Posts tonen met het label tuin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tuin. Alle posts tonen

woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



woensdag 20 mei 2015

Onzen buiten

Lang geleden dat het hier nog eens over den buiten ging...

Ik deel daarom graag wat foto's van "onzen" buiten, zijnde onze tuin. Een jaar vliegt voorbij, maar toch lijk ik telkens opnieuw te vergeten hoe prachtig de lente kan zijn. Ook nu weer kijk ik genietend en vol verwondering naar al die natuurpracht.
What a difference a season makes!


Wij hebben nog steeds onze handen vol aan onze tuin. Maar enkele maanden terug namen we een beslissing die toch heel wat druk van onze schouders wegnam. We besloten een deel van onze geplande werken uit te besteden aan een tuinaannemer. Wat een schitterend idee was me dat zeg!

Het bewuste project was de heraanleg van het stuk tuin rond ons huis en terras. Dat was tot enkele weken geleden een stuk gazon dat best wel toe was aan vernieuwing en vooral een groter stuk perk volledig begroeid met lage struiken. Heel mooi in de lente en de zomer, maar het zag er in de herfst en vooral de winter wat chaotisch uit en het nam vooral veel plaats in die we, naar onze mening, beter kunnen benutten. Joanna speelt namelijk vooral in dit deel van onze tuin, dicht bij huis, en we wilden haar wat meer speelruimte geven. Gazon dus, in plaats van struiken, want het perk was helemaal begroeid en dus ontoegankelijk. Daarenboven is dit het stuk tuin dat we kunnen (en moeten) afsluiten gezien ze anders maar al te graag de straat op loopt, zich nog niet bewust van het gevaar daar.
Dus zo geschiedde, het perk werd vakkundig verwijderd (deels manueel door Michiel toen we het nog zagen zitten het zelf te doen, vervolgens de rest machinaal, hoera!), het bestaande gazon ook en alles werd opnieuw gezaaid. Dat is nu een 3-tal weken geleden, en dankzij het schitterende weer de voorbije weken (prachtig evenwicht tussen zon en regen, beter kan niet!) ziet het terrein er elke dag wat groener uit.

Trek de rand van ons terras denkbeeldig door tot aan de struiken achteraan en alles rechts ervan was vroeger perk.
Onze tuin lijkt plots zo ruim, heerlijk!

Door dit uit te besteden, komt er meer tijd vrij voor andere zaken. Want het grote stuk tuin naast ons huis vraagt ook heel wat onderhoud (gras maaien (reken toch makkelijk anderhalf tot 2 uren), struiken snoeien, moestuin aanleggen, bomen snoeien,...). Daarnaast moeten al onze hagen opnieuw een knipbeurt krijgen en proberen we het onkruid enigszins onder controle te krijgen.

Dus ja, wij steken veel werk in onzen buiten...

Maar we genieten er ook heel erg van! Hoe langer ik hier woon, hoe minder ik geneigd ben de stad op te zoeken. Niet dat het daar niet leuk is, ik vind het thuis tussen het groen gewoon nog leuker.

Joanna is een echt buitenkind en "helpt" waar ze kan. Ze leeft echt op wanneer ze buiten kan spelen.



De paardenbloemen werden onlangs "blaasbloemen" en dat was feest.
Ze aait de bloesems van de kastanjebomen, die laag hangen aan de zware takken.


Ze helpt mee de moestuin aanleggen, de bloemen water geven, aarde scheppen,...


Ze ontdekt "beesjes" en kan helemaal enthousiast worden van een vlieg of een mier.

Maar Michiel en ik genieten evenzeer. Niet alleen geeft het veel voldoening om de handen uit de mouwen te steken en het resultaat van ons werk te zien, het is ook gewoon heel fijn constant omringd te zijn door al dat groen.

Stiekem hoop ik dat het nooit helemaal went en we het altijd zo hard zullen appreciëren als nu!

Stilleven, niet in scène gezet maar zo aangetroffen!