Posts tonen met het label peuter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label peuter. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


zondag 18 september 2016

Nachtmonster vs. nachtbraker

Ofte: ik vs. Ellie.

De voorbije nachten (4? 5? 7? 10? wie zal het zeggen) waren niet om over naar huis te schrijven.
#hetiseenfase
Weet ik. Of houd ik mezelf toch voor. This too shall pass.

Maar de nachten zijn dus weer onderbroken en na meer dan 3 jaar ben ik die #fases wel zo'n beetje beu.

Eerlijk is eerlijk, ik sta ook vaak eens op voor Joanna. Ze is nu al een paar maanden ook 's nachts zindelijk, maar heeft van haar moeder. Ze wordt dus wakker om te plassen en ondanks onze talloze pleidooien om haar alleen naar het toilet te proberen laten gaan 's nachts, begint ze meestal gewoon te huilen tot we haar helpen om te gaan plassen. Ze is dan ook altijd erg slaperig en loopt dan bijvoorbeeld om 3u 's nachts MEGA. HARD. tegen de openstaande deur van de badkamer. De scherpe hoek ervan.

Maar van Joanna alleen zou je mij niet horen klagen.

Dit is ze trouwens tegenwoordig!

Ellie erbovenop, dat is een ander paar mouwen.

We zitten nu dus in die fase waarin ze meerdere malen wakker wordt 's nachts. Soms nog half slapend en onrustig, dan helpt een tutje. Maar op dat moment kan ik eigenlijk al inschatten of het de rest van de nacht rustig zal blijven of om zeep zal zijn. Tegenwoordig dus dat laatste. Dan wordt ze steeds vaker wakker, steeds korter op elkaar. Tot ze effectief niet meer wil gaan slapen. Het enige dat dan helpt, is een fles. Haar KO laten drinken dus. Zeer opvoedkundig verantwoord en al maar dan is iedereen content en daar gaat het toch om in het leven, niet?


Allez ja, content.

Ahum.

Dees hier verandert tijdens zo'n nachten dus in een waar monster. Een beetje zoals met volle maan en weerwolven: het is sterker dan mezelf. Onmogelijk tegen te houden.
Daar waar ik overdag naar mijn maatstaven (ik ben GEEN referentie) nog vrij veel geduld kan opbrengen met de kindjes, kan ik dat 's nachts hoegenaamd niet. Ik ben het - zoals gezegd - zo vreselijk beu, dat ik er gewoon extréém slechtgezind van word. Ik begin te grommen en te zuchten en te vloeken en voel de boosheid zich meester maken van mij. 's Morgens is daar nog weinig van te merken, alleen de wallen en de rimpels doen vermoeden dat ik het slaapgebrek niet zo goed verteer.

Dus ja, nachtmonster, aanwezig!
#sorrynotsorry
Een mens heeft een uitlaatklep nodig. Zeker in een heftige periode als nu, los van die nachten dan. Maar daarover later wel eens meer.

Ik heb vandaag wel ontdekt dat eens goed gaan shoppen voor mezelf toch wel een pleister op de slaapgebrekwonde is, blijkbaar. Het was ook verschrikkelijk lang geleden dat ik dat nog gedaan had. En nu heb ik de smaak te pakken.
Lap.
Ook dat nog.

Ze maakt wel echt altijd alles goed met haar schattigheid.
Veel liefde tegenwoordig in huis!

maandag 28 december 2015

Dit was mijn 2015

Het was een bewogen jaar met veel ups maar ook een paar downs. Zo gaat het leven!
Aan de hand van foto's - 1 per maand - probeer ik het voorbije jaar wat samen te vatten...


Ongeloof(lijk)?
Januari - de maand van de mooiste verrassing van het jaar.
Een tweede keer zwanger worden bleek wat moeilijker dan gedacht, in hoofdzaak omdat ik ab-so-luut niet regelmatig bleek te zijn (je weet wel), ook niet nadat ik al maaaaaanden pilvrij was. Ik gebruikte dus al enkele maanden ovulatietesten en was 1 maand verwijderd van extra onderzoeken toen ik op 30 januari een eerste (nauwelijks zichtbare) positieve test in mijn handen had. Ik was toen nog maar 10 dagen zwanger (DPO = days post ovulation) dus eigenlijk was het nog te vroeg om te testen. Maar we gingen die avond uit eten en drinken en ik wou weten of ik aan de gin-tonic mocht zitten of niet. Dus ik dacht, laat ik al maar eens testen, wie weet. En ik mocht niet aan de gin-tonic zitten, zo bleek...
Et voilà, de rest is geschiedenis!
Ik testte uiteraard nog eens enkele dagen later en dan nog eens om zeker te zijn want ik kon het nog altijd niet goed geloven.


