Posts tonen met het label ouderschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ouderschap. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

donderdag 6 oktober 2016

Elliebellie

Liefste Ellie,

vreselijk cliché maar oh zo waar: niet te geloven dat jij al 1 jaar in ons midden bent!
En wat voor een jaar! Ik kan het in 1 woord samenvatten: INTENS.

Want dat ben je zelf tenslotte ook.
Alles wat je doet, doe je voor de volle 200%. 

Als je knuffelt, zie je de liefde bijna van je afstralen.
Als je lacht, schudt je buikje mee. Wat een pret maak jij.
Als je boos bent, haal je alles uit de kast: roepen, huilen, tranen, fronsen,...
Als je kruipt, ga je zo snel dat je armpjes nauwelijks kunnen volgen en je bijna op je gezicht gaat.
Als je eet, kan die boterham niet snel genoeg in je mond en hoe groter het stuk, hoe beter (leuker).
Als je drinkt, gooi je je hoofdje achterover en zuig je aan je drinkbeker alsof je in 5 dagen geen druppel water gezien hebt.

Wie in dezelfde kamer is als jou, zal het geweten hebben. Als in: geen 2 seconden rust! Eerlijk is eerlijk: dat is erg leuk maar ook erg vermoeiend. Soms wil deze mama ook even wat ademhalen of gewoon haar handen vrij hebben. Niet evident! Gelukkig kan ik tegenwoordig de hulp van je grote zus inroepen om met jou te spelen. Het liefste wat jullie doen: samen rondhossen, gillen (girls will be girls), lachen, rollebollen, knuffelen,... En in plaats van dan snel te doen wat ik eigenlijk wou doen, kijk ik toe en geniet van al die zusterliefde :-)

Jouw grote zus gooide ons leven een eerste keer overhoop, maar jij moet niet onderdoen. De impact van jouw komst was anders maar daarom niet minder. Het reilen en zeilen van het ouderschap kenden we al en ook de emotionele aspecten waren niet nieuw. Dat ik jou even graag zou zien als je zus, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Ruimte genoeg in onze harten! 
Maar toch was het weer zoeken naar een nieuw evenwicht. Want 2 kindjes, dat is dubbel zoveel als 1 en dat voel je ook echt. Daar waar de taakverdeling vroeger vooral bestond uit "elk om beurt", is het nu constant met 2 alle hens aan dek. Tijd voor onszelf, dat is er enkel als we daar bewust tijd voor vrijmaken, terwijl dat vroeger vaak nog vanzelf kwam. Dus ja, het was aanpassen, maar dat deden we met veel plezier. Want jij bent echt om op te vreten!

Maar let op: schijn bedriegt! Je ziet er erg lief, klein en schattig uit, maar vanbinnen zit je vol vuur. Wat een temperament! Jouw papa en ik zeggen vaak tegen elkaar: daar gaan wij ons peer nog mee afzien! Jij bent duidelijk de sloeber van de 2. Jouw zus het klein hartje, jij de grote mond! Heel leuk vind ik dat, om zowel de gelijkenissen als de verschillen tussen jou en je zus vast te stellen. 

Ondanks je felle karakter en je doorzettingsvermogen, zit stappen er nog niet echt aan te komen. Je doet het al aan onze handen, maar het is nog erg wankel en slapjes. Je bent heel erg lenig, veel leniger dan Joanna, waardoor je spieren meer tijd nodig hebben om sterk genoeg te worden om je te dragen. Die flexibiliteit heb je van mij, ik weet al waar ik later beducht moet op zijn wanneer je gaat sporten ;-)
Je draagt momenteel kleren die Joanna droeg toen ze 8-9 maanden jong was. Handig, want ik dacht niets te kunnen 'recycleren' gezien jullie in het tegenovergestelde seizoen geboren zijn. Blijf nog maar even zo klein maar dapper!

Lieve lieve Ellie,
als een wervelwind kwam je ons leven binnen en sindsdien is het nooit meer windstil. Aan leven in de brouwerij is hier nooit gebrek. Aan rommel ook niet meer, maar dat neem ik er graag bij.

Ik ben zo benieuwd hoe het volgende jaar met jou zal verlopen. 1 woord kan ik er alvast op plakken: INTENS
:-)

Gelukkige eerste verjaardag kleintje!!!

xxx
je mama


What a difference a year makes...





zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

zondag 7 augustus 2016

The kids are all right

Joanna...
... houdt geen 2 seconden meer haar mond
... zegt zoveel grappige dingen en ik vergeet ze altijd te noteren
... houdt ons een spiegel voor: ze aapt en zegt ons na, soms confronterend!
... telt mits wat hulp tot 20 (ze springt van dertien naar zeventien)
... doet niets liever dan ergens op klauteren en er dan af springen
... vertelt aan iedereen die het (niet) gehoord wil hebben hoe goed ze iets kan. En dan moeten ze kijken.
... stapt niet maar loopt
... zingt graag en veel. Frozen en vooral K3, maar het liefst nog zelf verzonnen liedjes met eigen tekst
... is zot van rokjes en kleedjes
... is naar eigen zeggen "dol op eendjes en zwanen". Morgen is dat weer iets anders
... heeft last van heimwee
... ontpopt zich tot een schitterende grote zus
... deed het super op haar eerste week speelpleinwerking ooit






