dat wij elkaar eens spreken, gij en ik. 
Of schrijven.
Of dat ik u schrijf, in elk geval.
Wij lijken namelijk goed op elkaar, al zijn er enkele opmerkelijke verschillen ook.

Wij zijn allebei vree ongeduldig, maar ik ben ouder en wijzer en dus toch een stuk geduldiger dan gij. Ik weet dat het leven niet rap genoeg kan gaan voor u, maar geloof mij, het leven gaat feitelijk té rap. Dat zult ge nog wel merken later. Dus probeer alstublieft wat geduldiger te zijn. In zowat alles. Ik kan het niet genoeg herhalen. 

We vinden onszelf allebei niet van de mooiste, maar ik heb daar intussen veel minder last van dan gij. Als tiener is dat natuurlijk niet abnormaal, dat ge daarmee bezig zijt. Maar neem 1 ding van mij aan: ge zijt echt niet zo lelijk als ge denkt en ja, ge gaat nog aan een lief geraken. Meer dan 1 zelfs. Kop op en schouders achteruit, wat zelfvertrouwen doet veel!




We wentelen ons graag in zelfmedelijden. Met het enige verschil dat ik dat intussen ook effectief beséf. Doe nog maar efkes, ge moogt op diene leeftijd. Maar probeer daar later alstublieft wat meer boven te staan. Het zou uw bijna 32-jarige zelve ook deugd doen, dus als ge haar antwoordt, wilt ge dat erbij schrijven?

We zijn redelijk gedecideerd, vind ik. We proberen onze keuzes altijd goed te staven en zo weinig mogelijk spijt te hebben van wat we doen. Blijf dat zo doen, ook bij de moeilijke keuzes in het leven die nog gaan komen, te beginnen met uw hogere studies. Wees niet bang, gelijk wat ge kiest, ge komt wel terecht! 

Wij zijn feitelijk brave meiskes. Ook op dit moment, midden in uw puberteit, zijt gij toch wel een braafke. Daar is niets mis mee. Ge zult de komende jaren nog serieus uit uw schulp komen en wat schade inhalen, gelijk ze zeggen. Ge gaat wilde studentenjaren beleven en er volop van genieten en ge hebt gelijk! Die jaren komen nooit meer terug, dat ge ongestraft tot een kot in de nacht kunt uitzitten en zuipen en ge daar de volgende dag met moeite iets van ziet of voelt. Ma vent, gij gaat da wijs vinden! 




Maar in de fond zijn en blijven wij dus altijd brave meiskes. En brave meiskes zien ook wel eens af. Uw eerste lief gaat uw hart breken en da gaat vree veel zeer doen maar achteraf gaat ge beseffen dat het toch "not meant to be" was en gaat ge daar sterker en wijzer uitkomen. Ge gaat meer weten wat ge wilt in de liefde en ge gaat dat een paar jaar later ook vinden. So it's all for the better.

Ge gaat nog wel zo'n paar periodes van loutering doormaken later, maar als het erop aankomt, zijt gij eigenlijk nen dikke pietzak. Tegen dat ge dubbel zo oud zijt als nu, hebt gij nog geen échte miserie meegemaakt in uw leven. Niet gelijk sommige anderen miserie kennen. Ge gaat soms afgezien hebben en ge gaat afscheid moeten nemen van een paar mensen die ge graag ziet, maar zo gaat het leven nu eenmaal. Ge gaat omringd zijn met mensen die u graag zien en die gij graag ziet, en daar draait het toch allemaal om hé. Gij zijt dus nen chancaar. Ge gaat dat niet altijd beseffen en dat moet ook niet, maar sta daar toch af en toe eens bij stil. Relativeren is een schone deugd!

'k Wil graag nog wat tips meegeven:
  • Bezoek uw grootouders wat meer en knuffel ze wat meer. Ze zullen er niet altijd zijn.
  • Wees voor uw zus gewoon de zus die ze nodig heeft. Ge moet niet proberen haar te overtroeven zoals alleen een grote zus dat kan, want dat helpt niet, dat is gewoon irritant.
  • Sport wat meer later, zo rond uw dertigste. En snoep wat minder!
  • Zijt nie zo streng voor uzelf.
  • Maak het uw ouders niet moeilijker dan het al is. Ge zult zelf ooit mama worden (tegen uw verwachtingen in, I know) en ge zult inzien dat ge dikke hoerenchance hebt gehad met de 2 ouders die het universum u geschonken heeft.
  • Toon aan de mensen wat meer dat ge ze graag ziet. Dat is niet zo moeilijk als het lijkt. 
  • Blijf altijd uzelf, ge zijt goed gelijk ge zijt. 
  • Geniet mega hard van al die vakantie, want binnen een paar jaar is dat voorgoed gedaan!
Ik zal afsluiten met een geheimke: binnen een jaar krijgt ge uw eerste echte kus én uw eerste lief, en daarbij dan ook sebiet die extra portie zelfvertrouwen die ge nodig hebt. 
Goed hé! 

