Posts tonen met het label geluk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geluk. Alle posts tonen

woensdag 15 juni 2016

#widn

De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.

Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...

Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.

Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien

Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen

De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...

Dag nieuwe vriend!
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...

Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)



Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.

Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit

We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)



Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!




Laat dat verlof maar komen!



woensdag 13 april 2016

Terugblik

Ik had vorige week "noodgedwongen" een weekje vakantie.

Beide kindjes thuis (crèche ook gesloten), het lief kon geen verlof nemen en alle grootouders waren in het buitenland. Ik had mij voorbereid op "pompen of verzuipen", zo ganse dagen alleen thuis met 2 dochters die allebei een ander dagritme en andere wensen hebben. De oudste wil vanalles beleven; een dag thuis binnen blijven met haar is geen optie. De jongste wil veel bijleren en vooral niet een ganse dag in een buggy zitten want dat is S.A.A.I.

Ik sprak mezelf moed in en sprong in het diepe.

O wat had ik het fout!
Wat een verademing was deze week met mijn 2 dochters!
Wat heb ik genoten! (en zij ook, denk ik.)

De 2 zusjes raakten in die week tijd extra gehecht aan elkaar. Joanna gaat nu vaak spontaan met Ellie spelen en zorgt voor haar zoals geen ander. Ze is nu echt "grote zus" en neemt die taak heel serieus. Dat ze mij nazegt ("Ja Ellietje, ik ben hier hoor! Ik ko-oom! Waar is je tutje?") is tegelijk grappig en vertederend.

Ik wil ook op het tapijt!
En ik raakte, voor zover dat nog mogelijk is, nog meer gehecht aan die 2 prutsen.

Daar waar ik normaal vooral te maken heb met de vermoeide versie van Joanna, die zaagt en hangt en roept en boos doet (na schooltijd: oververmoeid), zag ik nu een gelukkig, levenslustig, flink, lief kind. We gingen tot 3 keer toe naar een speeltuin met andere kindjes (van vriendinnen) en ze verbaasde mij met haar sociale vaardigheden, die blijkbaar enorm geëvolueerd zijn sinds ze naar school gaat. Ze speelt heel mooi samen en ik zat te blinken van trots.



Ellie, die is gewoon de max. Toegegeven, na haar serieuze griep was ze een beetje een "verwend" kindje en moest ze het terug afleren om veel gepakt te worden en non-stop aandacht te krijgen. Ik merkte dat ze zich thuis snel verveelt en moet dus veel afwisselen tussen park, speeltapijt, wippertje, stoel,... Op verplaatsing gedroeg ze zich beeldig, tot ze die buggy echt beu was (want ook dat verveelt op een bepaald moment). Het is goed dat ze nu terug naar de opvang kan zodat ze opnieuw gewoon wordt dat aandacht moet gedeeld worden. En ze terug goed slaapt 's nachts, uitgeput van al die indrukken overdag. Niet gezeverd, na haar eerste dag crèche maandag (het was 2 weken geleden), heeft ze thuis geslapen van 19u tot 20u30, ik heb haar moeten wakker maken voor haar avondeten, om 21u30 lag ze in bed en ze heeft geen kick gegeven tot 6u45 vanmorgen. Say whuuuut? Meer van dat please!

Dat ze intussen na 2 dagen crèche weer ziek thuis is, aan de antibioticum zit en slecht slaapt, negeren we voor het gemak eventjes...



Ik had ook 2 avonden me-time met vrienden en vriendinnen vol boeiende gesprekken, van heel serieus tot gigantisch simpel. Een aangename afwisseling wanneer je voornaamste gesprekspartner die week een meisje van 3 is. Wel wat minder goed voor de nachtrust, maar dat nam ik er graag bij!

Voor het eerst sinds lang had ik zondagavond echt een zondagavondgevoel (you know, meh). Intussen draait de ratrace weer op volle toeren, maar ik geniet wel nog volop na.
En ik heb weer wat bijgeleerd.

Dat ik het wél kan, alleen voor de 2 kindjes zorgen en dat nog leuk vinden ook.
Dat wat er écht toe doet gewoon voor het grijpen ligt, alleen kijk je er zo vaak voorbij.
Dat ik uiteindelijk niet echt de persoon ben die ik vroeger dacht te zijn/worden (iets met carrière en geld ;-))
Dat er misschien toch meer mama in mij zit dan ik soms denk.
Dat ik niet zo streng mag zijn voor mezelf.
Dat ik minder moet stressen en meer moet loslaten.
Dat ik meer in het hier en nu moet leven in plaats van in het verleden en (in mijn geval vooral) in de toekomst.

