Posts tonen met het label zwangerschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwangerschap. Alle posts tonen

maandag 28 december 2015

Dit was mijn 2015

Het was een bewogen jaar met veel ups maar ook een paar downs. Zo gaat het leven!
Aan de hand van foto's - 1 per maand - probeer ik het voorbije jaar wat samen te vatten...


Ongeloof(lijk)?
Januari - de maand van de mooiste verrassing van het jaar.
Een tweede keer zwanger worden bleek wat moeilijker dan gedacht, in hoofdzaak omdat ik ab-so-luut niet regelmatig bleek te zijn (je weet wel), ook niet nadat ik al maaaaaanden pilvrij was. Ik gebruikte dus al enkele maanden ovulatietesten en was 1 maand verwijderd van extra onderzoeken toen ik op 30 januari een eerste (nauwelijks zichtbare) positieve test in mijn handen had. Ik was toen nog maar 10 dagen zwanger (DPO = days post ovulation) dus eigenlijk was het nog te vroeg om te testen. Maar we gingen die avond uit eten en drinken en ik wou weten of ik aan de gin-tonic mocht zitten of niet. Dus ik dacht, laat ik al maar eens testen, wie weet. En ik mocht niet aan de gin-tonic zitten, zo bleek...
Et voilà, de rest is geschiedenis!
Ik testte uiteraard nog eens enkele dagen later en dan nog eens om zeker te zijn want ik kon het nog altijd niet goed geloven.


Deugnietje
Februari - de maand van een zieke Joanna en een minstens even zieke (kotsmisselijke) mama.
Een blurry foto van een gelukkige Joanna, tussen de luchtweginfecties en oorontstekingen door. Winter 2015 was afzien voor haar (en dus voor ons), ze rolde van de ene infectie in de andere. Maar ze bleef wel altijd haar vrolijke zelf. Op deze foto had ik net voor het eerst zelf haar haar geknipt en haar een nieuwe coupe gegeven. Nooit gedacht dat ik dat nog zou doen! 


Feestbeest
Maart - de maand van de eerste lentedagen en Joanna's verjaardag.
En dan plots wordt je baby 2 en is ze eigenlijk al lang geen baby meer. Dan wil ze een mooi rokje aan en op een fiets zitten en kan ze haar kaarsje zelf uitblazen...


Tegelkes!
April - de maand van de aankondiging en de trip naar Lissabon.
De kaap van 3 maanden was leuk - daaaag misselijkheid en geheimdoenerij - maar de trip met vriendinnen naar Lissabon was memorabeler. De foto roept warme herinneringen op aan heerlijke zonnige dagen, cultuur opsnuiven, shoppen en gewoon ontspannen. Echt vakantiegevoel!


Wij samen ten voeten uit
Mei - de maand van quality time tijdens de trip naar Berlijn.
Na het weekendje weg met vriendinnen, stond er ook een citytrip met mijn liefste op het programma. Dat vonden we een must, vooraleer kind 2 zich aandiende en we nog minder tijd voor onszelf en elkaar zouden hebben. Ik kan het iedereen aanraden, zowel de quality time als de stad!


Favoriete verblijfplaats tijdens de zomer
Juni - de maand van heerlijke zomerdagen.
Juni was een zalige maand vol mooie, warme, zonnige dagen. We genoten tijdens het weekend van de vele bbq's en het daarbij horende leuke gezelschap. Joanna leefde helemaal op: buitenspeelseizoen en veel minder vuile ziektes!


Tramselfie
Juli - de maand van de Gentse Feesten en mijzelf tegenkomen.
Ik was tijdens de Gentse Feesten alleen thuis met Joanna dus we maakten er moeder-dochter tijd van. Het ritje op de tram richting feestzone vond Joanna minstens zo leuk als de feesten zelf. 
Ik begon deze maand écht last te krijgen van de zwangerschap. Tot dan had ik wel pijn in mijn bekken (soms heel veel!) en wat andere kleine kwaaltjes, maar vanaf deze maand voelde ik echt mijn beperkingen. Eventjes slikken toch!


Fille et mère à Avignon
Augustus - de maand van onze langverwachte zomervakantie.
Die loste alle verwachtingen in. Super gezelschap, schitterend weer, zeeën van tijd om te eten, drinken, lezen, spelen, ontspannen.
Joanna genoot ook met volle teugen en spreekt nog vaak over het vakantiehuisje en het zwembad. We gaan volgend jaar terug, ik kijk er nu al naar uit!