Deugnietje
Februari - de maand van een zieke Joanna en een minstens even zieke (kotsmisselijke) mama.
Een blurry foto van een gelukkige Joanna, tussen de luchtweginfecties en oorontstekingen door. Winter 2015 was afzien voor haar (en dus voor ons), ze rolde van de ene infectie in de andere. Maar ze bleef wel altijd haar vrolijke zelf. Op deze foto had ik net voor het eerst zelf haar haar geknipt en haar een nieuwe coupe gegeven. Nooit gedacht dat ik dat nog zou doen! 


Feestbeest
Maart - de maand van de eerste lentedagen en Joanna's verjaardag.
En dan plots wordt je baby 2 en is ze eigenlijk al lang geen baby meer. Dan wil ze een mooi rokje aan en op een fiets zitten en kan ze haar kaarsje zelf uitblazen...


Tegelkes!
April - de maand van de aankondiging en de trip naar Lissabon.
De kaap van 3 maanden was leuk - daaaag misselijkheid en geheimdoenerij - maar de trip met vriendinnen naar Lissabon was memorabeler. De foto roept warme herinneringen op aan heerlijke zonnige dagen, cultuur opsnuiven, shoppen en gewoon ontspannen. Echt vakantiegevoel!


Wij samen ten voeten uit
Mei - de maand van quality time tijdens de trip naar Berlijn.
Na het weekendje weg met vriendinnen, stond er ook een citytrip met mijn liefste op het programma. Dat vonden we een must, vooraleer kind 2 zich aandiende en we nog minder tijd voor onszelf en elkaar zouden hebben. Ik kan het iedereen aanraden, zowel de quality time als de stad!


Favoriete verblijfplaats tijdens de zomer
Juni - de maand van heerlijke zomerdagen.
Juni was een zalige maand vol mooie, warme, zonnige dagen. We genoten tijdens het weekend van de vele bbq's en het daarbij horende leuke gezelschap. Joanna leefde helemaal op: buitenspeelseizoen en veel minder vuile ziektes!


Tramselfie
Juli - de maand van de Gentse Feesten en mijzelf tegenkomen.
Ik was tijdens de Gentse Feesten alleen thuis met Joanna dus we maakten er moeder-dochter tijd van. Het ritje op de tram richting feestzone vond Joanna minstens zo leuk als de feesten zelf. 
Ik begon deze maand écht last te krijgen van de zwangerschap. Tot dan had ik wel pijn in mijn bekken (soms heel veel!) en wat andere kleine kwaaltjes, maar vanaf deze maand voelde ik echt mijn beperkingen. Eventjes slikken toch!


Fille et mère à Avignon
Augustus - de maand van onze langverwachte zomervakantie.
Die loste alle verwachtingen in. Super gezelschap, schitterend weer, zeeën van tijd om te eten, drinken, lezen, spelen, ontspannen.
Joanna genoot ook met volle teugen en spreekt nog vaak over het vakantiehuisje en het zwembad. We gaan volgend jaar terug, ik kijk er nu al naar uit!


Ik was in goede handen thuis
September - de maand van tijd voor mezelf.
Wat ben ik blij dat ik mijn zwangerschapsverlof wat vroeger liet ingaan!
Wat heb ik genoten van al die tijd die ik had! Een ware luxe de dag van vandaag... Ik zou het zo opnieuw doen!



Oktober - DE maand van het jaar, de maand van Ellie.
Dit hoeft geen woorden!


Dromen van een mooie toekomst
November - de maand van Joanna's eerste schooldag en mijn nieuwe inzichten.
Joanna's eerste weken school verliepen niet zonder slag of stoot. Volle dagen bleken te lastig dus we schroefden noodgedwongen terug naar halve. Dat hakte er bij mij zwaar in. Een oververmoeide peuter die ook nog eens vecht tegen ziektekiemen en waar dus niets (N.I.E.T.S. ik zeg het u) mee aan te vangen was in combinatie met Ellie's lastigste weken, het was gewoon afzien en voortploeteren en nog wat afzien. En beseffen dat ik van mijn leven geen thuisblijfmama zou kunnen zijn en zelfs goesting krijgen om terug te gaan werken. Dat ik dat nog mag meemaken!


