Posts tonen met het label moederschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moederschap. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


donderdag 6 oktober 2016

Elliebellie

Liefste Ellie,

vreselijk cliché maar oh zo waar: niet te geloven dat jij al 1 jaar in ons midden bent!
En wat voor een jaar! Ik kan het in 1 woord samenvatten: INTENS.

Want dat ben je zelf tenslotte ook.
Alles wat je doet, doe je voor de volle 200%. 

Als je knuffelt, zie je de liefde bijna van je afstralen.
Als je lacht, schudt je buikje mee. Wat een pret maak jij.
Als je boos bent, haal je alles uit de kast: roepen, huilen, tranen, fronsen,...
Als je kruipt, ga je zo snel dat je armpjes nauwelijks kunnen volgen en je bijna op je gezicht gaat.
Als je eet, kan die boterham niet snel genoeg in je mond en hoe groter het stuk, hoe beter (leuker).
Als je drinkt, gooi je je hoofdje achterover en zuig je aan je drinkbeker alsof je in 5 dagen geen druppel water gezien hebt.

Wie in dezelfde kamer is als jou, zal het geweten hebben. Als in: geen 2 seconden rust! Eerlijk is eerlijk: dat is erg leuk maar ook erg vermoeiend. Soms wil deze mama ook even wat ademhalen of gewoon haar handen vrij hebben. Niet evident! Gelukkig kan ik tegenwoordig de hulp van je grote zus inroepen om met jou te spelen. Het liefste wat jullie doen: samen rondhossen, gillen (girls will be girls), lachen, rollebollen, knuffelen,... En in plaats van dan snel te doen wat ik eigenlijk wou doen, kijk ik toe en geniet van al die zusterliefde :-)

Jouw grote zus gooide ons leven een eerste keer overhoop, maar jij moet niet onderdoen. De impact van jouw komst was anders maar daarom niet minder. Het reilen en zeilen van het ouderschap kenden we al en ook de emotionele aspecten waren niet nieuw. Dat ik jou even graag zou zien als je zus, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Ruimte genoeg in onze harten! 
Maar toch was het weer zoeken naar een nieuw evenwicht. Want 2 kindjes, dat is dubbel zoveel als 1 en dat voel je ook echt. Daar waar de taakverdeling vroeger vooral bestond uit "elk om beurt", is het nu constant met 2 alle hens aan dek. Tijd voor onszelf, dat is er enkel als we daar bewust tijd voor vrijmaken, terwijl dat vroeger vaak nog vanzelf kwam. Dus ja, het was aanpassen, maar dat deden we met veel plezier. Want jij bent echt om op te vreten!

Maar let op: schijn bedriegt! Je ziet er erg lief, klein en schattig uit, maar vanbinnen zit je vol vuur. Wat een temperament! Jouw papa en ik zeggen vaak tegen elkaar: daar gaan wij ons peer nog mee afzien! Jij bent duidelijk de sloeber van de 2. Jouw zus het klein hartje, jij de grote mond! Heel leuk vind ik dat, om zowel de gelijkenissen als de verschillen tussen jou en je zus vast te stellen. 

Ondanks je felle karakter en je doorzettingsvermogen, zit stappen er nog niet echt aan te komen. Je doet het al aan onze handen, maar het is nog erg wankel en slapjes. Je bent heel erg lenig, veel leniger dan Joanna, waardoor je spieren meer tijd nodig hebben om sterk genoeg te worden om je te dragen. Die flexibiliteit heb je van mij, ik weet al waar ik later beducht moet op zijn wanneer je gaat sporten ;-)
Je draagt momenteel kleren die Joanna droeg toen ze 8-9 maanden jong was. Handig, want ik dacht niets te kunnen 'recycleren' gezien jullie in het tegenovergestelde seizoen geboren zijn. Blijf nog maar even zo klein maar dapper!

Lieve lieve Ellie,
als een wervelwind kwam je ons leven binnen en sindsdien is het nooit meer windstil. Aan leven in de brouwerij is hier nooit gebrek. Aan rommel ook niet meer, maar dat neem ik er graag bij.