Ik was in goede handen thuis
September - de maand van tijd voor mezelf.
Wat ben ik blij dat ik mijn zwangerschapsverlof wat vroeger liet ingaan!
Wat heb ik genoten van al die tijd die ik had! Een ware luxe de dag van vandaag... Ik zou het zo opnieuw doen!



Oktober - DE maand van het jaar, de maand van Ellie.
Dit hoeft geen woorden!


Dromen van een mooie toekomst
November - de maand van Joanna's eerste schooldag en mijn nieuwe inzichten.
Joanna's eerste weken school verliepen niet zonder slag of stoot. Volle dagen bleken te lastig dus we schroefden noodgedwongen terug naar halve. Dat hakte er bij mij zwaar in. Een oververmoeide peuter die ook nog eens vecht tegen ziektekiemen en waar dus niets (N.I.E.T.S. ik zeg het u) mee aan te vangen was in combinatie met Ellie's lastigste weken, het was gewoon afzien en voortploeteren en nog wat afzien. En beseffen dat ik van mijn leven geen thuisblijfmama zou kunnen zijn en zelfs goesting krijgen om terug te gaan werken. Dat ik dat nog mag meemaken!


De zusjes Vermassen
December - de maand van (alweer) microbes en (alweer) quality time.
Joanna verloor uiteindelijk het gevecht met de ziektekiemen en nog geen klein beetje. Hopelijk brengt 2016 op dat vlak wat soelaas (NKO-consultatie en hoogstwaarschijnlijk buisjes die haar redding zullen betekenen, fingers crossed)!
De kerstvakantie luidde gelukkig het begin in van een rustigere periode met veel tijd voor manlief en kindjes en familie en vrienden. Even herbronnen vooraleer 2016 eraan komt, dat opnieuw een druk jaar vol wilde plannen wordt.

Meer daarover binnenkort, maar voor nu alvast een feestelijk jaareinde en een spetterend begin van het nieuwe jaar gewenst!

vrijdag 9 oktober 2015

8 oktober 2015

Het begon eigenlijk op 7 oktober, zo rond 3u 's nachts.

Joanna was wakker van de pijn van een zware oorontsteking.
Ik was wakker van de pijn van voorweeën.
Michiel was wakker van onze pijntjes.

De voorweeën bleven de ganse dag door aanhouden, maar werden niet erger of regelmatiger.
Om half 8 's avonds dacht ik dat het was stilgevallen.
Om 8 u 's avonds wist ik dat het begonnen was.

Ik heb het thuis uitgehouden tot middernacht. Op aanraden van een vroedvrouw die ik rond half 11 aan de lijn had, gingen we pas binnen in het ziekenhuis na middernacht, dan beginnen de ligdagen pas te tellen vanaf de volgende nacht ;-)
Toen ik op 8 oktober om half 1 's nachts het verloskwartier binnen ging, had ik redelijk heftige weeën om de 6 minuten en 1 cm ontsluiting. Zucht. Met het risico op het stilvallen van de weeën, moest ik het nog wat uitzingen zonder epidurale. Dat lukte mij tot 3u, waarna die verlossende prik mij voor enkele uren ontlastte. En inderdaad, de weeën namen onder invloed van de epidurale wat af, dus het ging traagjes. Maar hey, geen probleem, ik was pijnvrij.
Dacht ik toch.
Voelde ik daar toch terug een wee?

Selfie ergens tijdens epidurale 1
Dik anderhalf uur later, nog net in staat om de nu intense en echt pijnlijke weeën op te vangen, bleek de katheter uit de epidurale ruimte geschoven te zijn.
Epidurale verdoving nummer 2 werd geprikt, ergens in de voormiddag van 8 oktober. 10 minuutjes later kon ik weer rustig de "vooruitgang" volgen op de monitor.

Op 5 cm werden mijn vliezen gebroken en kwamen de weeën goed op gang.
6 cm...
Bijna 8 cm...
Iets na de middag had ik de indruk dat ik die weeën toch weer begon te voelen, slechts luttele uren na de 2de epidurale. Hoewel ik pijn had aan de insteekplaats, werd mij gezegd dat de katheter deze keer wel nog op z'n plaats zat. Hoe dan ook, ik mocht weer weeën beginnen opvangen. Rare weeën, enkel vooraan in de onderbuik maar zonodig nog pijnlijker dan die van een paar uur ervoor. Ik kreeg ze niet weggepuft, kon enkel nog roepen, roepen, roepen...
Op 9 cm ontsluiting bleef ik plots steken. De weeën putten mij uit en uit voorzorg werd uiteindelijk besloten toch over te gaan tot een keizersnede. De gynaecologe vond dat het te lang duurde en was bang dat mijn litteken van de vorige keizersnede het zou begeven (of het al aan het begeven was gezien er bloed in de urine zat).

