Posts tonen met het label zomer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zomer. Alle posts tonen

dinsdag 26 juli 2016

Die mooie zomer...

Zomervakantie 2016, dat was tot nu toe...

... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.


















maandag 7 september 2015

Home away from home

Terug van weggeweest!

Terug van een heerlijke vakantie vol zon (en slechts een klein beetje regen), (zwembad)pret, lekker eten en drinken en vooral veel quality time met familie en vrienden.

Ik ga ondertussen meer dan 20 jaar op reis naar de Provence, naar een prachtige streek ergens tussen Avignon en de Mont Ventoux. Het vakantiehuis waar we ook dit jaar verbleven, dat ken ik ook al een 10-tal jaar. Het is voor mij dus echt een home away from home en i-de-aal met kleine kindjes.

Los van de zwangerschapsongemakken - die uiteraard gewoon blijven toenemen - en de muggenbeten (huh? eerste keer in 20 jaar dat er daar muggen zijn!), benaderde deze vakantie de perfectie.

Kijk maar...
















donderdag 20 augustus 2015

Daaag!

Ziezo.

PC en gsm-nummer van het werk zijn officieel overgedragen aan mijn vervangster. Ik heb er het volste vertrouwen in!

U leest het goed, mijn afwezigheid op het werk wordt opgevangen, wat wil zeggen dat ik binnen 5 maanden in redelijk ideale omstandigheden terug aan de slag zal kunnen gaan.
Moet ik dáár alvast niet van wakker liggen!

Morgen gaat mijn zwangerschapsverlof eindelijk van start.
(Of nee, dat is een beetje gelogen. Ik begin met 2 weken "gewoon" verlof, mijn zwangerschapsverlof gaat officieel in op 7 september. Maar wat doet het ertoe!)

Ik kan me geen betere start indenken dan vakantie in de Provence!



En of ik dat zie zitten!

Zon, zwembad, lavendel, lekker eten en drinken, niets moet en alles mag.
Ook voor Joanna, wat ons leven ook meteen een stuk aangenamer maakt. We gaan wat soepeler om met bedtijd en er mag al eens een extra chipje of koekje gegeten worden.
Vakantie voor iedereen!

Ik neem ook wat blogverlof. Er is wifi ter plaatse, maar dat zal hoogstens gebruikt worden om wat instagram foto's online te smijten. Voor de rest zal ik te veel bezig zijn met andere dingen. Ontspannen bijvoorbeeld.

Ik ben er zo extreem klaar voor!


maandag 6 juli 2015

Terrible Two meets Zwangerschap

Ik wil beginnen met te benadrukken dat de gevreesde "terrible two" bij ons voorlopig enorm meevalt!
En maar goed ook, want de combinatie met een zware zwangerschap tijdens deze zwoele zomerdagen (alliteratie overload!) maakt het sowieso wel "pittig". Zie verder.

Sfeerbeeldje. Joanna is "boos".

Misschien eerst even over "mijn toestand": ik voel mij overdag meer en meer een koe en 's nachts in bed als een hulpeloze zeehond op het land, sukkelend om zich te draaien of wat te verplaatsen. In andermans ogen (hoewel die van mijn liefste allicht niet objectief zijn) lijkt dat allemaal gigantisch mee te vallen en ben ik gewoon "mooi" en "sexy" zwanger (love him for that!), maar door de kritische ogen van de in-de-spiegel-naar-mezelf-kijkende-ik ziet het er minder fraai uit.
De wetenschapper in mij zegt dat mijn ogen effectief te kritisch zijn, gezien ik op 24 weken nog maar 3 kg was bijgekomen.

Downside: ik heb nog 3 maanden te gaan en het zal er niet op beteren. Ik heb het gevoel dat de kilo's er nu bijkomen aan een razendsnel tempo en negeer de weegschaal.
Upside: het is allemaal maar tijdelijk en binnen een jaar heb ik mijn normale lijf (min die paar zwangerschapskilo's van de vorige keer waar ik nooit mijn best voor gedaan heb) terug. Hoop doet leven!

De meeste kwaaltjes zijn enigszins draaglijk (moe, meer hoofdpijn, slechter slapen, pijn in mijn bekken, veel harde buiken maar nog net onder controle,...), maar die benen jongens!
Met die kraters van spataders!
Ik kan het niet schoner verwoorden, pardon daarvoor...

En dan die hitte daarbij!
Mijn goede vrienden de steunkousen heb ik begin vorige week achterwege moeten laten, het was erover. Ik zit nu met de voetjes in de lucht zodra het kan, neem op kantoor 2 stoelen in beslag, 1 voor de poep en 1 voor de voeten, slik Daflon, smeer met etherische oliën en neem wisselbaden. Dat alles lijkt de schade wat te kunnen beperken, maar gedane zaken nemen geen keer. Beide benen zijn rijkelijk ontsierd. Operatie alvast gepland voor winter 2016-2017, in mijn hoofd dan toch. Intussen reken ik er op dat "midi" en "lang" trendy blijven, ook volgende zomer. Lang leve maxi dresses!


En dan onze terrible two...
Sinds een maand of 2 is het dus van dat. Mevrouwtje heeft een eigen willetje en dat zullen we geweten hebben. Enerzijds best wel grappig, anderzijds vooral gigantisch vermoeiend.