Ik schrijf wel nog eens, binnen een jaar of 16 ;-)

Dikke kus,

Céline


zondag 25 januari 2015

Mijn doodgewone dingen


Toen ik vorige week de doodgewone dingen van Lilith las, besloot ik meteen die van mij ook te delen. Ik heb er eindelijk een vrij momentje voor gevonden, iets wat doodgewoon lijkt maar het niet is ;-)


De titel van mijn blog - het leven zoals het is - liegt er niet om: het gaat hier quasi altijd over doodgewone dingen. Meestal de fijne, soms ook wel de minder fijne.
Mijn hele blog is eigenlijk doodgewoon. Saai misschien voor sommigen, maar voor mij is elk schrijfsel iets wat ik óf wil delen óf wil bijhouden voor mezelf.


Maar nu terug naar de kern van de zaak. Ik probeer wat dingen neer te pennen die nog niet aan bod zijn gekomen op mijn blog, of toch nog niet vaak.


Hierbij dus mijn doodgewone dingen die mijn hart doen zingen...

  • een regenboog
  • een lekkere chai latte
  • een was draaien en drogen zonder weeskous
  • op een zondag zonder plannen 'op den bots' vertrekken om pas 10 uren later compleet voldaan terug thuis te komen
  • op een zondag zonder plannen ook effectief niets doen en je daar niet schuldig over voelen
  • Joanna een nieuw - voor ons onbekend - woord horen zeggen en samen met haar ontdekken wat ze bedoelt door in boekjes te kijken en het haar te laten aanduiden
  • laat in de solden nog een topstuk scoren
  • luisteren naar mijn lief die vol enthousiasme over zijn werk vertelt
  • een meezinger horen in de auto en gewoon gáán
  • hangen met vriendinnen en kletsen over belangrijke en onbelangrijke dingen en soms ook gewoon wat stil kunnen zijn samen
  • een goeie ouwe Disney film kijken - denk aan De Kleine Zeemeermin, Belle & het Beest, Aladdin, De Leeuwenkoning - en de liedjes keihard van a tot z meezingen. En dan wenen omdat het zo mooi is
  • wenen omdat iets - gelijk wat - mooi is
  • boodschappen doen en uitkomen op een perfect rond bedrag aan de kassa
  • getuige zijn van de liefde van mijn ouders voor mijn kind, en omgekeerd
  • bij uitbreiding: de vader-dochter relatie hier in huis
  • die paar minuutjes per dag dat ik op mijn gemak Joanna's outfit sta uit te kiezen
  • een lekker warme badkamer
  • bij uitbreiding: het moment dat je in een warm bad gaat zitten en je even naar adem hapt - of 'oe oe oe' piept - omdat het zo heet voelt
  • moelleux au chocolat, gelijk waar en gelijk wanneer
  • de geuren van de Provence in de zomer: zon, lavendel, rosé en zonnecrème
  • als tegenhanger, dé 2 geuren van winter en Kerst voor mij: kaneel en een opgebrande lucifer
  • croissants
  • een glas cava of wijn op vrijdagavond omdat je het zo hard verdiend hebt
  • een nummer van Bruce Springsteen
  • Joanna die danst en zingt, ook als ze denkt dat niemand het ziet of hoort
  • die ene krul in mijn lief zijn haar
  • hoe mijn zus en ik elkaar nog altijd met 1 woord of blik verstaan, vaak gevolgd door gigantisch veel gegiechel
  • vaststellen dat ik kan blijven schrijven aan mijn lijstje van doodgewone dingen die mijn hart doen zingen en daar erg dankbaar voor zijn

Misschien een blogrubriekje om af en toe te laten terugkeren?

maandag 5 januari 2015

15 wensen voor 2015


Vorig jaar wenste ik iedereen meer tijd toe. Ik hoop dus dat 2014 jullie wat tijd heeft kunnen brengen die jullie zelf naar believen konden besteden!

Voor 2015 wens ik iedereen eigenlijk nóg meer tijd toe, want het blijft precies wel een actueel onderwerp (zie ook de ploetermoederdebatten nog niet zo lang geleden). 
Maar ik ga jullie uiteraard niet enkel opzadelen met tweedehandse wensen voor het nieuwe jaar!

Ik wens jullie...

... een open blik
... een warme thuis
... een spannend avontuur
... een liefdevolle knuffel
... een schoon lief
... een nieuwe uitdaging
... een redder in nood
... een gezondheid in topconditie
... een aanstekelijke lach
... een emotionele traan
... een luisterend oor
... een vette knipoog
... een swingende dans
... een winnend lotto-biljet
... een onvoorwaardelijke liefde

Ik las de laatste dagen al een paar keer het volgende:



Ziehier mijn cliché repliek:


Enjoy!

woensdag 17 december 2014

Project Positief

Ik heb het gevecht met de microbes eindelijk gewonnen, for now that is... Ondanks het feit dat Joanna er intussen ook haar vierde koortsepisode op twee maanden tijd heeft opzitten, blijf ik graag positief. Ten eerste, omdat ze alweer aan de beterhand is, deze keer zonder antibioticum (hoera!) en ten tweede, omdat ik nu eenmaal een eeuwige optimist ben.