Ik heb een kwartier tranen met tuiten gehuild, tussen de overweldigende pijn door. Niet van die pijn, maar van teleurstelling en verdriet. Al dat werk voor niets en dan toch weer op die operatietafel en toch weer dat afzien achteraf.

Intussen werden de voorbereidingen getroffen. Epidurale nummer 2 bleek intussen compleet niet te werken, dus werd epidurale nummer 3 van de dag geprikt. Kon mij gestolen worden, prik dan toch!

Daar lag ik weer, enkel in staat het hoofd te bewegen.
Te wachten op wat komen zou...

10 minuutjes later, op 8 oktober 2015 om 14u52 - ik was toen 36 uren wakker- werd Ellie geboren.
De perfectie zelve.
Ze heeft nooit last gehad van wat ik doormaakte, niet gekneld gezeten in het geboortekanaal en kwam volledig ongeschonden ter wereld.
47 centimetertjes klein en een mooie 3,255 kg.

Vers van de pers
Bleek bij het ter wereld komen, dat Ellie zich nog last-minute had gedraaid. Ze is geboren als sterrenkijker. Dat verklaart ook het stagneren van de ontsluiting. Rien à faire. Mijn litteken bleek trouwens nog volledig intact.

Naar goede gewoonte vulde ik na de ingreep nog een nierbekkentje (deze keer gevolg van de verdoving, niet van een zwangerschapsvergiftiging) en kon daarna eventjes volop genieten van het nieuwe leventje terwijl de verdoving nog werkte.

Heerlijk!


Intussen zijn we een dag verder.
Hoe ik mij voel?
Goed, eigenlijk.

Ja, ik heb pijn. Niet alleen aan de wonde deze keer. Ik heb geleerd dat er bij een buikoperatie lucht in het lichaam vast kan komen te zitten, die dan blijkbaar naar je schouders stijgt en daar gi-gan-tisch veel pijn kan veroorzaken. Alsof je stijve spieren hebt maar dan honderd keer erger. De lucht moet vanzelf ontsnappen (oplossen in het lichaam op 1 of andere manier). Ik krijg omwille van deze "complicatie" gelukkig wel wat extra pijnstilling, maar ik heb al serieus afgezien.
Lichamelijk kan het dus beter, maar dat wordt het binnen enkele dagen sowieso. I'll live.

Mentaal gaat het echt wel goed.
Ik vind het ongelooflijk jammer dat ik op 9 cm ben gestrand. Niet alleen is alle pijn en inspanning voor niets geweest, ik zal ook nooit weten wat het is om natuurlijk te bevallen. Dat steekt.
Maar ik kan het deze keer beter plaatsen, wat mij is overkomen. Ik weet dat ik mij binnen enkele dagen goed genoeg voel om langzaam maar zeker alles zelf te doen. Ik ben hier in het ziekenhuis in zeer goede handen en mag lekker blijven tot dinsdag (5 ligdagen bij een keizersnede, jongens, 5 ligdagen! Ha!). En het feit dat ik deze keer geen zwangerschapsvergiftiging moet verwerken, scheelt ook veel.

We zijn nu met z'n viertjes en heel benieuwd naar hoe ons dat zal vergaan. Dat zal hier de komende weken ongetwijfeld te lezen vallen!

De 3 vrouwen van de familie Vermassen-Cattoir
Ellie gunt mij voorlopig de rust die ik zo hard nodig heb, dus daar ga ik nu ook meteen gebruik van maken.

Slaapwel!


dinsdag 6 oktober 2015

20 maart 2013

Ik vond de tijd rijp om de bevalling van Joanna eens in detail neer te pennen, terwijl ik zo zit te wachten op bevalling 2.
Let op: niet voor gevoelige lezers, zijnde dames die toeleven naar een eerste bevalling. Er zijn mooiere verhalen dan dit!

Toen ik 31 weken zwanger was van Joanna, ging ik op een extra controle bij de gynaecoloog omdat ik al enkele dagen quasi non-stop harde buiken had, die een beetje pijn deden.
Na een half uurtje aan de monitor, werd ik resoluut thuis geschreven.
Rust op doktersvoorschrift.
Die harde buiken (om de minuut!) waren namelijk niet het enige probleem. Mijn bloeddruk was 16/10, te hoog dus. Een duidelijk voorteken van een nakende zwangerschapsvergiftiging, wat ik toen nog niet wist. Het werd mij ook zo niet meegedeeld en daar ben ik nog altijd blij om, ik heb mij niet onnodig ongerust zitten maken thuis.

