Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

donderdag 6 oktober 2016

Elliebellie

Liefste Ellie,

vreselijk cliché maar oh zo waar: niet te geloven dat jij al 1 jaar in ons midden bent!
En wat voor een jaar! Ik kan het in 1 woord samenvatten: INTENS.

Want dat ben je zelf tenslotte ook.
Alles wat je doet, doe je voor de volle 200%. 

Als je knuffelt, zie je de liefde bijna van je afstralen.
Als je lacht, schudt je buikje mee. Wat een pret maak jij.
Als je boos bent, haal je alles uit de kast: roepen, huilen, tranen, fronsen,...
Als je kruipt, ga je zo snel dat je armpjes nauwelijks kunnen volgen en je bijna op je gezicht gaat.
Als je eet, kan die boterham niet snel genoeg in je mond en hoe groter het stuk, hoe beter (leuker).
Als je drinkt, gooi je je hoofdje achterover en zuig je aan je drinkbeker alsof je in 5 dagen geen druppel water gezien hebt.

Wie in dezelfde kamer is als jou, zal het geweten hebben. Als in: geen 2 seconden rust! Eerlijk is eerlijk: dat is erg leuk maar ook erg vermoeiend. Soms wil deze mama ook even wat ademhalen of gewoon haar handen vrij hebben. Niet evident! Gelukkig kan ik tegenwoordig de hulp van je grote zus inroepen om met jou te spelen. Het liefste wat jullie doen: samen rondhossen, gillen (girls will be girls), lachen, rollebollen, knuffelen,... En in plaats van dan snel te doen wat ik eigenlijk wou doen, kijk ik toe en geniet van al die zusterliefde :-)

Jouw grote zus gooide ons leven een eerste keer overhoop, maar jij moet niet onderdoen. De impact van jouw komst was anders maar daarom niet minder. Het reilen en zeilen van het ouderschap kenden we al en ook de emotionele aspecten waren niet nieuw. Dat ik jou even graag zou zien als je zus, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Ruimte genoeg in onze harten! 
Maar toch was het weer zoeken naar een nieuw evenwicht. Want 2 kindjes, dat is dubbel zoveel als 1 en dat voel je ook echt. Daar waar de taakverdeling vroeger vooral bestond uit "elk om beurt", is het nu constant met 2 alle hens aan dek. Tijd voor onszelf, dat is er enkel als we daar bewust tijd voor vrijmaken, terwijl dat vroeger vaak nog vanzelf kwam. Dus ja, het was aanpassen, maar dat deden we met veel plezier. Want jij bent echt om op te vreten!

Maar let op: schijn bedriegt! Je ziet er erg lief, klein en schattig uit, maar vanbinnen zit je vol vuur. Wat een temperament! Jouw papa en ik zeggen vaak tegen elkaar: daar gaan wij ons peer nog mee afzien! Jij bent duidelijk de sloeber van de 2. Jouw zus het klein hartje, jij de grote mond! Heel leuk vind ik dat, om zowel de gelijkenissen als de verschillen tussen jou en je zus vast te stellen. 

Ondanks je felle karakter en je doorzettingsvermogen, zit stappen er nog niet echt aan te komen. Je doet het al aan onze handen, maar het is nog erg wankel en slapjes. Je bent heel erg lenig, veel leniger dan Joanna, waardoor je spieren meer tijd nodig hebben om sterk genoeg te worden om je te dragen. Die flexibiliteit heb je van mij, ik weet al waar ik later beducht moet op zijn wanneer je gaat sporten ;-)
Je draagt momenteel kleren die Joanna droeg toen ze 8-9 maanden jong was. Handig, want ik dacht niets te kunnen 'recycleren' gezien jullie in het tegenovergestelde seizoen geboren zijn. Blijf nog maar even zo klein maar dapper!

Lieve lieve Ellie,
als een wervelwind kwam je ons leven binnen en sindsdien is het nooit meer windstil. Aan leven in de brouwerij is hier nooit gebrek. Aan rommel ook niet meer, maar dat neem ik er graag bij.

Ik ben zo benieuwd hoe het volgende jaar met jou zal verlopen. 1 woord kan ik er alvast op plakken: INTENS
:-)

Gelukkige eerste verjaardag kleintje!!!

xxx
je mama


What a difference a year makes...





zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


zondag 7 augustus 2016

The kids are all right

Joanna...
... houdt geen 2 seconden meer haar mond
... zegt zoveel grappige dingen en ik vergeet ze altijd te noteren
... houdt ons een spiegel voor: ze aapt en zegt ons na, soms confronterend!
... telt mits wat hulp tot 20 (ze springt van dertien naar zeventien)
... doet niets liever dan ergens op klauteren en er dan af springen
... vertelt aan iedereen die het (niet) gehoord wil hebben hoe goed ze iets kan. En dan moeten ze kijken.
... stapt niet maar loopt
... zingt graag en veel. Frozen en vooral K3, maar het liefst nog zelf verzonnen liedjes met eigen tekst
... is zot van rokjes en kleedjes
... is naar eigen zeggen "dol op eendjes en zwanen". Morgen is dat weer iets anders
... heeft last van heimwee
... ontpopt zich tot een schitterende grote zus
... deed het super op haar eerste week speelpleinwerking ooit






Ellie...
... kruipt op haar buik en doet af en toe een poging tot handen en knieën
... zwaait, klapt en draait met de handjes maar verwart de 3 nog vaak. We wilden te veel in 1 keer denk ik :-)
... zegt "pfoe" tegen poes en gaat uit de bol als ze Dolly ziet
... wijst met haar vingertje
... kan zeer goed duidelijk maken wat ze wil en niet wil. Vooral wat ze niet wil. Te goed soms.
... krijgt volgens mij al haar tanden tegelijk
... is dol op haar grote zus en wil alles wat Joanna heeft/doet
... zit niet graag meer in de auto. Zucht
... zit ook niet zo graag meer schootje, tenzij ze zeer moe is
... zit eigenlijk gewoon niet graag vast. Dat is voor baby's
... boeft brood en koekjes alsof elke dag haar laatste is. Alles. Tegelijk. In. Mijn. Mond.
... trekt zich sinds een paar dagen zelf recht en staat dan heel trots te wezen. En een beetje te wiebelen.
... is morgen al 10 maanden oud!