Dat het leven eigenlijk 1 lang leerproces is en maar goed ook, want dat houdt het boeiend!

vrijdag 8 april 2016

Het leven met ons viertjes - week 26

Gelukkige halfjaardag aan onze jongste spruit!

Eigen kind schoon kind!

Tijd om even stil te staan bij de voorbije 6 maanden.

Hoewel ik in het begin vond dat een tweede kindje erbij erg goed meeviel, moet ik toegeven dat het toch wel weer erg wennen is aan - alweer - een nieuw leven.

Ellie was een veel gemakkelijkere baby dan Joanna. Vooral de nachten waren een wereld van verschil. Overdag heeft ze het met momenten wel erg lastig gehad, net als ik dan. Opnieuw hadden wij een baby met erg veel krampen. Niet zo erg als Joanna, maar toch, het is en blijft erg zielig voor het kind in kwestie en erg vermoeiend voor de ouders. Je kan echt niet veel meer doen dan wachten tot de darmen op hun plooien komen. Bij Ellie heeft dat toch ook een kleine 4 maanden geduurd. Het lijkt intussen al een ver verleden, hoewel haar spijsvertering een zwakke plek blijft. Zodra ze ziek is, liggen haar darmen ook overhoop en ze heeft ook altijd wel wat tijd nodig om daar terug van te herstellen. Maar hey, als het dat maar is!

November en december waren ZWAAR. Een baby met veel krampen en een kleuter die net naar school gaat en dat to-taal niet aankan. Ik heb het dan vooral over het niet meer kunnen slapen overdag. Het resultaat was dat ik haar na 2 weken maar halve dagen meer naar school liet gaan (dat is dus nog geen 4 uurtjes, eigenlijk) en dus heel veel thuis zat met een baby die non-stop aandacht nodig had en een kleuter die onhandelbaar was van oververmoeidheid (het heeft weken geduurd eer ze er terug wat bovenop was). Ik was 's avonds bekaf en leeg terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat ik de ganse dag niets gedaan had. Toch niets nuttig. Neen, ook deze keer was er weinig sprake van zwangerschaps"verlof" ;-)

Vorige zondag aan zee. Wél verlof. Ik had dit zo hard nodig!

Na de kerstvakantie kon Joanna het hele schoolgaan plots beter plaatsen. Ze heeft altijd wat extra tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen. Ze is een echt watch & wait type, dat heb ik intussen geleerd en aanvaard. Intussen gaat ze volle dagen naar school, maar nog niet naar de opvang. Tijdens het weekend en in de vakantie doet ze gemakkelijk nog dutjes van 2 uren. Ze kan ook zonder, maar dan hebben we rond 17u een onhandelbaar oververmoeid kind en dat is voor niemand plezant. Het plan is om haar vanaf september wel naar de naschoolse opvang te laten gaan want haar elke dag direct na school gaan halen, zal niet haalbaar blijven. Het gaat, gezien ik van thuis uit kan werken, maar het is niet ideaal en ik vind het best wel vermoeiend.

Bij een dag aan zee hoort een ijsje. 
Ik ging terug werken ergens in de 2de helft van januari en was blij om ook terug iets anders te gaan doen dan ganse dagen voor de kindjes te zorgen.
Ellie wende snel in de crèche en de verzorgsters zijn intussen allemaal gek op haar. Je zou voor minder, ze is dan ook uitgegroeid tot een echt lachebekje. Ze schenkt iedereen die tegen haar praat een prachtige glimlach en heeft een zeer aanstekelijke vette lach wanneer je haar kriebelt of gewoon iets doet wat ze grappig vindt. Het kind heeft véél gevoel voor humor, I'm telling you. Joanna is haar grote held en de 2 zusjes beginnen meer en meer samen te spelen. Wanneer ik dat zie, dan weet ik het: daarvoor doe je het. Onbetaalbaar vind ik dat, de liefde gadeslaan tussen die zusjes. Op dat vlak geeft een 2de kindje wel echt een extra dimensie aan het ouderschap.

Joanna: "Kijk Ellie, dat is Maya. Pak maar hoor! Doe maar!" (met een hoog stemmetje want ze spreekt tegen een baby)
Ellie: "HAHAHAHAHAHA" (want haar zus schenkt haar aandacht, elke keer dikke pret!)