1 week later was het status quo en kreeg ik, naast magnesium en utrogestan die ik al nam tegen de harde buiken, ook een bloeddrukverlager voorgeschreven. De volgende weken bleef mijn bloeddruk "onder controle": 15/9, nog altijd niet om over naar huis te schrijven.


Op 40 weken en 1 dag, op 19 maart 2013, had ik 17/11 en eiwitten in de urine. De zwangerschapsvergiftiging had zich officieel doorgezet. Gelukkig pas zo laat in de zwangerschap! Ik moest diezelfde avond opgenomen worden voor monitoring en zou de volgende ochtend ingeleid worden.

Na een slapeloze nacht (ik lag aan een bloeddrukmeter die om de zoveel minuten automatisch mijn bloeddruk nam...) kwam de gynaecoloog rond half 9 het fameuze zalfje aanbrengen om alles in gang te zetten. Van nul, want het zat nog pottoe, zoals ze in de volksmond zo mooi zeggen.

Om half 9 zag ik het allemaal nog zitten, om 9u niet meer.

Ik voelde mij 1 brok ellende en mijn spijsverteringsstelsel ledigde zich op alle mogelijke manieren. De weeënopwekkers werden erbij geroepen en na enkele uren dan ook de anesthesist want ik wist niet waar kruipen van de miserie en het zag er naar uit dat het nog laaaaang zou duren.
Die ruggenprik beschreef ik toen als "het beste moment van mijn leven". Vanuit mijn rug verspreidde zich een gelukzalige warmte naar mijn benen en toen kon ik eindelijk terug wat functioneren.
Daar lag ik dan, naast de monitor, te kijken naar mijn weeën zonder ze te voelen. Zotjes.
En wachten maar.

Om 17u had ik 4 cm ontsluiting en kreeg Joanna het moeilijker, de hartslag werd af en toe onregelmatig. Ook ik voelde mij slechter en slechter. Enerzijds door de zwangerschapsvergiftiging die evolueerde richting volgende fase (HELLP syndroom) en anderzijds door de arbeid die mijn lichaam verrichtte, ook al voelde ik dat niet.

Joanna kreeg, via het geboortekanaal, een kleine elektrode in haar hoofdhuid gevezen (echt waar, ze draaien dat erin) om EKG's te kunnen nemen (hartfunctie van nabij opvolgen). Intussen lag ik te schudden en te beven van ellende en bleef mijn reeds helemaal lege maag zich maar ledigen, zo om het half uur. Gezellige boel was het daar in de verloskamer.

Toen de EKG's ook af en toe in "alarm" gingen en mijn bloedwaarden het HELLP syndroom effectief aankondigden, werd overgegaan tot een spoedkeizersnede. Ik herinner mij dat ik op dat moment opgelucht was, want ik zag het echt niet meer zitten. Intussen had de vroedvrouw geconstateerd dat Joanna scheef was ingedaald in mijn bekken en wat vast zat, wat ook verklaarde waarom de ontsluiting niet vorderde. Ze zat blijkbaar zo scheef, dat ze de geplaatste elektrode niet meer konden verwijderen. Het draadje werd dan maar afgeknipt...

Op 20 maart 2013 om 20u15 kwam Joanna ter wereld met een scheef neusje van zo gekneld te zitten (2 dagen later niks meer van te zien) en een antenne op haar hoofd, die de gynaecologen (ze waren met 2) vakkundig en pijlsnel verwijderden (snok!), ik heb het nooit gezien. Ik lag dan ook vastgegespt op de operatietafel, af en toe een nierbekkentje aan het vullen (ja, ook nog na de bevalling terwijl ze mij aan het toenaaien waren. Dat duurt trouwens lang!) dat de anesthesist op zijn beurt vakkundig naast mijn hoofd hield, want het enige dat ik kon bewegen was mijn hoofd. Joanna heeft trouwens nog meer dan een week een wondje gehad op haar hoofdje van dat ding.