De zusjes Vermassen
December - de maand van (alweer) microbes en (alweer) quality time.
Joanna verloor uiteindelijk het gevecht met de ziektekiemen en nog geen klein beetje. Hopelijk brengt 2016 op dat vlak wat soelaas (NKO-consultatie en hoogstwaarschijnlijk buisjes die haar redding zullen betekenen, fingers crossed)!
De kerstvakantie luidde gelukkig het begin in van een rustigere periode met veel tijd voor manlief en kindjes en familie en vrienden. Even herbronnen vooraleer 2016 eraan komt, dat opnieuw een druk jaar vol wilde plannen wordt.

Meer daarover binnenkort, maar voor nu alvast een feestelijk jaareinde en een spetterend begin van het nieuwe jaar gewenst!

dinsdag 29 september 2015

Mijn doodgewone dingen #5


  • Joanna die enthousiast "Mama! Mama!" roept wanneer ik haar oppik bij de onthaalmoeder en vervolgens in mijn armen vliegt.
  • Najaarszon en de daarbij horende kleuren.
  • Gestolen tijd op zondag.
  • Totaal ongepland iets "op den bots" kunnen doen. Een gekoesterde zeldzaamheid.
  • Een opgeruimd gevoel.
  • Voorleestijd.
  • Joanna en haar ritueeltjes, zoals het feit dat ze als een kleine baby in mijn armen wil liggen wanneer ze uit bad komt en "Slaap kindje slaap" wil zingen terwijl ik haar droogwrijf. Knuffelbeestje van mij.
  • Middagdutjes.
  • Mijn lief en zijn passie(s).
  • Eindelijk eens zeeën van tijd hebben tijdens de laatste weken stilte voor de storm. 
  • Zoals tijd hebben om te lezen!
  • Najaarsgroenten.
  • En soep!
  • Hilarische conversaties via sms en zo.
  • Ongestoord en ongegeneerd dagdromen.
  • De wetenschap dat ik binnenkort terug op mijn buik kan slapen.
  • En sushi mag eten.
  • En steak tartare!
  • Hoe gauw een kinderhand gevuld is. En hoe snel een moederhart daarvan overloopt, van dat kindergeluk.
  • De ontdekking van YNAB (dankzij Lilith). Later misschien meer daarover.
  • Een snelle pasta maken die verrassend lekker blijkt te zijn.
  • Cola. Echte Coca-Cola. #sorrynotsorry
  • Een witte boterham met boter en donkere hagelslag. #sorrynotsorry
  • Het toeleven naar de bevalling. Het kan nog alle kanten uit, spannend!

dinsdag 22 september 2015

Daaag televisie!

Het is intussen blijkbaar 9 maanden geleden dat wij ons abonnement voor digitale televisie opzegden. We vervingen het door Netflix en Spotify, niet alleen goedkoper maar ook gewoon meer op ons maat. Wij zijn namelijk geen televisiekijkers en hebben het sindsdien nog geen seconde gemist!

2 weken geleden gingen we een stapje verder. Joanna is namelijk wél een televisiekijker, soms wat te veel naar onze zin. Maar wanneer je 's avonds na het werk thuiskomt met een vermoeide peuter, die je dan ook nog eens moet verbieden om tv te kijken, maak je het jezelf gewoon moeilijk. Dus wij zwichtten vaak, uit gemakzucht.

Maar dat is nu verleden tijd!
Hoe we dat opgelost hebben? Heel simpel. Gewoon het onding uit het zicht van de peuter verwijderd!

Yep, de televisie werd uit onze leefruimte gebannen. In de plaats kwam een kastje naar onze smaak, de beste koop van het jaar voor mij!


We konden van iemand voor een prikje een nieuwe ipad mini 3 overkopen en die gebruiken we nu in combinatie met een paar simpele boxjes voorlopig als "muziekinstallatie". Spotify dus, nog steeds zeer tevreden over.

En onze televisie? Die staat op onze slaapkamer.
Ik weet het, dat is niet ideaal. Dat wordt zelfs afgeraden.
Maar hij staat daar 2 weken en wij hebben sindsdien 1 keer naar een natuurdocumentaire van BBC Life gekeken (gotta love David Attenborough). 1 keer.
Gisteren heb ik de stekker terug uitgetrokken, want het waaklampje stoorde mij.