Ik ben zo benieuwd hoe het volgende jaar met jou zal verlopen. 1 woord kan ik er alvast op plakken: INTENS
:-)

Gelukkige eerste verjaardag kleintje!!!

xxx
je mama


What a difference a year makes...





maandag 3 oktober 2016

Perfecte bevallingen bestaan niet

Dit schrijven staat al maanden in concept. Ik heb het ettelijke keren herschreven en herwerkt en ik denk dat het nu ongeveer juist zit. Dit is mijn (erg persoonlijk) verhaal over mijn bevallingen en de nasleep daarvan, vanuit mijn beleving. Er zijn veel mensen die veel erger meemaken en ik weet dat. Maar dit is nu eventjes MIJN beleving, niet die van een ander. Met het risico dat mensen een oordeel over mij vellen, zowel mensen die ik ken als mensen die ik niet ken, vind ik eindelijk de moed om het te publiceren. Omdat dit belangrijk is voor mij en wie weet, heel misschien, ook voor een ander...

Ik lees zelden non-fictie, maar deze kon ik echt niet aan mij laten voorbijgaan.


De titel dekt de lading en is op mijn lijf geschreven: perfecte bevallingen bestaan niet. Meteen al iets om over na te denken, want ik hoor veel bevallingsverhalen die voor mij wel "perfect" klinken, bevallingen waar ik alleen maar kon van dromen (kon, niet kan). Daar begint het eerste werk: relativeren wat je te horen krijgt...


Een tweede belangrijke les die ik uit het boek geleerd heb is het FAAL versus BAAL verhaal. Als je bevalling niet ging zoals verhoopt, is dat niet omdat je gefaald hebt. Maar je mag er wel om balen.

Klinkt simpel, maar het faal-gevoel van je afschudden is niet zo evident. Vrouwen zijn tenslotte gemaakt om te bevallen, of dat lees je toch her en der. Het is een natuurlijk proces, gewoon in meegaan en alles komt goed. Sorry, maar van zo'n uitspraken gaat mijn haar rechtstaan. Want die geven net de indruk dat je gefaald hebt als het niet allemaal vanzelf en op natuurlijke wijze helemaal goed kwam. Ik denk dat net hetzelfde geldt voor mensen die moeilijker zwanger geraken dan verhoopt. Balen maar niet falen!
Verhalen van lotgenoten lezen in het boek, deed dan ook echt deugd. Net zoals gewoon iemand die even neerschrijft dat ze begrijpt wat je doormaakt en dat dat helemaal OK is. Alsof iemand de armen om je heen slaat en je laat uithuilen, zegt dat het allemaal goed komt en dat ik groot gelijk heb om te voelen wat ik voel. Dat ik mag balen, dat ik zelfs MOET balen van wat me is overkomen. Iets wat in het echte leven te weinig gebeurt, want de meeste mensen zien het "probleem" zo niet en ik snap dat wel. Met als gevolg dat ik er nu nog zelden of nooit met iemand over praat en dat balen dus zelf ook niet toelaat.

Ik ben stapje voor stapje de klik van FAAL naar BAAL aan het maken in mijn hoofd. Dat is een lang proces en een vermoeiend proces, want heel emotioneel. Een paar maanden geleden werd ik er extreem door verrast, wanneer het onderwerp boven kwam drijven tijdens een gesprek met mijn lief. Ik hoorde mezelf plots zeggen:

"Ik ben niet bevallen, ze hebben de kindjes uit mij gesneden! Ik heb niet eens mijn eigen kinderen op de wereld kunnen zetten! Ik voel mij echt een mislukkeling!"
Oeps.
Er bleek dus werk aan de winkel.
Wanneer ik aan mijn bevalling(en) denk, begin ik tot op vandaag soms nog te wenen (afhankelijk van hoe moe of emotioneel ik op dat moment ben). Er zit blijkbaar nog veel in mij dat er nog niet uit is gekomen. Vooral veel verdriet om het feit dat ik nooit zal weten hoe het voelt om op een natuurlijke manier te bevallen. Ik weet het, sommige mensen vinden het maar niets, maar dat is geen troost. Ik had het gewoon graag zelf meegemaakt om dan te kunnen uitmaken wat ik ervan vind, van dat natuurlijk bevallen. Persoonlijk vind ik een keizersnede maar niets en ik kan nu eenmaal niet vergelijken...