Ellie...
... kruipt op haar buik en doet af en toe een poging tot handen en knieën
... zwaait, klapt en draait met de handjes maar verwart de 3 nog vaak. We wilden te veel in 1 keer denk ik :-)
... zegt "pfoe" tegen poes en gaat uit de bol als ze Dolly ziet
... wijst met haar vingertje
... kan zeer goed duidelijk maken wat ze wil en niet wil. Vooral wat ze niet wil. Te goed soms.
... krijgt volgens mij al haar tanden tegelijk
... is dol op haar grote zus en wil alles wat Joanna heeft/doet
... zit niet graag meer in de auto. Zucht
... zit ook niet zo graag meer schootje, tenzij ze zeer moe is
... zit eigenlijk gewoon niet graag vast. Dat is voor baby's
... boeft brood en koekjes alsof elke dag haar laatste is. Alles. Tegelijk. In. Mijn. Mond.
... trekt zich sinds een paar dagen zelf recht en staat dan heel trots te wezen. En een beetje te wiebelen.
... is morgen al 10 maanden oud!









dinsdag 26 juli 2016

Die mooie zomer...

Zomervakantie 2016, dat was tot nu toe...

... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.


















donderdag 7 juli 2016

Hoe het was om weer eventjes maar 1 kindje in huis te hebben...

De voorbije week waren wij eventjes ouders van een enig kind.
Joanna reisde op 30 juni al af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonfamilie, wij vervoegen haar dit weekend.

De laatste dagen lieten mij achter met een dubbel gevoel.
Een driedubbel eigenlijk.

Het lege nestsyndroom.
Ik mis haar. Natuurlijk mis ik haar. Elke dag.
Maar eerlijk is eerlijk: ik mis haar vooral wanneer ik aan haar denk en ik heb de voorbije week niet zo gek veel tijd gehad om veel aan haar te denken. Dat ik weet dat ze in zeer goede handen is en dat ze de tijd van haar leven beleeft, dat helpt uiteraard. Ik maak mij hoegenaamd geen zorgen. Dat mijn laatste werkweek naar goede gewoonte lekker druk was en al mijn vrije tijd ging naar inpakken, wassen, strijken, lijstjes maken, lijstjes afvinken, nog wat inkopen doen, nog wat inpakken,... dat helpt ook. 
Dat ze tijdens 1 van de voorbije telefoongesprekken niet aan de telefoon wou komen omdat ze boos was omdat haar mama niet bij haar was, dat brak eventjes mijn hart. Zij mist ons ook en dat had ik in al mijn naïviteit precies niet echt verwacht. Het streelt ook wel mijn mama-ego. Maar ik weet dat ze zich verder rot amuseert en gewoon eventjes uiting moest geven aan dat gemis. 
Hoewel het verdomd handig was om tijdens deze laatste werkweek vol vakantievoorbereidingen mijn handen wat meer vrij te hebben, ga ik erg blij zijn wanneer ik haar dit weekend eindelijk terug in mijn armen zal kunnen sluiten. Het heeft nu lang genoeg geduurd, het gemis wordt tastbaar :-)



Genieten van één-op-één tijd met onze jongste.
Gezien ze het tweede kindje is, heeft ze nooit geweten hoe het is om de aandacht NIET te moeten delen. Het kind heeft genoten met volle teugen en wij zo nodig nog meer. Eindelijk tijd om haar te leren kennen! Dat is overdreven, uiteraard, maar je snapt mij wel.
Wat mij naadloos bij mijn derde vaststelling brengt, eentje die ik niet zag aankomen.

Schuldgevoel ten opzichte van Ellie.
Dat ze altijd de aandacht heeft moeten delen, vanaf dag 1. Dat er zo weinig tijd is om echt eens 100% enkel en alleen met haar bezig te zijn en dat langer dan 5 minuutjes. Op dat vlak is de eerstgeborene gewoon echt verwend, besef ik nu.
Het is logisch natuurlijk en het is nu eenmaal het lot van alle kindjes die niet de oudste zijn: dat ze de aandacht van de ouders moeten delen. Ze krijgen er wel iets fantastisch voor in de plaats: een grote broer of zus. Anders maar even goed, denk ik dan. Hoop ik. 
Ik vond het in elk geval geweldig om ongestoord tijd te kunnen doorbrengen met zo'n tof kind als Ellie. Echt, zo'n toffe dat dat is!




Verder heb ik u enkel nog te melden dat wij voor 2 weken naar het buitenland trekken en het hier dus even wat stiller zal zijn. Vakantie op de blog.

Oh, bijna vergeten.
Ook dit nog:


#sorrynotsorry

woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



woensdag 8 juni 2016

Kakkenestje

Ellie...
Veel mensen vinden de naam lieflijk klinken, met een zachte en vrouwelijke uitstraling.
Zelf koos ik Ellie eerder om de speelsheid en de originaliteit. Voor mij straalt de naam levensvreugde en deugnieterij uit.