ALS we willen kijken, een filmpje of een serie, dan kunnen we. Dan gaan we gewoon wat vroeger naar boven en kijken we vanuit ons bed. De optie is er dus nog. Maar we grijpen er zelden naar.

Joanna kijkt sindsdien filmpjes op haar ipad (een oud beestje, ipad 1, maar doet nog wat het moet doen voor een peuter) of youtube/netflix op de laptop. Beide toestellen liggen uit het zicht, waardoor ze veel minder snel geneigd is erom te vragen. En het is voor ons ook veel makkelijker te weigeren wanneer we dat nodig achten. Dan zeggen we gewoon neen, de ipad slaapt nu. En daarmee is de kous af.
Dat de televisie weg was, heeft ze trouwens ook zonder morren aanvaard. Ze heeft hem intussen zien staan bij ons op de kamer, maar besteedde er niet veel aandacht aan. Zolang we ervoor zorgen dat ze hem nooit ziet spelen, zal dat dus geen problemen geven.


En zo leiden wij een gelukkig televisieloos bestaan. Geen schermloos bestaan, uiteraard. We zitten allebei regelmatig achter een computerscherm 's avonds, zeker sinds manlief ook een blog is opgestart (neem zeker een kijkje!).
We vullen onze avonden met wat surfen, werken, haken en andere nuttige tijdsbestedingen of hobby's. We zijn ook vaak een avondje weg tijdens de week of krijgen volk over de vloer. En we gaan allebei graag vroeg slapen, half 10 is geen uitzondering!

Benieuwd wat onze kijkfrequentie zal worden wanneer de lange winteravonden eraan komen. Maar iets in mij zegt dat dat goed zal meevallen. Ik zal allicht ook met andere dingen bezig zijn ;-)

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



woensdag 12 augustus 2015

Joanna's grote meisjes kamer

Wij hebben een - volgens ons toch - geniaal plan uitgedacht om Joanna zonder veel slag of stoot van kamer te verhuizen. En dus ook van klein bedje naar groot bed, kwestie van dat eerste vrij te hebben tegen dat dochter 2 zich aandient.

Spannennnnnnd!

Onze strategie is als volgt.
Wij vertrekken binnenkort voor 2 weken op vakantie naar la douce France, naar onze trouwe stek in de Provence.
De eerste week brengen we door met 4 vrienden en 1 super schattige baby boy, Joanna kan alvast haar grote-zus-skills oefenen. Het was even puzzelen wat betreft de verdeling over de slaapkamers, het uiteindelijke resultaat is dat Michiel en ik samen met Joanna op de grootste kamer zullen slapen. Daarin staat een 2-persoonsbed en een stapelbed. Het onderste bed daarvan is voorzien van een bedhekje en dus Joanna-proof. We vermoeden dat, gezien we in een ander huis en in een andere omgeving zullen zijn, Joanna zonder veel problemen in het grote bed zal willen slapen. Zeker als we er wat extra spel van maken.
"Waw, Joanna, kijk eens zeg, zo'n mooi groot bed waar jij in mag slapen!".
Werkt elke keer, ik zie het kind al blinken van trots.

Soit, het punt is dat dergelijke overgang naar een groot bed vermoedelijk vlotter zal verlopen op verplaatsing dan dat we haar hier thuis van de ene op de andere dag van kamer en bed willen verhuizen.

En dan denken wij (hopen wij) dat, wanneer ze 2 weken in een groot bed heeft geslapen, de overgang hier thuis een makkie zal zijn. Ahum.

"Maar Joanna, kijk nu eens, je mag hier thuis ook in een mooi groot bed slapen! Waw!"
Moet toch werken hé?

Maar ik reken er vooral op dat ze onder de indruk zal zijn van haar mooie grote-meisjes-kamer.
Nu al klaar voor wanneer we uit vakantie komen.

Kijk maar, ze zal haar spijlenbedje direct vergeten zijn...