Intussen heb ik ook geleerd dat, hoewel mijn eerste bevalling zonder twijfel te klasseren valt onder "traumatisch" (voor mij dan toch), ik niet de typische tekenen vertoon van post-traumatische stress. Er zijn andere dingen met mij aan de hand, dat wel. Ik leerde uit het boek dat een bevalling zodanig ingrijpend kan zijn, dat je je erna nooit meer hetzelfde voelt. Dat het lijkt alsof je iemand anders bent. Dat je je leven kan opsplitsen in pre-bevalling en post-bevalling. Dat is inderdaad zo in mijn geval. Natuurlijk is het zo dat moeder worden een beetje hetzelfde effect heeft: plots heb je een kindje en bevindt je hart zich bij wijze van spreken buiten je lichaam. Voor de rest van je leven. Slik. Maar bij mij is het meer dan dat. Al mijn zenuwen liggen bloot, mijn pantser is weg. Nog nooit in mijn leven vloeiden er zoveel tranen als de voorbije 3 jaren. Vreugde, verdriet en alles daartussen: het komt keihard binnen en ik onderga het. Extreem vermoeiend is dat soms. Mijn persoonlijkheid is ook gewijzigd, in die zin dat sommige karaktertrekken sterker aanwezig zijn dan vroeger en andere minder sterk. Ik kan daar proberen tegen vechten of ik kan daar leren mee leven en de manier waarop ik in het leven sta en mijn dagelijkse leven leid, daaraan aanpassen. Ik ben dus volop bezig met dat laatste. Vergt ook wat van een mens, I'm telling you.


Om terug te komen op "alle vrouwen zijn gemaakt om te bevallen". Ik denk dat we er, met mijn historiek (hier lees je dus alles over mijn eerste bevalling en hier ook over mijn tweede), kunnen over eens zijn dat ik NIET gemaakt ben om te bevallen.

Ach ja, het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Je kan het allemaal kapot relativeren en komen tot de essentie: wij hebben 2 kerngezonde dochters en ook ik ben ongeschonden uit de bevallingen gekomen. Dat wij überhaupt zonder al te veel problemen 2 gezonde kindjes hebben verwekt, is al een mirakel. Ik weet dat er andere verhalen zijn en mijn hart gaat uit naar alle wensouders of ouders van kindjes met speciale noden. Ik ben echt zo dankbaar voor onze 2 mooie dochters!

Maar toch, in mijn beleving is het zo simpel niet. Dat kan dan weer ondankbaar of zwak lijken, maar het is gewoon mijn realiteit.


Beide keizersnededochters hadden erg zware eerste maanden: krampen, krampen en krampen. Zowel met borstvoeding als met flesvoeding. Joanna, die de zwaarste geboorte had, had daarenboven als baby veel stress in haar lijfje en een serieuze voorkeurshouding. Mijn zwangerschapsverlof had beide keren in de verste verte niets weg van een verlof en ik heb ook niet echt kunnen genieten van die periodes. Ik ben nog altijd heel blij met mijn keuze om voor de geboorte van Ellie wat verlof op te nemen, waardoor ik de 2de keer die eerste maanden met iets minder kleerscheuren ben doorgekomen. Beide kindjes hebben ook geen immuunsysteem om over naar huis te schrijven. Joanna lijkt zelfs nog iets zwakker dan Ellie, terwijl zij wel degene is die borstvoeding kreeg. Gevolg van de keizersnede? Het is allicht genuanceerder dan dat (laten we zeggen dat de mama en de papa ook geen übermenschen zijn, ahum) maar het speelt er zeker in mee.


Dat ik zelf ongeschonden uit de bevallingen ben gekomen, daar kan je ook over discussiëren.