Gelukkig maar, want een tweede kindje betekent ook dat je plots weer een aantal dingen in je leven moet gaan omgooien en vooral gaan missen. Bij een eerste kindje voel je die impact al goed: plots is daar een wezentje waar je zorg voor moet dragen en verdwijnt veel van de spontaniteit en de vrijheid uit je leven. Zowat alles moet in de mate van het mogelijke gepland worden. Ik ben wel een planner, maar ik houd ook wel van het "op den bots" principe, iets wat in onze huidige levensfase zo goed als onmogelijk geworden is. Wanneer er dan een tweede kindje bijkomt, offer je weer een boel quality time en me-time op die je wel nog had met 1 kindje. Nu moeten we eigenlijk zelfs dat beginnen plannen: tijd voor ons 2tjes (en dan bedoel ik niet enkel een weekendje weg maar zelfs gewoon een deftig - ononderbroken! - gesprek; hoe is het nog met u, feitelijk?) en tijd voor mezelf, want dat moet er al helemaal aan geloven. Ik ben nog volop zoekende want die quality time heb ik écht wel nodig om te functioneren en ik heb dat de voorbije maanden serieus genegeerd. Dat we momenteel bezig zijn met renovatiewerken helpt natuurlijk niet, maar midden juni is dat in principe achter de rug (oef!). Werk aan de winkel dus, om onszelf en mezelf terug wat meer ademruimte te proberen geven. Ik word daar beter van en bijgevolg de kindjes ook (happy mommy = happy kids!).

Kaakjes om op te eten!
Ik ben erg nieuwsgierig naar wat het volgend half jaar (en bij uitbreiding de rest van 2016) nog zal brengen. Ellie zal minder en minder een "platte baby" worden en daar kijk ik erg naar uit. Poepke zitten, rechttrekken, kruipen,... Laat maar komen! Ook op andere vlakken zal er veel te beleven vallen: de renovatie, de eerste grote vakantie met een schoolgaand kind (kampen zijn geregeld, aaaah!), er beweegt vanalles in mijn professioneel leven (momenteel veel om van wakker te liggen maar dat zal op een bepaald moment terug keren),... Ik verwacht ook langzaam maar zeker terug wat evenwicht te vinden tussen tijd voor anderen en tijd voor mezelf en daar kijk ik erg naar uit.

Net zoals naar de zon en warme temperaturen.
En minder zieken in huis en dus ook terug wat meer ononderbroken nachten (want dat is ook gene vette de laatste tijd).
Bring it on!

dinsdag 29 maart 2016

Ik vind de pauzeknop niet

Het zou kunnen dat het hier even wat stillekes wordt.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.

Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.

Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.

Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)

Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.

Ziek of niet, ze is om op te eten!
Ik voel het intussen ook in mijn lijf sluimeren, die griep. Mijn lijf dat, wegens dat doodop zijn, nog minder weerstand heeft dan anders.
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.

Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu even schijt lak aan, aan die uitspraken. De een kan meer aan dan de ander en bij deze claim ik mijn recht op een dipje én op een klaagzang over dat dipje.

Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.

Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.

Can you feel it, can you feel it, can you feel it (!?)

PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.

zondag 20 maart 2016

Brief aan mijn liefste kleuter

Liefste Joanna,

Hoewel je nog naar de peuterklas gaat, word je vandaag officieel een kleuter.
3 jaar, wat een feest!

Voor het eerst ben je je erg bewust van je verjaardag. Daar zit school natuurlijk voor iets tussen. Je kijkt al heel lang uit naar deze dag en je bent dan ook in topvorm. Het was even spannend, want enkele nachten geleden werd je weer het slachtoffer van microbes. Een keelontsteking deze keer, maar we waren er op tijd bij en de antibiotica doen intussen goed hun werk. Gelukkig maar!

Je bent het voorbije jaar enorm geëvolueerd.

Je praat in volzinnen, bijvoorbeeld. Die vertonen nog veel schoonheidsfoutjes maar dat is vooral gewoon schattig. Je leert heel snel en pikt onze verbeteringen meteen op. Het is fantastisch om effectief conversaties te kunnen voeren met jou. Heel fijn ook ter afwisseling met de babygeluidjes-gesprekken met je kleine zus...