Toen ik haar dan eindelijk in mijn armen mocht houden, vond ik het wat onwerkelijk.
Ik vond het hele gebeuren onwerkelijk, maar het drong allemaal niet goed door.
Pas weken tot maanden later heb ik het hele "avontuur" kunnen verwerken (ik moest eerst even leren omgaan met een huilbaby) en besefte ik dat dit wel eens onder de noemer "trauma" kon geklasseerd worden. Dat geldt trouwens ook voor Joanna, zij hield er een extreme voorkeurshouding, veel stress en veel kinderarts- en osteopaatbezoeken aan over. Het huilbaby/koemelkallergie-verhaal koppel ik niet noodzakelijk aan de bevalling, hoewel het er ook mee te maken kan hebben. Who knows...

Wanneer ik terugdenk aan de bevalling van Joanna, kan ik daar weinig emotie aan vastkoppelen. Alsof het een ander overkwam. Alsof mijn lichaam op voorhand al in defensie-modus ging zodat het allemaal niet te erg aan mijn ribben zou blijven plakken.

Niet voorbereid op een keizersnede, ben ik erg geschrokken van hoe zwaar die ingreep eigenlijk is. Ik had de eerste dagen zoveel pijn dat ik nauwelijks kon bewegen. Ik kon mijn eigen kindje niet uit haar bedje tillen, geen badje geven, geen pamper verversen,... Ik smeekte om meer pijnstilling, maar ik gaf borstvoeding dus ze waren streng.
Mijn bloeddruk bleef hoog. Ik ging uiteindelijk naar huis mét bloeddrukverlager, die ik enkele weken later zelf kon stopzetten gezien mijn bloeddruk zich uiteindelijk toch normaliseerde.

20 maart 2013 is een memorabele dag.
Het is de dag dat mijn eerste kindje op de wereld kwam en dat is 1 van de schoonste dingen die er is.
Maar was het 1 van de schoonste dagen van MIJN leven?
Neen. Ik vond het vreselijk.
En ik ben nog elke dag dankbaar dat wij allebei gezond en gelukkig zijn.


En vandaag (exact 39 weken ver) denk ik dan: het kan de 2de keer alleen maar beter gaan, niet?
Beval ik natuurlijk, zoveel te beter! Bring it on!
Krijg ik toch een keizersnede (inleiden doen ze niet wegens het litteken op de baarmoeder dat een zwakke plek is) als ik te lang overtijd ga of ik toch nog een zwangerschapsvergiftiging krijg (die kans bestaat nog steeds, ik word streng opgevolgd), dan ben ik deze keer tenminste voorbereid.

Hoe dan ook moet ze er binnenkort uit.
I go with the flow...

vrijdag 2 oktober 2015

Nighty night!

Sinds enkele dagen is 's nachts slapen officieel verleden tijd voor mij.
Niet dat dat iets is dat mij daarvoor goed afging, maar dat terzijde.

Ingenieus hoor, op het einde van de zwangerschap bereidt je lichaam je voor op de slapeloze nachten die je te wachten staan door niet meer te slapen. Dan went het alvast. Tja...


Inslapen is een ramp.
Ik moet minstens 3 keer opstaan om te plassen, meestal meer.
En tussendoor val ik soms wel maar soms ook niet terug in slaap. Vaak ben ik uren wakker.

Wat een geluk dat ik niet meer moet werken!
Overdag bijslapen lukt meestal wel, zo in een groot bed voor mij alleen. Iets meer plaats om mijn vege lijf te proberen in 1 of andere min of meer comfortabele positie te krijgen.


Nu al mijn belangrijke to do's ook van de baan zijn, heb ik zeeën van tijd om niks te doen. Haha!
En te rusten dus.
Ik lees, haak en kijk zowaar terug wat Netflix. Kwestie dat we die 9 euro per maand toch niet helemaal voor niets betalen.
Ik budgetteer in You Need A Budget, mijn nieuwe lifehack.
Ik schrijf alvast wat blogberichten voor de toekomst.
En ik mijmer over die (zeer nabije) toekomst...

Voor de nieuwsgierigen: de woorden verweking en verkorting zijn gevallen bij de gynaecoloog enkele dagen geleden.