De psychologische gevolgen kan je hierboven lezen. Ik noem dat niet ongeschonden. Ook niet onoverkomelijk (er bestaat veel en veel erger, ik weet dat!), maar kom, ik moet wel tijd en energie steken in de verwerking van mijn bevallingen, terwijl dat eigenlijk heuglijke gebeurtenissen zouden moeten zijn met mooie herinneringen waar je positief op terugkijkt. Ik zou die tijd en energie heel graag in leukere dingen steken, geloof mij. Maar wat moet, dat moet.
Pech.
Let wel: ik heb uiteraard een paar mooie herinneringen. Momentopnames, zoals het eerste knuffelmomentje met de kindjes, wanneer de epidurale nog werkt en de kindjes nog rustig zijn en je even voor een paar uurtjes in die bubbel kan zitten. Maar wanneer ik terugdenk aan mijn bevallingen, voel ik momenteel nog altijd vooral teleurstelling, verdriet, machteloosheid. En jaloezie, op al die mensen met prachtige bevallingsverhalen en dito zwangerschapsverloven. Ik hoor ze eigenlijk liever niet. Erg he? En ik vind dat vreselijk, want ik ben wel altijd oprecht heel blij voor hen en ik gun het iedereen van harte. Maar ik had het mijzelf ook wel gegund... Ik haat dat gevoel van jaloezie en ik werk er echt aan om dat van mij af te kunnen schudden. Dat begint langzaam te lukken.

Ik wil hieraan toevoegen dat er op vlak van keizersnedes nog véél werk aan de winkel is bij ons. Zo kan het namelijk ook (echt, zeker kijken!). Voor mij is het te laat maar ik hoop dat, indien mijn dochters ooit voor een keizersnede zouden komen te staan, dit tot hun opties behoort...

Daarnaast zijn er ook nog de lichamelijke gevolgen van de keizersnedes.
Het uitwendig litteken is mooi aan het genezen. Deze keer toch, na de eerste keer had ik redelijk wat wild vlees maar dat hebben ze bij de 2de keer weggesneden. Dat dan weer wel. Inwendig, dat is een ander verhaal. Ik kan het uiteraard niet zien en dat is misschien maar best, want het voelt alsof iemand daar serieus heeft zitten morsen met mijn weefsels. O ja, wacht even, dat is ook zo. Tot op vandaag is de huid van de zone boven mijn litteken, tot zo'n 5 cm erboven, volledig gevoelloos. Daarboven zit een zone van een 2-tal cm die niet gevoelloos is, maar ook niet normaal aanvoelt wanneer je dat vel aanraakt. Een heel vervelend gevoel, alsof het overprikkeld wordt. Heeft allemaal te maken met het feit dat er ook zenuwen worden doorgesneden en die herstellen maar heel traag. En soms ook fout, want wanneer ik het litteken masseer (onderhuids zitten veel knobbels en hard littekenweefsel), voel ik pijnlijke zenuwprikkels alle kanten uitgaan. Ik druk op 1 plek en voel een prikkel 10 cm verder. Heel futuristisch. Ik kan alleen maar hopen dat dit mettertijd nog zal normaliseren.
Boven het litteken bolt mijn buik ook op, alsof ik daar een serieuze vetlaag heb. Dat komt omdat de rek er wat uit is en je buik eigenlijk "toegesnoerd" wordt op de plaats waar alles is gehecht. Alsof de veters te strak zijn aangetrokken. Alsof je een onderbroek draagt die te veel spant en je zo een vetrolletje creëert dat er zonder die onderbroek niet zou zijn. Ik heb daar dus geen onderbroek voor nodig, tadaaaa! Die bump boven dat litteken gaat dus ook nooit meer weg.
Alweer pech.

Dat heb ik dus ook geleerd uit het boek: ik heb pech gehad. Niet meer of niet minder dan dat, ik had het echt niet in eigen handen en heb echt niets fout gedaan. En hoe jammer het ook is, ik kan er niets meer aan veranderen. Ik moet mezelf de tijd geven het allemaal een plaats te geven en dat is soms confronterend en frustrerend. Want het duurt lang - we zijn intussen 3,5 jaar verder - en het is een emotionele rollercoaster waarvan het einde nog maar net een beetje in zicht begint te komen, denk ik. Hoop ik.