Ook je sociale vaardigheden worden bijgeschaafd, mede dankzij het schoolgaan.
Van nature ben je een verlegen kind, vooral in het bijzijn van vreemden. Je hecht je snel aan volwassenen of oudere kinderen die zich jouw lot aantrekken. Wanneer deze dan even uit het zichtveld verdwijnen (op school bijvoorbeeld), kan de paniek toeslaan en komen er traantjes. Dat betert langzaam maar zeker, maar jij hebt veel tijd nodig om te "acclimatiseren".
Op school is dat intussen toch aardig gelukt. Het is heerlijk om te zien dat het voor jou intussen een vertrouwde omgeving geworden is waar je graag vertoeft. Want het was in het begin wel anders. Je hield dapper vol maar de nieuwe omgeving en de nieuwe ervaringen eisten heel veel van jou. Je hebt het gewoon niet zo voor veranderingen, dat is niet nieuw voor ons.

Maar ik heb het voorbije jaar vooral veel inzichten gekregen in jouw persoonlijkheid. Dat je een klein hartje hebt, weten we al lang. Dat was als baby al duidelijk. Maar nu komen er zoveel meer facetten van jouw complexe persoontje tot uiting.

Je bent een pietje precies. Alles moet juist zijn en je gaat niet verder tot dat ook zo is.
Je hebt echt een "wiskundige" geest. Je houdt van (voor jou) moeilijke vraagstukken en van analyseren. Je wil inzichten verwerven en hebt snel door hoe iets werkt. Je telt praktisch tot 20 (mits hier en daar wat hulp), wat ik ook wel straf vind.
Je bent erg empathisch en dus ook heel lief. Je troost graag en strooit je knuffels en liefde in het rond. Uitgerekend vandaag zei je plots "Mama jij bent super mijn vriend hé" en gooide je je armen om mij heen. En dan mag mama uitleggen waarom er traantjes zijn ;-)
Zelf laat je die traantjes ook veel de vrije loop. Je huilt erg gemakkelijk en het is zelden voor de show. Je hebt dat gewoon soms nodig, die ontlading, dus ik laat je doen. Je bent duidelijk een gevoelig en emotioneel meisje, huilen mag!
Je bent ook snel op je teentjes getrapt en verontwaardigd. Dat wordt ongetwijfeld een werkpuntje tijdens het opgroeien ;-)

Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik denk dat het duidelijk is. Ik vind het heerlijk en vooral uitdagend om je elk jaar wat beter te leren kennen. Een extra mensje in huis met een eigen willetje en eigen ideeën. Je doet mij nadenken over mijn leven, mijn gedrag, mijn eigen karaktertrekken,...

Jij maakt mij een beter mens.

Lieve kleine muis, langzaam maar zeker ben je helemaal zo klein niet meer. Steeds vaker zeg ik "mijn grote meid" tegen jou. Vaak blink je dan van trots, maar heel soms wil je ook nog eens mijn kleine meisje zijn. Dan zeg je "nee mama, ik bent een kleine baby" en moet ik je knuffelen en wiegen. En ik, ik geniet. Want ook al ben je nu grote zus, ik wil ook af en toe nog eens mama zijn van mijn kleine Joanna.

En zoals elke avond bij het slapengaan, fluister ik in je oor "Ik houd heel veel van jou".
En jij knikt, knuffelt je doekje en doet vol vertrouwen je oogjes dicht. Klaar voor een nieuw jaar vol avonturen.

Gelukkige verjaardag, lieve schat!!!

xxx,

je mama.

PS: vandaag was jóúw dag en die vierden we op gepaste wijze. Hierbij enkele sfeerbeeldjes. Raad eens welk thema ;-)

Breakfast for champions!

Chance dat er mensen zijn die dat wél kunnen

Pretoogjes!

Met auto's scoor je sowieso


Met boeken ook

En met Olaf zeker!




donderdag 18 februari 2016

Moeder van 2

Recente moederschapsmijmeringen.

Dat ik nu 2 kindjes heb, die ik even graag zie. 
Allez jong!
Dat kan je je niet voorstellen tot het zover is.