De meubels zijn zo'n 20 - 25 jaar oud: dit is mijn jeugdkamer!
De lichtroze verduisterende gordijnen kocht ik hier. 
Er is een lichtroze bedhekje dat je kan neerklappen, dat vond ik hier. 
De vlaggetjes bestelde ik online via "Het leven is een feestje".
Het beddengoed en het kussen met vlinders vond ik bij Dreamland.
De boekensteuntjes kocht ik in een decoratiewinkel op de luchthaven van Lissabon.
Het vogeltje en het konijntje (lampjes) en de koffertjes met haar naam op kregen we cadeau.
En al de rest komt van Ikea! Behalve de lege Roomer-fles ;-)

Uit de pampers!

Al sinds ruim 2 weken! Dutjes en 's nachts niet meegerekend natuurlijk.

Nochtans heeft Joanna het gewoonlijk niet zo voor grote veranderingen.
Van een lepel leren eten duurde een maand, mede dankzij de volharding van onze onthaalmoeder.
Boterhammetje leren kauwen en doorslikken zonder verstikkingsgevaar leek ook een eeuwigheid te duren, met menig paniekaanvallen van moederlief tot gevolg. Vinger in de keel, boterham eruit pietsen. Jaja.
Drinken uit een gewone beker of glas deed ze mijns inziens ook pas vrij laat.

En nu dan de fameuze zindelijkheidstraining...

Ik had dit gepland voor september, wanneer ik thuis ben. Joanna mag pas in november naar school dus er is nog tijd. Maar gezien zij 4 dagen in de week naar de onthaalmoeder gaat en daar dus opnieuw het grootste werk moet verzet worden, beslis ik daar natuurlijk niet alleen over.

Bij de opvang vonden ze dat ze klaar was en tijdens de vakantie is het wat rustiger waardoor ze meer tijd hebben voor "het potje".
Dus zo geschiedde, 22 juli startte de training officieel...


Meer nog dan een optimist, ben ik een realist. Beide voetjes op de grond. Ik hoopte op het beste maar was voorbereid op het, euhm, minder goede, zeg maar.
Veralgemeningen zoals
"Bij meisjes gaat dat vlot hoor." of
"Op 2 weken is het gepiept!"
gelden bij ons doorgaans namelijk niet...

Maar het wonder geschiedde.
Het heeft zelfs geen 2 weken geduurd!
Ik kan het zelf nauwelijks geloven, dat we effectief eens tot die meerderheid behoren bij wie alles vlot en volgens de "regels" lijkt te gaan. Alsof er regels zijn...
Driewerf hoera!

Not jinxing it.
Een terugval is altijd mogelijk, maar voorlopig ziet het er goed uit!

We pasten het klassieke systeem toe: geen pamper meer en om het uur op het potje zetten. Na enkele dagen (en accidentjes) viel haar frank al. Gezien Joanna thuis altijd lastiger doet dan in de opvang, werd hier een beloningsysteem ingevoerd: wanneer ze op het potje ging, mocht ze een stempel van Maya op haar blad zetten en bij 10 stempels kreeg ze een cadeautje. Dat werkte dus precies wel: aan de ochtend van dag 5 was haar blad vol en dan moet je rekenen dat ze de eerste 3 dagen bij de onthaalmoeder was en dus niet veel stempelgelegenheid had.



De grote ommezwaai kwam volgens mij dag 4. Een zaterdag, dus thuis. We begonnen de dag met 3 ongelukjes en ik dacht, zie je wel, dat gaat nog laaaaaang duren. In de namiddag gingen wij Pierke kijken op de Gentse Feesten. Op uitstap zonder pampers, spannend hoor. Ik ben tijdens de pauzes 3 keer naar het toilet gegaan met haar (ik op de pot, zij op het potje), maar nikske. Nada. Dus toen we aan de parking aan het Sluizeke stonden te wachten op onze lift, was ik klaar voor de volgende natte broek. Tot Joanna plots "kaka! kaka! vlug! vlug!" begon te roepen. Alle hens aan dek, binnen enkele seconden hadden we haar op het potje geplaceerd (half achter een boom kwestie van het kind toch een beetje privacy te geven) en onmiddellijk plaste ze het potje vol. Van kaka geen sprake, blijkt intussen dat pipi en kaka inwisselbaar zijn bij Joanna. Excretie is excretie, simpel. Soit, we hebben de pipi dan aan de boom gegeven (dat vond ze heel plezant) en dikke bravo's uitgedeeld.