Ik denk dat het ook duidelijk is dat ik dit geen derde keer zal doen. Wij komen daar netjes in overeen, mijn lief en ik. In ons hart is ruimte en liefde genoeg voor meer dan 2 kinderen, daar zal het niet aan gelegen hebben. Maar 1) met 2 mooie gezonde dochters zijn wij heel tevreden 2) ik ben niet zo'n babymens en kijk uit naar binnen een jaar of 2: zonder pampers en flesjes en gesleur en muilezelallures en niet weten wat het kind nu eigenlijk mankeert want ze kan het niet uitleggen en pas op van het stopcontact, de trap, de deur, die ladder, dat glas, die stoel, de hoek van dat tafeltje en de microbes van de crèche (ik ben echt veel meer fan van kleuters, kleuterkuren inclusief!) en 3) zie alles hierboven: dat alleen al is reden genoeg, me dunkt. Oh en de garantie op een derde keizersnede want dat is van moeten vanaf nu. Thanks but no thanks. Dat maakt meteen ook onze andere motivaties irrelevant want de keuze werd mij dus eigenlijk ontnomen. Er is namelijk NO WAY dat ik ooit nog een keizersnede onderga en al zeker niet uit vrije wil. Ik ben niet compleet gek.


De laatste maanden hebben op veel vlakken veel gevergd van mij. Dit is 1 aspect ervan en erover schrijven is voor mij ook weer een manier om het te helpen plaatsen en een stap vooruit te zetten. Ik vind dat er nog erg veel taboe bestaat rond "onaangename bevallingen" in die zin dat er weinig over gepraat wordt en het heel moeilijk is als buitenstaander om zich in te leven en er dus begrip voor op te brengen (wat normaal is!). Door gebrek aan weerklank wordt het probleem gemakkelijk geminimaliseerd, voelt de persoon in kwestie zich onbegrepen en verloopt de verwerking nog langer en moeilijker. Zo ervaar ik het toch. Maar ik ben duidelijk niet alleen en wie weet kan ik met dergelijk schrijven het taboe wat doorbreken...


De auteur van het boek "Perfecte bevallingen bestaan niet", Diana Koster, overleed eerder dit jaar onverwachts aan een hersenbloeding. Ze liet een man en 2 dochters achter. Ik las haar boek kort erna en vind het erg jammer dat ik haar niet meer in persoon heb kunnen bedanken. Ik denk dat ze voor vele vrouwen (en we zijn met velen!) erg veel heeft betekend en nog zal betekenen. 

zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


zondag 7 augustus 2016

The kids are all right

Joanna...
... houdt geen 2 seconden meer haar mond
... zegt zoveel grappige dingen en ik vergeet ze altijd te noteren
... houdt ons een spiegel voor: ze aapt en zegt ons na, soms confronterend!
... telt mits wat hulp tot 20 (ze springt van dertien naar zeventien)
... doet niets liever dan ergens op klauteren en er dan af springen
... vertelt aan iedereen die het (niet) gehoord wil hebben hoe goed ze iets kan. En dan moeten ze kijken.
... stapt niet maar loopt
... zingt graag en veel. Frozen en vooral K3, maar het liefst nog zelf verzonnen liedjes met eigen tekst
... is zot van rokjes en kleedjes
... is naar eigen zeggen "dol op eendjes en zwanen". Morgen is dat weer iets anders
... heeft last van heimwee
... ontpopt zich tot een schitterende grote zus
... deed het super op haar eerste week speelpleinwerking ooit






Ellie...
... kruipt op haar buik en doet af en toe een poging tot handen en knieën
... zwaait, klapt en draait met de handjes maar verwart de 3 nog vaak. We wilden te veel in 1 keer denk ik :-)
... zegt "pfoe" tegen poes en gaat uit de bol als ze Dolly ziet
... wijst met haar vingertje
... kan zeer goed duidelijk maken wat ze wil en niet wil. Vooral wat ze niet wil. Te goed soms.
... krijgt volgens mij al haar tanden tegelijk
... is dol op haar grote zus en wil alles wat Joanna heeft/doet
... zit niet graag meer in de auto. Zucht
... zit ook niet zo graag meer schootje, tenzij ze zeer moe is
... zit eigenlijk gewoon niet graag vast. Dat is voor baby's
... boeft brood en koekjes alsof elke dag haar laatste is. Alles. Tegelijk. In. Mijn. Mond.
... trekt zich sinds een paar dagen zelf recht en staat dan heel trots te wezen. En een beetje te wiebelen.
... is morgen al 10 maanden oud!









donderdag 28 juli 2016

Confessions of a tired mind

Ik ben het moe.
Ik ben het zo verschrikkelijk moe.