Wij wachten.

dinsdag 29 september 2015

Mijn doodgewone dingen #5


  • Joanna die enthousiast "Mama! Mama!" roept wanneer ik haar oppik bij de onthaalmoeder en vervolgens in mijn armen vliegt.
  • Najaarszon en de daarbij horende kleuren.
  • Gestolen tijd op zondag.
  • Totaal ongepland iets "op den bots" kunnen doen. Een gekoesterde zeldzaamheid.
  • Een opgeruimd gevoel.
  • Voorleestijd.
  • Joanna en haar ritueeltjes, zoals het feit dat ze als een kleine baby in mijn armen wil liggen wanneer ze uit bad komt en "Slaap kindje slaap" wil zingen terwijl ik haar droogwrijf. Knuffelbeestje van mij.
  • Middagdutjes.
  • Mijn lief en zijn passie(s).
  • Eindelijk eens zeeën van tijd hebben tijdens de laatste weken stilte voor de storm. 
  • Zoals tijd hebben om te lezen!
  • Najaarsgroenten.
  • En soep!
  • Hilarische conversaties via sms en zo.
  • Ongestoord en ongegeneerd dagdromen.
  • De wetenschap dat ik binnenkort terug op mijn buik kan slapen.
  • En sushi mag eten.
  • En steak tartare!
  • Hoe gauw een kinderhand gevuld is. En hoe snel een moederhart daarvan overloopt, van dat kindergeluk.
  • De ontdekking van YNAB (dankzij Lilith). Later misschien meer daarover.
  • Een snelle pasta maken die verrassend lekker blijkt te zijn.
  • Cola. Echte Coca-Cola. #sorrynotsorry
  • Een witte boterham met boter en donkere hagelslag. #sorrynotsorry
  • Het toeleven naar de bevalling. Het kan nog alle kanten uit, spannend!

vrijdag 25 september 2015

Een nieuw begin...

Op naar 38 weken...

Eigenlijk kan baby 2 zich elk moment aandienen. Binnen enkele dagen ga ik nog eens op controle en ik hoop woorden zoals indaling, verweking of ontsluiting te horen ;-)

Ik maak mij langzaam klaar voor een nieuw begin. Dat betekent ook wat afscheid nemen.

Van Joanna als "ons kleintje". Grote zus zijnde zal ze bepaalde verantwoordelijkheden krijgen en zullen wij zaken verwachten van haar waar we nu allicht nog niet bij stilstaan. Dat wordt eventjes wennen!


Van mijn zwangere lijf. Ik ben nog altijd niet graag zwanger en sleur me door de dagen. Iets wat de ene dag beter lukt dan de andere. Buik, rug en bekken doen meer en meer pijn en ik zou kunnen blijven slapen. Maar het zal toch raar zijn om plots weer een "lege" buik te hebben. Dus ik probeer het allemaal nog eens goed in mij op te nemen, ook wanneer ze mijn ribben kapot stampt of mijn blaas als trampoline gebruikt.


Van de vorige look van mijn blog blijkbaar ook. Alvorens ik er maanden geen tijd voor zal hebben, besloot ik dat het tijd was voor een update. Laten we eerlijk zijn, veel schrijf ik hier niet over hoe het leven op het platteland ons vergaat. Het wende gewoon zo snel! Dus ik houd het nu gewoon bij "het leven zoals het is". Mijn leven, dus dat van een thirty-something mama, het reilen en zeilen binnen ons gezin, mijn haakwerk, mijn bedenkingen bij het leven, etc... Daar hoorde naar mijn gevoel ook een nieuwe lay-out bij, dus bij dezen!
Er is trouwens een ander gezinslid dat het "groene" deel van ons leven tegenwoordig voor zijn rekening neemt! Nogmaals, neem zeker een kijkje op zijn blog!


En van het leven met ons 3tjes. Net nu alles toch wel op rolletjes liep!
Het wordt aanpassen. Zwaar aanpassen. Daar ben ik mij van bewust.
Het wordt opnieuw zoeken en we zeggen het vaak luidop tegen elkaar: "Allez, alles nog eens opnieuw, hupla!".
Een nieuw kindje leren kennen, een nieuw ritme zoeken, dan nog eens school daarbovenop en wanneer ik terug (voltijds) ga werken, nog eens een nieuw ritme zoeken. Kwestie van bezig te blijven hé!

Maar wat kijk ik uit naar dat nieuw begin! Naar de nieuwe avonturen, met 2 zusjes in huis. Het zal zeker niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar ik ben er klaar voor.

Denk ik...

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



zaterdag 12 september 2015

Me-time!

Ooooh wat had ik hier nood aan!
En wat heb ik er deugd van!

Na 2 heerlijke weken vakantie met veel van mijn geliefden, geniet ik intussen al een kleine week van pure en onversneden tijd voor mezelf.


Vergis u niet, ik lig niet ganse dagen te niksen in de zetel! Dat zou ik vreselijk vinden.
Neen, ik heb uiteraard een soort van planning opgesteld voor mijn weekjes "alleen" thuis en werk langzaam maar zeker mijn lange to-do lijstje af.