En sinds Joanna haar eerste zelf aangekondigde gevoeg deed op het potje op de parking van het Sluizeke achter een boom, waren er nauwelijks nog ongelukjes! Soms vergeet ze in the heat of the moment dat ze geen pamper meer draagt en realiseert het zich dan net te laat. Maar ze zegt nu heel vaak zelf wanneer ze moet gaan. Het is ook kwestie van haar goed gade te slaan: uit haar gedrag kunnen we ook wel afleiden of het tijd is voor het potje of niet.

Ik ben dus heel blij eens zelf degene te zijn die anderen een hart onder de riem steekt.
Bij dezen:
"Op 2 weken is het (zeker!) gepiept!"

Hehe, dat is fijn!

Dus wij nemen even een pamperpauze vooraleer we er binnen 2 maanden helemaal opnieuw aan beginnen en vertrokken zijn voor nog ruim 2 jaren.
Jupla!

woensdag 29 juli 2015

Veel blabla #6

Joanna's goddelijke uitspraken en dito gewoontes: als ik ze niet opschrijf, vergeet ik ze! Want het gaat zo snel...
Dus is het niet voor u, dan wel voor mijzelf!
  • Als fervent tv-kijker (wij beperken dat natuurlijk!) maken volgende personages een belangrijk deel uit van haar leven: Bumba en Apu (Bumbalu), Baya de bij met Biyi (Willy) en Sip (Flip), Uki (ideaal voor het slapengaan), Tikke en Mimi Mouse (Micky en Minnie), en uiteraard "Autobus! Autobus!" (ellenlange youtube filmpjes met Engelstalige kinderliedjes die gewoonlijk beginnen met "The wheels of the bus", ze is er gek op.)
  • Joanna's favoriete liedje is "Altijd is Kortjakje ziek". In duizenden variaties: de gekende versie ("zondags gaat ze naar de kerk, boekje werk", zingt ze), maar ook de Engelse versie ("wikkel wikkel wikkel star", dankzij die befaamde autobus-youtube-filmpjes dus) en oneindig veel eigen versies met bestaande of verzonnen woorden. Heerlijk! Op nummer 2 staat trouwens "Slaap kindje slaap" dat ze ook al helemaal zelf zingt.
  • "Jaaaaa! Owkaaaaaay! Is toet!" (goed) wanneer we haar vragen iets te doen dat ze wel leuk vindt of soms ook gewoon tegen zichzelf of haar beestjes tijdens het spelen.
  • Die beestjes... Elke ochtend allemaal uit haar bed in een draagmand mee naar beneden en elke avond in de mand terug mee naar boven in haar bed. De draagmand staat hier gans de dag gewoon te staan, er wordt niet naar omgekeken. In de mand: Bumba, Baya de bij, Biyi, Nijsje (Nijntje), Beek (beer), Mammie (Bambi) en doekje (witte tetradoeken zijn haar trouwe knuffels sinds ze enkele weken oud was).
Ziehier "de mand". Staat ganse dag in de zetel.
  • "Nanna doen". Altijd en overal. Owee als iemand anders het dan doet. O-wee!
  • Ze erkent het bestaan van de letter "r" en doet haar best die nu te integreren in haar woordenschat. Op het einde van een woord lukt dat al aardig ("bekerrrr" met de Gentse r uiteraard), maar midden in een woord is het soms nog zoeken. Kwwwaan of kjaan = kraan. Ze komt er wel, het lukt af en toe al!
  • Een enthousiast kind van 2 iets "rustig" laten doen is een ware uitdaging. We probeerden het tot vervelens toe met "zachtjes!", wat heel lang niet in haar woordenboek stond. Nu wel en ze zegt het ook tegen ons als we te veel lawaai maken naar haar goesting. "Zatjes papa!" wanneer hij bijvoorbeeld in de keuken met potten en pannen rammelt.
  • Ze spreekt ook Frans.Vermits "zachtjes" het in het begin niet deed, schakelden mijn ouders over op "doucement!". Zegt ze nu ook. Met een licht Provençaals accent, luister zelf!