Al bijna 6 maanden heeft Ellie non-stop slijmpjes.
Ze rochelt, ze reutelt, ze kraakt, ze piept.
De ene dag wat meer dan de andere, maar ze zijn er altijd.


Ze heeft goede weken waarin ze er niet veel last van heeft, maar ze heeft ook veel slechte weken. Ze rijgt de infecties aan elkaar. Logisch, gezien ze nooit slijmvrij is en die slijmpjes de perfecte voedingsbodem zijn voor allerlei microbes, zowel virussen als bacteriën. Zomer of winter, crèche of niet, want tijdens de vakantie was het ook weer prijs. We steken het vaak op "het weer" maar dat is eigenlijk onzin, natuurlijk. Het was verdorie 35 graden op vakantie.

Ze is er nog maar een keer of 2 - 3 ernstig ziek van geweest, gelukkig. Gewoonlijk maakt ze tijdens de slechte periodes niet al te veel koorts (toch nooit meer dan 39 graden) en blijft ze meestal ook redelijk vrolijk. Tenzij ze tanden krijgt, zoals nu. Of in een sprongetje zit, zoals nu. Het is gezellig hier thuis hoor...



Ik ben het zo moe.
Dat bezorgd zijn.

Want hoewel er niet echt iets ernstig aan de hand lijkt, lig ik daar toch wakker van. Is dat wel normaal, constant dat rochelen, reutelen, kraken en piepen? Moet ik nog maar een keer naar de dokter of toch nog even wachten? Moeten we ingrijpen met puffers of laten we dit eruit groeien? Moet ik dit verder laten onderzoeken? Is het verantwoord om dat niet te doen?
Ze heeft tegenwoordig ook vaak wat verhoging (tot 38,2), maar is dat door een infectie of door haar tanden? Ze heeft veel pijn bij het doorkomen van die tandjes, dus ik geef vaak nurofen ter verlichting (perdolan helpt niet). Is dat wel OK? Zou ze misschien meer koorts hebben zonder die nurofen en kijk ik zo naast het feit dat het wel degelijk een infectie is? Misschien moet ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Breng ik haar naar de crèche met wat koortswering achter de kiezen, wanneer ze weer eens verhoging heeft? Ik kan echt niet constant thuis blijven voor haar en altijd last-minute opvang proberen zoeken is ook echt niet leuk meer. Als ze niet naar de crèche gaat, heeft ze een briefje nodig. Zal ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Ik twijfel, weeg af, probeer mijn gevoel te volgen. Maar het vreet energie. Het is zo vermoeiend.


En ik ben het zo moe. 
Dat moe zijn.

De nachten zijn namelijk ook al 6 maanden vaak een ramp.
Want van slijmpjes, daar moet je van hoesten. Vooral als je neerligt.
Je moet weten dat, indien Ellie helemaal gezond is, ze prima kan doorslapen. Misschien eens 1 keertje tutje gaan geven, maar dat is niets vergeleken bij de hoestnachten.

De voorbije 2 nachten waren weer maar eens hoestnachten. Vreselijke hoestnachten.


Ik ben het zo moe.
IK. BEN. ZO. MOE.

donderdag 7 juli 2016

Hoe het was om weer eventjes maar 1 kindje in huis te hebben...

De voorbije week waren wij eventjes ouders van een enig kind.
Joanna reisde op 30 juni al af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonfamilie, wij vervoegen haar dit weekend.

De laatste dagen lieten mij achter met een dubbel gevoel.
Een driedubbel eigenlijk.

Het lege nestsyndroom.
Ik mis haar. Natuurlijk mis ik haar. Elke dag.
Maar eerlijk is eerlijk: ik mis haar vooral wanneer ik aan haar denk en ik heb de voorbije week niet zo gek veel tijd gehad om veel aan haar te denken. Dat ik weet dat ze in zeer goede handen is en dat ze de tijd van haar leven beleeft, dat helpt uiteraard. Ik maak mij hoegenaamd geen zorgen. Dat mijn laatste werkweek naar goede gewoonte lekker druk was en al mijn vrije tijd ging naar inpakken, wassen, strijken, lijstjes maken, lijstjes afvinken, nog wat inkopen doen, nog wat inpakken,... dat helpt ook. 
Dat ze tijdens 1 van de voorbije telefoongesprekken niet aan de telefoon wou komen omdat ze boos was omdat haar mama niet bij haar was, dat brak eventjes mijn hart. Zij mist ons ook en dat had ik in al mijn naïviteit precies niet echt verwacht. Het streelt ook wel mijn mama-ego. Maar ik weet dat ze zich verder rot amuseert en gewoon eventjes uiting moest geven aan dat gemis. 
Hoewel het verdomd handig was om tijdens deze laatste werkweek vol vakantievoorbereidingen mijn handen wat meer vrij te hebben, ga ik erg blij zijn wanneer ik haar dit weekend eindelijk terug in mijn armen zal kunnen sluiten. Het heeft nu lang genoeg geduurd, het gemis wordt tastbaar :-)