Dat ik onvermijdelijk vergelijk.
Niet in de zin van beter of slimmer of trager of dikker. Maar gewoon vaststellen: ook al zijn het zusjes en hebben ze veel van elkaar weg, het zijn 2 andere mensjes.
Mini-Ellie bewandelt de P30-curve terwijl Joanna een P95 was qua lengte (reuzin!) en een P50 qua gewicht. Ellie is dus op haar 4 maanden (62 cm en 5,75 kg, deze week gemeten) in mijn ogen echt nog een klein baby'tje, terwijl Joanna dat heel snel niet meer was. Joanna zat op deze leeftijd al stevig in een bumbo stoeltje, zat al in het buggyzitje van de 3-in-1 kinderwagen en kon al lang op haar buik liggen spelen. Ellie is nog altijd wat wiebelig, vindt op de buik spelen maar leuk voor 2 minuutjes wegens te lastig en past nog prima in haar wieg. Leuk dat ik langer kan genieten van het baby-zijn, maar ook wel even wennen.
Dat mini-Ellie intussen op de jeugdige leeftijd van 4 maanden 10 uren doorslaapt (meer daarover binnenkort), is toch ook net iets anders dan Joanna-die-niet-sliep ;-)

Ons klein pierke

Dat het hele babygedoe de 2de keer een stuk vlotter gaat, maar ik toch nog altijd erg onzeker blijf. 
Vooral gezien het hele eten-verteren-excreteren verhaal opnieuw niet van een leien dakje loopt. Terwijl het helemaal zo erg niet is als de eerste keer, is het toch weer zoeken en twijfelen en nog wat zoeken. Want het is een ander kindje hé, ah ja!

Dat ik soms zo uitkijk naar wat nog allemaal moet komen, dat ik vergeet te genieten van het hier en het nu. 
Zonde, want dit komt nooit meer terug...
Maar toch, wat kijk ik uit naar mijn 2 meisjes die samen spelen (ja, en ruzie maken, ik weet het!), de échte conversaties die we zullen hebben (dat begint nu met Joanna en ik ben hongerig naar meer!), de wereld die ik samen met hen opnieuw zal ontdekken,... Bring it on!


Zusjesmomenten, mijn favoriet

Dat het mij met momenten zwaar valt ook, het constante "zorgen voor".
Sinds ik ben beginnen werken, bestaan mijn weekends vooral uit de was en de plas, opruimen, kindjes entertainen, flesjes maken en geven en afwassen, pampers verversen, poepkes afkuisen, eten maken, kindjes in bad en bed stoppen,... En dan nog wat was en plas. En opruimen. Tijdens mijn zwangerschapsverlof was bovenstaande mijn werk tijdens de week en was er in het weekend veel meer ruimte voor ontspanning. Ik moet nu opnieuw dat evenwicht wat proberen vinden, maar dat blijkt met 2 kinderen in huis voorlopig erg moeilijk. Wie zoekt, die vindt?

Ik zou soms graag gewoon eens enkel en alleen voor mezelf zorgen.
Uitslapen, brunchen in 't stad, wat shoppen, en lekker lang bad nemen, 's avonds uit eten en dan opnieuw uitslapen. Pure luxe is dat nu in mijn ogen. En op het gemak helemaal in m'n eentje op het toilet zitten, dat ook.
En dan durf ik het al eens denken, onmiddellijk gevolgd door een gigantisch schuldgevoel: het leven was toch een stuk relaxter toen we nog geen kindjes hadden! Alle liefde en schuldgevoel ten spijt, is dat gewoon wel waar. Dus ik moet het durven zeggen ook: af en toe verlang ik terug naar een kinderloos bestaan. Niet definitief - captain obvious - maar gewoon, van tijd tot tijd eens 2 - 3 dagen volledig mijn goesting doen en met niets of niemand rekening moeten houden. Lekker egoïstisch. Daar kan uiteraard voor gezorgd worden, maar dat gebeurt nu nog veel te weinig. Ellie is nog te klein en de 2 kindjes tesamen aan dezelfde babysit overlaten, zien we nog niet zitten. Laten we het erop houden dat dat weer iets is om naar uit te kijken. Later, ooit.


Toen Joanna er was, vroeg ik mij af wat ik vroeger met mijn tijd deed, voor ik mama was. Terwijl mijn agenda toen ook altijd vol zat! En nu Ellie erbij is gekomen, denk ik "wat was het toch rustig met maar 1 kindje", terwijl ik dat tot en met 7 oktober 2015 nooit zou gezegd hebben. Het leven verandert dus je perspectief verandert ook. Een mens past zich aan. Ik zou mijn kindjes voor geen geld ter wereld willen ruilen met elk weekend volledig mijn ding kunnen doen. Maar ik zou er wél geld voor over hebben om eens af en toe een weekend volledig mijn ding te kunnen doen. Het zit hem in de nuances ;-)
Kindjes krijgen kost dus inderdaad veel geld: investeren in de kindjes én investeren in (de mentale gezondheid van) de ouders!