  • Ze telt tot 10 maar vergeet nog vaak de 4 en de 9. 5! en 10! is veel te leuk en de anticipatie is te groot. Dat moet sneller kunnen!
  • Ze kent de kleuren geel, groen, blauw, rood, roze en wit, zonder fouten. Paars en zwart beginnen te lukken, oranje en bruin volgen nog wel.
  • Dan zijn er nog de schattige vereenvoudigingen (trampoline = apien en mayonaise = naise, bijvoorbeeld) en de "foute blijvers": water = waakje, melk drinken = meng kikken, televisie = tisie, glijbaan = wiii, hond = woef. Deze verminderen langzaam maar zeker, zo is een paard sinds kort niet meer "iiii" maar een "paadje".
Het gaat in golven. Eerst zegt ze heel veel nieuwe dingen waar ik heel weinig van begrijp. Dan schaaft ze die nieuwe woordenschat bij en leer ik haar langzaam maar zeker verstaan. En dan komt er weer een nieuwe golf aan, zoals onlangs. Ze zegt dus weer heel veel nieuws, ik ben nog bezig met ontcijferen en dan ook verbeteren. Dat laatste gaat nu goed, gezien ze de woorden netjes kan herhalen zoals het moet.

Ik moet nu dus echt op mijn woorden letten. Zoals die keer dat ik mezelf vastreed in een file die ik had kunnen voorzien en er mij een "oh k*t!" ontsnapte. Die direct luidkeels werd herhaald van op de achterbank.
Oeps!

zondag 19 juli 2015

Moeder-dochter tijd

Op de planning vanaf vandaag: 6 dagen van single mommy spelen. Dat moet een record zijn!


Manlief gaat trekken in de Alpen met vrienden, een men-only tripje. Ben ik niet rouwig om, ik vind het momenteel al een uitdaging de trap naar boven te stappen...

Maar 6 dagen op m'n eentje zorgen voor mijn oh zo vrolijke maar oh zo hyperactieve dochter die niet altijd braaf luistert, dat zal ook een uitdaging zijn. Vermoeidheid en hormonen spelen mij parten en zorgen ervoor dat het beetje geduld dat ik maar heb nog kleiner wordt. Wanneer ze haar jas of schoenen niet aan wil tijdens de ochtendrush en er een spelletje "pak mij dan" van maakt, roep ik tegenwoordig de hulp in van Michiel. Het is mij gewoon te lastig haar achterna te zitten. Ik twijfel er niet aan dat ik het zonder hem ook wel red, maar ik zal het geweten hebben op het einde van de rit. Benieuwd wie na die 6 dagen het meest vermoeid zal zijn: de trekker of de thuisblijver?

Gelukkig zijn daar dan 1/ grootouders en 2/ Gentse Feesten en 3/ de onthaalmoeder.

Morgen maandag maak ik de brug naar onze nationale feestdag, mijn enige 2 dagen "congé" deze maand. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik de rest van de week gewoon ga werken en Joanna naar de opvang gaat.
Rust! 
*Grijns*

Verder trek ik op mijn vrije dagen vooral naar mijn ouders en naar de Gentse Feesten. Mét Joanna dus. Voor het eerst keek ik in het programma naar de rubriek "kinderanimatie". Heel gek voelde dat!

We gaan onder andere naar een theatervoorstelling van Jip & Janneke (vanaf 2 jaar) en verder wil ik ook naar MiramirO (straattheater), Gentopia, Bataclan en misschien ook een voorstelling van Pierke meepikken? Benieuwd hoe dit allemaal zal gesmaakt worden door ons dochter!




En gelukkig zijn de grootouders hier en daar toch nog een avondje thuis, zodat moeder de vrouw ook eens naar de Gentse Feesten voor volwassenen kan!

Gisteren zetten we de 10-daagse al goed in: we verkenden sint-jacobs en baudelo en we sloten (vroeg) af op de vlasmarkt waar mijn kleine zus draaide vanop de toren. Ik mocht ook eens van het uitzicht gaan genieten! Zotjes!


Later deze week ga ik ook nog eens de sfeer opsnuiven (altijd net iets aangenamer midden in de werkweek, qua drukte dan) en volgende zaterdag smijten we ons ook nog eens. Voor zover mijn lichaam het zal toelaten zich te smijten, dat zien we wel. Want gisteren was het na 5 uurtjes meer dan genoeg geweest (ai mijn bekken!) en dan heb ik nog veel kunnen zitten...

Op die manier zal de week opnieuw voorbij vliegen, wat mij weer wat dichter brengt bij mijn écht verlof. Nog 5 weken!

O en nog een klein detail: we zijn, in samenspraak met de onthaalmoeder, gestart met potjestraining.
Joanna is er blijkbaar klaar voor, nu ik en mijn geduld nog...