Op mijn tempo weliswaar, want ik moet fysieke inspanningen sterk beperken wil ik de bevalling halen zonder compleet uitgeput te zijn. Het buikje weegt nu echt door en als ik eerlijk ben, heb ik constant pijn: aan mijn bekken en aan mijn ribben. Ik vind nauwelijks nog een comfortabele houding, enkel in bed durft dat nog eens te lukken. Zodra ik te veel stap, word ik daarenboven serieus afgestraft met harde buiken, hoewel die laatste meer onder controle zijn sinds mijn vakantie is ingegaan ;-)

Ik verdeel mijn tijd dus netjes tussen "lastige" karweitjes (wat reorganisatie in huis, boodschappen, was en plas, inkopen voor doopsuiker, babyspullen in huis halen, etc...) en "rustige" karweitjes (dringende haakprojecten, mijn foto's georganiseerd krijgen en albums maken, doopsuiker verpakken, etc...).

En ik bouw uiteraard ook tijd in voor wat échte ontspanning, zoals shoppen op een tergend traag tempo, naar de kapper gaan en gewoon genieten van gestolen tijd en het najaarszonnetje.


Daarnaast zit onze agenda voor september plots goed vol (what happened?!), dus de tijd vliegt voorbij.

Voor ik het weet heb ik weer een baby in mijn armen.
Tik-tak! Tik-tak!

donderdag 20 augustus 2015

Daaag!

Ziezo.

PC en gsm-nummer van het werk zijn officieel overgedragen aan mijn vervangster. Ik heb er het volste vertrouwen in!

U leest het goed, mijn afwezigheid op het werk wordt opgevangen, wat wil zeggen dat ik binnen 5 maanden in redelijk ideale omstandigheden terug aan de slag zal kunnen gaan.
Moet ik dáár alvast niet van wakker liggen!

Morgen gaat mijn zwangerschapsverlof eindelijk van start.
(Of nee, dat is een beetje gelogen. Ik begin met 2 weken "gewoon" verlof, mijn zwangerschapsverlof gaat officieel in op 7 september. Maar wat doet het ertoe!)

Ik kan me geen betere start indenken dan vakantie in de Provence!



En of ik dat zie zitten!

Zon, zwembad, lavendel, lekker eten en drinken, niets moet en alles mag.
Ook voor Joanna, wat ons leven ook meteen een stuk aangenamer maakt. We gaan wat soepeler om met bedtijd en er mag al eens een extra chipje of koekje gegeten worden.
Vakantie voor iedereen!

Ik neem ook wat blogverlof. Er is wifi ter plaatse, maar dat zal hoogstens gebruikt worden om wat instagram foto's online te smijten. Voor de rest zal ik te veel bezig zijn met andere dingen. Ontspannen bijvoorbeeld.

Ik ben er zo extreem klaar voor!


woensdag 12 augustus 2015

Joanna's grote meisjes kamer

Wij hebben een - volgens ons toch - geniaal plan uitgedacht om Joanna zonder veel slag of stoot van kamer te verhuizen. En dus ook van klein bedje naar groot bed, kwestie van dat eerste vrij te hebben tegen dat dochter 2 zich aandient.

Spannennnnnnd!

Onze strategie is als volgt.
Wij vertrekken binnenkort voor 2 weken op vakantie naar la douce France, naar onze trouwe stek in de Provence.
De eerste week brengen we door met 4 vrienden en 1 super schattige baby boy, Joanna kan alvast haar grote-zus-skills oefenen. Het was even puzzelen wat betreft de verdeling over de slaapkamers, het uiteindelijke resultaat is dat Michiel en ik samen met Joanna op de grootste kamer zullen slapen. Daarin staat een 2-persoonsbed en een stapelbed. Het onderste bed daarvan is voorzien van een bedhekje en dus Joanna-proof. We vermoeden dat, gezien we in een ander huis en in een andere omgeving zullen zijn, Joanna zonder veel problemen in het grote bed zal willen slapen. Zeker als we er wat extra spel van maken.
"Waw, Joanna, kijk eens zeg, zo'n mooi groot bed waar jij in mag slapen!".
Werkt elke keer, ik zie het kind al blinken van trots.

Soit, het punt is dat dergelijke overgang naar een groot bed vermoedelijk vlotter zal verlopen op verplaatsing dan dat we haar hier thuis van de ene op de andere dag van kamer en bed willen verhuizen.

En dan denken wij (hopen wij) dat, wanneer ze 2 weken in een groot bed heeft geslapen, de overgang hier thuis een makkie zal zijn. Ahum.