Dat ik occasioneel verlang naar wat me-time en de kindjes af en toe wel achter het behang kan plakken, neemt niet weg dat ik ze doodgraag zie. En dat ik besef hoe ongelooflijk veel geluk wij hebben met zo 2 prachtmeisjes. Ik mag mijn beide pollekes kussen.

Ik zeg elke avond wanneer ik ze in bed stop hoeveel ik van hen houd.
Of hoe trots ik ben wanneer ze mij weer eens verbazen.
Wij knuffelen en kriebelen dat het een lieve lust is, iets waar ik graag mijn was en plas voor laat vallen.

En tenslotte, een dagje thuis werken, dat is toch ook een beetje me-time hé.
Morgen heb ik een date met mijn laptop van het werk in mijn comfy clothes.
En gij nu!

maandag 28 december 2015

Dit was mijn 2015

Het was een bewogen jaar met veel ups maar ook een paar downs. Zo gaat het leven!
Aan de hand van foto's - 1 per maand - probeer ik het voorbije jaar wat samen te vatten...


Ongeloof(lijk)?
Januari - de maand van de mooiste verrassing van het jaar.
Een tweede keer zwanger worden bleek wat moeilijker dan gedacht, in hoofdzaak omdat ik ab-so-luut niet regelmatig bleek te zijn (je weet wel), ook niet nadat ik al maaaaaanden pilvrij was. Ik gebruikte dus al enkele maanden ovulatietesten en was 1 maand verwijderd van extra onderzoeken toen ik op 30 januari een eerste (nauwelijks zichtbare) positieve test in mijn handen had. Ik was toen nog maar 10 dagen zwanger (DPO = days post ovulation) dus eigenlijk was het nog te vroeg om te testen. Maar we gingen die avond uit eten en drinken en ik wou weten of ik aan de gin-tonic mocht zitten of niet. Dus ik dacht, laat ik al maar eens testen, wie weet. En ik mocht niet aan de gin-tonic zitten, zo bleek...
Et voilà, de rest is geschiedenis!
Ik testte uiteraard nog eens enkele dagen later en dan nog eens om zeker te zijn want ik kon het nog altijd niet goed geloven.


Deugnietje
Februari - de maand van een zieke Joanna en een minstens even zieke (kotsmisselijke) mama.
Een blurry foto van een gelukkige Joanna, tussen de luchtweginfecties en oorontstekingen door. Winter 2015 was afzien voor haar (en dus voor ons), ze rolde van de ene infectie in de andere. Maar ze bleef wel altijd haar vrolijke zelf. Op deze foto had ik net voor het eerst zelf haar haar geknipt en haar een nieuwe coupe gegeven. Nooit gedacht dat ik dat nog zou doen! 


Feestbeest
Maart - de maand van de eerste lentedagen en Joanna's verjaardag.
En dan plots wordt je baby 2 en is ze eigenlijk al lang geen baby meer. Dan wil ze een mooi rokje aan en op een fiets zitten en kan ze haar kaarsje zelf uitblazen...


Tegelkes!
April - de maand van de aankondiging en de trip naar Lissabon.
De kaap van 3 maanden was leuk - daaaag misselijkheid en geheimdoenerij - maar de trip met vriendinnen naar Lissabon was memorabeler. De foto roept warme herinneringen op aan heerlijke zonnige dagen, cultuur opsnuiven, shoppen en gewoon ontspannen. Echt vakantiegevoel!


Wij samen ten voeten uit
Mei - de maand van quality time tijdens de trip naar Berlijn.
Na het weekendje weg met vriendinnen, stond er ook een citytrip met mijn liefste op het programma. Dat vonden we een must, vooraleer kind 2 zich aandiende en we nog minder tijd voor onszelf en elkaar zouden hebben. Ik kan het iedereen aanraden, zowel de quality time als de stad!


Favoriete verblijfplaats tijdens de zomer
Juni - de maand van heerlijke zomerdagen.
Juni was een zalige maand vol mooie, warme, zonnige dagen. We genoten tijdens het weekend van de vele bbq's en het daarbij horende leuke gezelschap. Joanna leefde helemaal op: buitenspeelseizoen en veel minder vuile ziektes!