Ik zat er boenk op.

8 maanden jong vandaag en pittiger dan ooit.

Ellie doet alles voor de volle 200%. Wanneer ze blij is, is ze extatisch. Wanneer ze boos is, is ze furieus. Wanneer ze verdrietig is, is ze ontroostbaar (figuurlijk dan, ze is ALTIJD troostbaar namelijk door haar te pakken en knuffelen).
Ik was vergeten wat een intensieve leeftijd dit is. De eerste 6 maanden heeft zo'n baby'tje uiteraard ook veel zorg en aandacht nodig, maar sinds Ellie goed begint te weten wat ze wil (en wat ze NIET wil), is die (letterlijke) schreeuw om aandacht wel erg aanwezig. Het valt ons meer op dan bij Joanna op diezelfde leeftijd en dat heeft veel te maken met het feit dat Ellie zich nog niet zelf kan verplaatsen naar waar ze wil, of toch onvoldoende. Ze rolt en schuift wat en beweegt in de ruimte, maar gericht en doelbewust kruipen is nog niet aan de orde. Joanna kroop wel al dus vroeg minder om die aandacht: ze had niemand nodig om te gaan waar ze wou.

Ze zijn zo lief als ze slapen!

Intussen lukt het wel om flink alleen te zitten en te spelen, hoewel ze nog snel het evenwicht verliest wanneer ze reikt of te ver buigt. Ze kan ook nog niet zelf op haar poepje gaan zitten, dat moeten wij voor haar doen.
Zich rechttrekken of staan met steun, daar is ze nog niet aan toe (opnieuw iets wat Joanna wel al kon). Ze is wel een erg actieve en opvallend sterke baby: ze kan heel hard schoppen (vooral op het verzorgingskussen, aw!) en springt heel graag op en neer wanneer we haar vasthouden.





Ze zit momenteel duidelijk in die 'lastige' periode waarin ze meer wil dan ze eigenlijk kan, wat zich uit in frustratie. Alleen spelen lukt enkel eventjes net na een dutje, wanneer ze uitgerust en goedgezind is. Verveling slaat snel toe en ze is enkel tevreden te stellen met aandacht en een overload aan entertainment. Maar het liefst wil ze gewoon gepakt worden. Wij dachten dat Joanna een knuffelbeestje was, maar Ellie doet daar nog een paar schepjes bovenop. Wanneer je haar oppakt, drukt ze zich hard tegen je aan of vleit haar hoofdje tegen je borst of schouder. Heel gezellig allemaal, maar ik heb ook nogal graag eens af en toe mijn handen vrij. Die draagzak was écht een goed idee! ;-)

Hoewel ze af en toe een beetje eenkennig durft te zijn, is en blijft ze een lachebekje. Ze heeft erg doordringende kijkers (mensen die ik van haar noch pluim ken, spreken mij aan met "wat een ogen zeg") en een zeer vrolijke uitstraling doordat ze, wanneer iemand haar aankijkt en lacht, in 99% van de gevallen heel breed terug lacht.
Haar grote zus is met voorsprong haar lievelingspersoon. Wanneer ze Joanna 's morgens na het ontwaken ziet, weet ze met haar vreugde soms geen blijf :-)

Ellie is duidelijk erg verbaal, veel meer dan Joanna was (ik blijf maar vergelijken, dat is normaal zeker?). Ze produceert doelbewust klanken zoals mamamama en babababa (niet gezeverd, het eerste zegt ze tegen mij en het tweede tegen Michiel, ik zweer het!) en bestudeert ons met opperste concentratie wanneer we tegen haar spreken. Hierbij een staaltje van haar levenslust in combinatie met haar spraakoefeningen.



Ze heeft lastige maanden achter de rug, en wij dus ook. Vaak ziek, veel last van snot en slijm, héél veel last van de eerste tandjes die er intussen door zitten (ik houd mijn hart al vast voor de volgende...) en nu duidelijk midden in de sprong rond 36 weken: niks is goed, behalve pakken, pakken en pakken. De nachtrust is frequent onderbroken, eten is vaak een gevecht. Ik duim dat de sprong voorbij is wanneer we op vakantie gaan, wat toch zo zou moeten zijn volgens het fameuze 'Oei ik groei' boek (waarvan Ellie het schema tot nu toe naadloos volgde).

Ellie heeft een uitgesproken eigen willetje en een sterk karakter. Dat is nu al heel duidelijk. Ik houd mijn hart al vast voor wat wij nog allemaal zullen meemaken met haar. Ze zal ons uitdagen, daar bestaat geen twijfel over. Ik ben erg benieuwd wat ze voor ons nog allemaal in petto heeft. 1 ding weet ik zeker: heel veel liefde, heel veel lachjes en heel veel knuffels!

O ja, nog 1 grappig weetje. Wanneer Ellie moe is, pakt ze haar doekje en steekt het met 2 vingertjes achter haar tutje (dat in haar mond zit). Heel typisch en erg aandoenlijk. Mijn kleine meisje...