Genieten van één-op-één tijd met onze jongste.
Gezien ze het tweede kindje is, heeft ze nooit geweten hoe het is om de aandacht NIET te moeten delen. Het kind heeft genoten met volle teugen en wij zo nodig nog meer. Eindelijk tijd om haar te leren kennen! Dat is overdreven, uiteraard, maar je snapt mij wel.
Wat mij naadloos bij mijn derde vaststelling brengt, eentje die ik niet zag aankomen.

Schuldgevoel ten opzichte van Ellie.
Dat ze altijd de aandacht heeft moeten delen, vanaf dag 1. Dat er zo weinig tijd is om echt eens 100% enkel en alleen met haar bezig te zijn en dat langer dan 5 minuutjes. Op dat vlak is de eerstgeborene gewoon echt verwend, besef ik nu.
Het is logisch natuurlijk en het is nu eenmaal het lot van alle kindjes die niet de oudste zijn: dat ze de aandacht van de ouders moeten delen. Ze krijgen er wel iets fantastisch voor in de plaats: een grote broer of zus. Anders maar even goed, denk ik dan. Hoop ik. 
Ik vond het in elk geval geweldig om ongestoord tijd te kunnen doorbrengen met zo'n tof kind als Ellie. Echt, zo'n toffe dat dat is!




Verder heb ik u enkel nog te melden dat wij voor 2 weken naar het buitenland trekken en het hier dus even wat stiller zal zijn. Vakantie op de blog.

Oh, bijna vergeten.
Ook dit nog:


#sorrynotsorry

woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



woensdag 8 juni 2016

Kakkenestje

Ellie...
Veel mensen vinden de naam lieflijk klinken, met een zachte en vrouwelijke uitstraling.
Zelf koos ik Ellie eerder om de speelsheid en de originaliteit. Voor mij straalt de naam levensvreugde en deugnieterij uit.

Ik zat er boenk op.

8 maanden jong vandaag en pittiger dan ooit.

Ellie doet alles voor de volle 200%. Wanneer ze blij is, is ze extatisch. Wanneer ze boos is, is ze furieus. Wanneer ze verdrietig is, is ze ontroostbaar (figuurlijk dan, ze is ALTIJD troostbaar namelijk door haar te pakken en knuffelen).
Ik was vergeten wat een intensieve leeftijd dit is. De eerste 6 maanden heeft zo'n baby'tje uiteraard ook veel zorg en aandacht nodig, maar sinds Ellie goed begint te weten wat ze wil (en wat ze NIET wil), is die (letterlijke) schreeuw om aandacht wel erg aanwezig. Het valt ons meer op dan bij Joanna op diezelfde leeftijd en dat heeft veel te maken met het feit dat Ellie zich nog niet zelf kan verplaatsen naar waar ze wil, of toch onvoldoende. Ze rolt en schuift wat en beweegt in de ruimte, maar gericht en doelbewust kruipen is nog niet aan de orde. Joanna kroop wel al dus vroeg minder om die aandacht: ze had niemand nodig om te gaan waar ze wou.

Ze zijn zo lief als ze slapen!

Intussen lukt het wel om flink alleen te zitten en te spelen, hoewel ze nog snel het evenwicht verliest wanneer ze reikt of te ver buigt. Ze kan ook nog niet zelf op haar poepje gaan zitten, dat moeten wij voor haar doen.
Zich rechttrekken of staan met steun, daar is ze nog niet aan toe (opnieuw iets wat Joanna wel al kon). Ze is wel een erg actieve en opvallend sterke baby: ze kan heel hard schoppen (vooral op het verzorgingskussen, aw!) en springt heel graag op en neer wanneer we haar vasthouden.