Tramselfie
Juli - de maand van de Gentse Feesten en mijzelf tegenkomen.
Ik was tijdens de Gentse Feesten alleen thuis met Joanna dus we maakten er moeder-dochter tijd van. Het ritje op de tram richting feestzone vond Joanna minstens zo leuk als de feesten zelf. 
Ik begon deze maand écht last te krijgen van de zwangerschap. Tot dan had ik wel pijn in mijn bekken (soms heel veel!) en wat andere kleine kwaaltjes, maar vanaf deze maand voelde ik echt mijn beperkingen. Eventjes slikken toch!


Fille et mère à Avignon
Augustus - de maand van onze langverwachte zomervakantie.
Die loste alle verwachtingen in. Super gezelschap, schitterend weer, zeeën van tijd om te eten, drinken, lezen, spelen, ontspannen.
Joanna genoot ook met volle teugen en spreekt nog vaak over het vakantiehuisje en het zwembad. We gaan volgend jaar terug, ik kijk er nu al naar uit!


Ik was in goede handen thuis
September - de maand van tijd voor mezelf.
Wat ben ik blij dat ik mijn zwangerschapsverlof wat vroeger liet ingaan!
Wat heb ik genoten van al die tijd die ik had! Een ware luxe de dag van vandaag... Ik zou het zo opnieuw doen!



Oktober - DE maand van het jaar, de maand van Ellie.
Dit hoeft geen woorden!


Dromen van een mooie toekomst
November - de maand van Joanna's eerste schooldag en mijn nieuwe inzichten.
Joanna's eerste weken school verliepen niet zonder slag of stoot. Volle dagen bleken te lastig dus we schroefden noodgedwongen terug naar halve. Dat hakte er bij mij zwaar in. Een oververmoeide peuter die ook nog eens vecht tegen ziektekiemen en waar dus niets (N.I.E.T.S. ik zeg het u) mee aan te vangen was in combinatie met Ellie's lastigste weken, het was gewoon afzien en voortploeteren en nog wat afzien. En beseffen dat ik van mijn leven geen thuisblijfmama zou kunnen zijn en zelfs goesting krijgen om terug te gaan werken. Dat ik dat nog mag meemaken!


De zusjes Vermassen
December - de maand van (alweer) microbes en (alweer) quality time.
Joanna verloor uiteindelijk het gevecht met de ziektekiemen en nog geen klein beetje. Hopelijk brengt 2016 op dat vlak wat soelaas (NKO-consultatie en hoogstwaarschijnlijk buisjes die haar redding zullen betekenen, fingers crossed)!
De kerstvakantie luidde gelukkig het begin in van een rustigere periode met veel tijd voor manlief en kindjes en familie en vrienden. Even herbronnen vooraleer 2016 eraan komt, dat opnieuw een druk jaar vol wilde plannen wordt.

Meer daarover binnenkort, maar voor nu alvast een feestelijk jaareinde en een spetterend begin van het nieuwe jaar gewenst!

vrijdag 20 november 2015

Met ons viertjes - week 6

Ik ben niet zo'n moeder die altijd al een grote kinderwens had.
Als tiener vond ik het een mooi idee om een jonge mama te zijn, zonder verder na te denken of ik überhaupt mama wou worden.
Als jonge twintiger en dus student herzag ik dat plan en wou ik helemaal geen kinderen. 
Als jonge werkmens nuanceerde ik dit tot niet weten of ik wel kinderen wou.
En toen kwam ik de man van mijn leven tegen en leek het mij wel een mooi idee, kindjes van ons twee. En zo geschiedde.



Toen Joanna in ons leven kwam, veroorzaakte dit heel wat veranderingen.
Praktisch/organisatorisch (easy, kolfje naar mijn hand) en emotioneel (jawadde), maar het bracht bij mij ook een mentaliteitswijziging teweeg. Ik werd minder hard en wilde in de eerste plaats mama zijn. Ik zag mijzelf bijvoorbeeld in de toekomst deeltijds werken om thuis te zijn voor de kindjes. Ik had absoluut geen zin om na mijn zwangerschapsrust terug aan de slag te gaan. Mijn hoofd stond daar niet op, ik was volledig gefocust op mama zijn. Ik denk dat ik gewoon lang nodig had om te wennen aan mijn nieuwe rol die bovenop al de rest kwam, want...