Op uitnodiging van Josie, hierbij mijn positivo-antwoorden in het kader van het project, opgestart door By Dagmar Valerie. 

Wat is je favoriete quote en waarom?

Er bestaan oneindig veel goeie quotes waar ik mij wel in kan vinden. Ik heb niet 1 levensmotto. Er zijn er wel een paar die blijven terugkomen, zoals "Wie niet waagt, niet wint". Een waarheid als een koe die je af en toe eens luidop moet zeggen om jezelf of een ander dat extra duwtje in de rug te geven.

Verder hou ik van de uitspraak "Live, love, laugh". Het zegt alles.



Welke droom zou je in je leven willen realiseren? Yes, you can!

Ik droom niet groot. Daarvoor sta ik te veel met mijn voetjes op de grond. Ik ben een optimist, maar misschien meer nog een realist. Maar als ik toch eventjes mag...
Een reis rond de wereld!
Maar wegens niet echt realistisch: een roadtrip doorheen de VS met mijn gezin, ooit, voldoet ook. Dat laatste staat bij ons echt op de (verre toekomst)planning en wordt dus ooit een dream come true!


Wat betekent geluk voor jou?

Geluk is geen eindbestemming, maar iets wat je tegenkomt op je levensweg. Vaak toevallig, zonder dat je er zelf erg in had. Zelf vind ik geluk in kleine dingen.

De zomerse ochtendzon op mijn huid. De kleuren van de blaadjes in de herfst. Joanna die 1 van haar gekke bekken trekt. Een zacht dekentje. De kleur van de ogen van mijn lief. Kerstlichtjes. Chai latte. Een opgeruimd huis. Shoppen. Het spinnen van een kat. Mijn bed. Knuffelen met mijn gezin. De geur van een opgebrande lucifer. Kaneel. De slappe lach met mijn zus. En duizenden andere dingen.

Wie kan jou ontzettend opvrolijken?

Op dit moment in mijn leven is dat met voorsprong Joanna. Omdat zij nog de onschuld van een kind heeft en alles wat ze doet zo écht is. Hoewel ze het mij soms knap lastig maakt, is zij ook wel de eerste die mij helpt dingen in perspectief zien, die mij kan afleiden, die mij kan doen vergeten. Terwijl ze dat zelf nog niet eens beseft, wat het net zo betoverend maakt.
Uiteraard doen een knuffel en een peptalk van mijn lief ook altijd hun werk en is hij de eerste (volwassene ;-)) bij wie ik ga wanneer ik opgepept moet worden. Ik ga ook vaak ten rade bij vriendinnen, op wie ik altijd kan rekenen (en omgekeerd, super is dat). En uiteraard staan mijn ouders en zus ook altijd klaar met raad en daad, wanneer ik daar nood aan heb.

Ja, ik ben one lucky bastard, ik heb een sterk opvangnet en ben daar heel dankbaar voor!

Waardoor kreeg je laatst een lachbui?

Iets wat mij wel vaker overkomt: toen ik boos was op Joanna. Wanneer ze stout geweest is en ik boze mama ben, kan ik mij vaak niet serieus houden. Ze kan dan zo haar gezicht in de plooi houden, of mij vol onbegrip aanstaren, of heel schuldig of net heel onschuldig kijken, dat ik begin te schudden van het lachen. Ik moet daar dringend iets aan doen, want dat ondermijnt mijn geloofwaardigheid! Maar het houdt ons dagelijkse leven thuis wel vrolijk ;-)

Waarvoor mogen we je 's nachts wakker maken?

Liefst gewoon niet, eigenlijk. Ik ben een heel slechte slaper: ik slaap moeilijk in en slaap zelden door. Sinds Joanna er is, is die slaapkwaliteit er niet op vooruit gegaan. Een nachtje doorslapen is voor mij een heel kostbare zeldzaamheid. Wanneer ik dus eindelijk eens lekker lig te slapen, is er niet veel dat mij zonder morren uit mijn bed zou krijgen. Tenzij die reis rond de wereld!

Op welke prestatie ben je ontzettend trots?

Ik kan niet zo meteen een persoonlijke prestatie bedenken waar ik trots op ben. Ik heb geen uitgesproken talent waarmee ik speciale zaken realiseer, ik heb geen topfunctie, ben geen topatlete.  Ik heb de neiging vooral trots te zijn op wat Joanna of Michiel presteren en daar dan even te koop mee te lopen. Niet dat dat mijn verdienste is, maar het is wel OK om trots te zijn op je geliefden, denk ik dan. 

Welke boodschap zou je graag aan anderen willen meegeven?