"Maar Joanna, kijk nu eens, je mag hier thuis ook in een mooi groot bed slapen! Waw!"
Moet toch werken hé?

Maar ik reken er vooral op dat ze onder de indruk zal zijn van haar mooie grote-meisjes-kamer.
Nu al klaar voor wanneer we uit vakantie komen.

Kijk maar, ze zal haar spijlenbedje direct vergeten zijn...










De meubels zijn zo'n 20 - 25 jaar oud: dit is mijn jeugdkamer!
De lichtroze verduisterende gordijnen kocht ik hier. 
Er is een lichtroze bedhekje dat je kan neerklappen, dat vond ik hier. 
De vlaggetjes bestelde ik online via "Het leven is een feestje".
Het beddengoed en het kussen met vlinders vond ik bij Dreamland.
De boekensteuntjes kocht ik in een decoratiewinkel op de luchthaven van Lissabon.
Het vogeltje en het konijntje (lampjes) en de koffertjes met haar naam op kregen we cadeau.
En al de rest komt van Ikea! Behalve de lege Roomer-fles ;-)

donderdag 6 augustus 2015

Hooked #6

Ik heb de voorbije weken niet stilgezeten.

Letterlijk eigenlijk wel, een beetje van moeten. Hoewel er nog veel ruimte is voor verbetering, foei Céline!
Maar figuurlijk dus niet, zeker niet als het op haken aankomt.

Het babydekentje vond ik heel leuk om te maken. Het duurde wel zijn tijd, maar het eenvoudige repetitieve karakter van zo'n dekentje haken is een aangename afwisseling. Ik baseerde mij op dit patroon, waarbij je zelf naar hartenlust kan spelen met kleuren en afmetingen.


Direct erna begon ik dan weer aan het meer uitdagende werk: een kruippakje. Ik heb nog veel wol over van het dekentje en het leek mij leuk een paar "eerste kleertjes" in dezelfde kleuren te fabriceren. Zou toch mooie foto's moeten opleveren hé ;-)


Ik gebruikte dit sjabloon en ik vind het persoonlijk erg geslaagd. Ik denk dat het aan de buik wat te breed zal uitvallen, maar voor zo'n "boorlingske" steekt het eigenlijk niet zo nauw. Het zal in ieder geval lekker warm en comfortabel zijn.
Ik haakte de broek niet toe maar voorzag drukknopjes, in functie van de pamperwissels. Leek mij net iets handiger.

Vervolgens ging ik voor enkele quick-fixes, altijd leuk!
Slofjes waarbij ik mij baseerde op dit breipatroon, ik haakte gewoon hetzelfde principe (na even gezocht te hebben naar de juiste afmetingen). Om het een extra "meisjes-toets" te geven, reeg ik er zelf het roze koordje door. Op die manier kan ik de slofjes ook wat aanspannen zodat ze niet van de voetjes vallen. Op een uurtje is zo'n paar klaar!


En dan uiteraard bijpassende mutsjes.
Het lichtblauwe op basis van dit patroon, het idee voor het strikje haalde ik hier.
Het donkerblauwe komt gewoon uit de losse pols en eigen creativiteit.

Ik was sowieso nog op zoek naar een effen lichtroze broekje en besloot dan zelf maar eentje te haken, op basis van dit patroon. Niet moeilijk en snel klaar. Ik hoop alleen dat het niet te klein zal uitvallen.


Erna volgde een bovenstuk, altijd gewaagd in mijn geval. Ik wilde het toch nog eens een kans geven! Dit patroon bleek een echte winner. Je hoeft geen stukken aan elkaar te haken (met dikke naden tot gevolg) en je kan relatief eenvoudig variëren in maat, kleur en soort steek. Je kan ook een andere "sluiting" kiezen, bijvoorbeeld gewoon knopen en knoopsgaten of een strikje knopen. Een blijvertje!


Vervolgens ging ik eens door al mijn wol die zich de voorbije maanden heeft opgestapeld. Ik vond nog een paar bollen dikkere witte wol en ging voor deze winterse basic. Heel schattig en klaar op een paar uurtjes. Ik maakte er meteen ook één voor Joanna. Oh help, assorti kleertjes! Wat die zwangerschapshormonen al niet doen met een mens...


En ja, ik heb nóg wol over van het babydekentje! Dus ik blijf bezig, momenteel aan een kleedje in het donkerblauw. En als dat af is, moet ik dringend tijd maken voor mijn volgend (voorlopig geheim) project...