Ze zit momenteel duidelijk in die 'lastige' periode waarin ze meer wil dan ze eigenlijk kan, wat zich uit in frustratie. Alleen spelen lukt enkel eventjes net na een dutje, wanneer ze uitgerust en goedgezind is. Verveling slaat snel toe en ze is enkel tevreden te stellen met aandacht en een overload aan entertainment. Maar het liefst wil ze gewoon gepakt worden. Wij dachten dat Joanna een knuffelbeestje was, maar Ellie doet daar nog een paar schepjes bovenop. Wanneer je haar oppakt, drukt ze zich hard tegen je aan of vleit haar hoofdje tegen je borst of schouder. Heel gezellig allemaal, maar ik heb ook nogal graag eens af en toe mijn handen vrij. Die draagzak was écht een goed idee! ;-)

Hoewel ze af en toe een beetje eenkennig durft te zijn, is en blijft ze een lachebekje. Ze heeft erg doordringende kijkers (mensen die ik van haar noch pluim ken, spreken mij aan met "wat een ogen zeg") en een zeer vrolijke uitstraling doordat ze, wanneer iemand haar aankijkt en lacht, in 99% van de gevallen heel breed terug lacht.
Haar grote zus is met voorsprong haar lievelingspersoon. Wanneer ze Joanna 's morgens na het ontwaken ziet, weet ze met haar vreugde soms geen blijf :-)

Ellie is duidelijk erg verbaal, veel meer dan Joanna was (ik blijf maar vergelijken, dat is normaal zeker?). Ze produceert doelbewust klanken zoals mamamama en babababa (niet gezeverd, het eerste zegt ze tegen mij en het tweede tegen Michiel, ik zweer het!) en bestudeert ons met opperste concentratie wanneer we tegen haar spreken. Hierbij een staaltje van haar levenslust in combinatie met haar spraakoefeningen.



Ze heeft lastige maanden achter de rug, en wij dus ook. Vaak ziek, veel last van snot en slijm, héél veel last van de eerste tandjes die er intussen door zitten (ik houd mijn hart al vast voor de volgende...) en nu duidelijk midden in de sprong rond 36 weken: niks is goed, behalve pakken, pakken en pakken. De nachtrust is frequent onderbroken, eten is vaak een gevecht. Ik duim dat de sprong voorbij is wanneer we op vakantie gaan, wat toch zo zou moeten zijn volgens het fameuze 'Oei ik groei' boek (waarvan Ellie het schema tot nu toe naadloos volgde).

Ellie heeft een uitgesproken eigen willetje en een sterk karakter. Dat is nu al heel duidelijk. Ik houd mijn hart al vast voor wat wij nog allemaal zullen meemaken met haar. Ze zal ons uitdagen, daar bestaat geen twijfel over. Ik ben erg benieuwd wat ze voor ons nog allemaal in petto heeft. 1 ding weet ik zeker: heel veel liefde, heel veel lachjes en heel veel knuffels!

O ja, nog 1 grappig weetje. Wanneer Ellie moe is, pakt ze haar doekje en steekt het met 2 vingertjes achter haar tutje (dat in haar mond zit). Heel typisch en erg aandoenlijk. Mijn kleine meisje...




maandag 30 mei 2016

Het antwoord op mijn draag-vraag

Manduca!




Selfie-sessie op de markt in Zottegem, terwijl we wachtten op onze pasfoto's. Die van de kindjes kan je trouwens bewonderen op mijn instagram want pasfoto's van kindjes vind ik persoonlijk altijd erg grappig :-) 

Intussen is de draagzak een 2-tal weken in gebruik en ik ben erg tevreden.
Geen last van nek, schouders of rug (waw!), héél gemakkelijk en snel aan en uit te doen (mét baby uiteraard :-)) en Ellie lijkt het ook wel te smaken. Voorlopig draag ik haar nog op mijn buik en dat vindt ze prima. Dat ik haar niet kan dragen met het gezicht naar voren (iets wat ik eerst wel wilde), lijkt geen van ons 2 te storen.

Bedankt voor de tips via facebook, instagram en hier!