Joanna, 10 weken oud

Nu Ellie in ons leven is, voelt het weer anders.
Ik was al mama, dus moet niet meer wennen aan die rol. Deze keer heb ik wél zin om terug te gaan werken (ja, nu al) en wil ik zoveel andere dingen doen dan mama zijn. Dat deeltijds werken schuif ik voorlopig ook op de lange baan. Dat ik thuis kan werken, scheelt natuurlijk wel.
De overgang van 1 naar 2 kindjes vind ik op organisatorisch en emotioneel vlak goed meevallen. Wat mij het meest verrast is dat ik, in plaats van me nog meer in het moederschap te schikken, me er een beetje tegen afzet. Ik ben heus meer dan enkel mama en dat is wat in strijd met wat nu van mij verwacht wordt. 
Timing speelt hier wel een rol in. Doordat Joanna net naar school is beginnen gaan tijdens mijn zwangerschapsrust, zit ik vaak alleen thuis met 2 kindjes. Indien ze nog naar de opvang zou gaan, was de situatie wel anders. Veel meer dan bij 1 kindje, voel ik nu bij 2 kindjes de impact van het ouderschap op mijn leven en vooral op mijn vrijheid.



Ik weet uiteraard dat dit een fase is en die vrijheid beetje bij beetje terugkomt.
Godzijdank ;-)
Ik zie mijn kindjes doodgraag en kan mij geen leven meer voorstellen zonder hen! Niets maakt mij zo gelukkig als hen gelukkig zien. Maar ik zit nu al te verlekkeren op het volgende uitje zonder kindjes. Eventjes gewoon mijn of ons ding doen, zalig. Daarna ben ik nog zo blij ons klein grut terug te zien.



Beetje kindjesnieuws ook?
Ellie deed een groeispurt (eten om de 3u ipv 4u, op zoek naar een nieuw ritme en binnenkort zal ze grotere hoeveelheden drinken, denk ik) maar is verder niet lastiger dan anders tijdens de zogezegde moeilijkste week. Integendeel, ze lacht meer en meer en lijkt vrede te hebben genomen met een leven buiten de baarmoeder. De krampjes zijn er nog maar worden niet erger. All is good!



Joanna gaat nog altijd heel graag naar school en doet het daar zeer goed maar is helaas nog altijd doodop bij thuiskomst. In die mate dat ze vanaf volgende week maar 2 volle dagen per week naar school zal gaan. Want die vermoeidheid laat zich thuis keihard voelen, het lijkt hier wel oorlogsgebied zodra ze thuis is. Niet om de 2 minuten kwaad worden is een uitdaging en het is gewoon niet leuk meer. Dus we gaan voor meer slaap én een "flink zijn" systeem met sterretjes die ze kan verzamelen. We moeten er iets mee...
Dus nog niet "All is good" maar daar komen we hopelijk wel!

Al mijn hoop rust op dit maaksel!

dinsdag 29 september 2015

Mijn doodgewone dingen #5


  • Joanna die enthousiast "Mama! Mama!" roept wanneer ik haar oppik bij de onthaalmoeder en vervolgens in mijn armen vliegt.
  • Najaarszon en de daarbij horende kleuren.
  • Gestolen tijd op zondag.
  • Totaal ongepland iets "op den bots" kunnen doen. Een gekoesterde zeldzaamheid.
  • Een opgeruimd gevoel.
  • Voorleestijd.
  • Joanna en haar ritueeltjes, zoals het feit dat ze als een kleine baby in mijn armen wil liggen wanneer ze uit bad komt en "Slaap kindje slaap" wil zingen terwijl ik haar droogwrijf. Knuffelbeestje van mij.
  • Middagdutjes.
  • Mijn lief en zijn passie(s).
  • Eindelijk eens zeeën van tijd hebben tijdens de laatste weken stilte voor de storm. 
  • Zoals tijd hebben om te lezen!
  • Najaarsgroenten.
  • En soep!
  • Hilarische conversaties via sms en zo.
  • Ongestoord en ongegeneerd dagdromen.
  • De wetenschap dat ik binnenkort terug op mijn buik kan slapen.
  • En sushi mag eten.
  • En steak tartare!
  • Hoe gauw een kinderhand gevuld is. En hoe snel een moederhart daarvan overloopt, van dat kindergeluk.
  • De ontdekking van YNAB (dankzij Lilith). Later misschien meer daarover.
  • Een snelle pasta maken die verrassend lekker blijkt te zijn.
  • Cola. Echte Coca-Cola. #sorrynotsorry
  • Een witte boterham met boter en donkere hagelslag. #sorrynotsorry
  • Het toeleven naar de bevalling. Het kan nog alle kanten uit, spannend!