Situatieschets.

In de auto...
Een neutje achteraan. Nog een neutje.
"Wat is er Joanna?".
"Dat!" en ze wijst naar ergens boven mijn hoofd. "Dat!"
"Wat is er van "dat" Joanna? Wat bedoel je?"
"Dat!" "Mompel mompel open doen!"
Blijkt na nog wat vragen en zoeken dat de zonneklep boven mijn hoofd moet opengeklapt worden. Vervolgens moet ook de zonneklep van de passagier open (er zit daar niemand) en het spiegeltje waarmee ik de achterbank kan zien ook. Soit, alles dat open kan geklapt worden, moet open. Dat ik dan het make-up spiegeltje niet open schuif (waardoor het lichtje gaat branden), is een drama. Vervolgens moet alles weer toe, want open was niet goed. Dan alles weer open, want toe was niet goed. Dat de handvatten boven de deuren niet vanzelf opengeklapt blijven maar terug toespringen eens je lost, is een drama. Dat zij niet aan het handvat boven haar deur kan, is ook een drama. En dan heb ik het nog niet gehad over de brillenhouder boven mijn deur waar mijn reserve zonnebril in zit, dat ook open en toe kan, maar niet open of toe mag zijn en waar zeker geen beentje van de bril mag uitsteken. Want dat is uiteraard drama, hoe raad je het.

Op zich is dit redelijk hilarisch en een tikkeltje absurd. In de praktijk, in de auto op weg naar huis na een lange werkdag, is het gewoon lastig. Voor haar en voor mij. Want ik ben moe en heb harde buiken en wat hoofdpijn en mijn benen willen uit hun vel barsten.

Ja, het is "pittig" tegenwoordig. Proper gezegd hé!

Ettelijke voorbeelden heb ik zo nog, van kleine en minder kleine drama's. Met neuten en huilen en tranen, voorlopig zonder échte hysterie!

MAAR

Het kind compenseert gelukkig veel door zo schattig en slim en grappig en vooral heel lief te zijn. 's Morgens na een goede nachtrust is ze het zonnetje in huis en we kunnen niet anders dan wakker worden met een glimlach op ons gezicht wanneer we haar bezig horen in haar bedje. Ook als dat zoals de voorbije week om 6u15 is wegens de hitte.
Dit is ze namelijk ook:

"Jaaaa! Owkaaaaay! Is toet (goed)! Nanna boemen waakje (water) geven!" Spaart ons werk uit.


Knuffel voor de baby...

En last but not least: op een ander is ze zelden lastig. Wij vinden haar (al zeggen we het zelf) eigenlijk een heel voorbeeldig kind als we ermee buiten komen. En dat is echt al heel wat, want wij komen graag en veel buiten en willen dat ook blijven doen. We zeggen haar dan ook hoe flink ze weer geweest is en hoe trots we wel zijn op haar.
Voeden, dat zelfvertrouwen!
Dan mag ze thuis en in de auto al eens drama's tentoon spreiden zoveel ze wil. Het zal wel passeren.

Maar toch ben ik blij wanneer ze in bed ligt en de rust nederdaalt over huis en tegenwoordig tuin. Dan ga ik (met de voeten omhoog, obviously) in mijn tuinstoel liggen, zet een muziekje op en haak wat verder aan het babydekentje (bijna af!).
En eet een ijsje.

Heaven!


woensdag 10 juni 2015

Perfectie bestaat

Het hangt er gewoon van af wat je verstaat onder perfectie.
Zoals altijd is het dus een kwestie van perceptie.
Niet toevallig dat beide termen heel erg op elkaar gelijken, me dunkt.

Vorig weekend was bijvoorbeeld perfect.
Voor mij dan toch.

Ondanks de pijn in mijn bekken, de kleine oogjes bij het opstaan en Joanna die zaterdag een groot deel van de dag lastig was omdat ze vrijdagavond veel te laat in bed lag (ons eigen schuld, I know).

Het prachtige weer, het vele gezellig samenzijn, de smeulende barbecues, de spelende kinderen en het op-en-top vakantiegevoel maakten dat meer dan goed.
Zondag staken we bij ons thuis de barbecue zelfs een tweede keer aan om het einde van het weekend toch nog even uit te stellen. We hadden de namiddag doorgebracht in de grote tuin tussen de bomen waar de kindjes naar hartelust konden spelen. Het gras rond ons huis kan zoveel drukte nog niet aan ;-) Wat was het daar heerlijk zitten tussen het groen!
's Avonds verhuisden we met een kleine compagnie naar het terras om daar te kunnen genieten van de laatste zonnestralen. Ja, in de zomer ben ik nóg verliefder op onze tuin dan anders...

Joanna steelt elke dag opnieuw mijn hart met haar grappige uitspraken, slimme observaties, lieve karakter en schattige kopje. Het is heerlijk om haar te zien spelen en zelfs conversaties voeren met andere kindjes, ik haal er echt mijn energie uit. Dat is nodig dezer dagen, want het is zo druk op het werk dat ik niet weet waar mijn hoofd staat. Déjà vu, want ook tijdens mijn vorige zwangerschap belandde ik uitgerekend dan midden in de drukste, meest hectische en dus ook meest stressvolle periode uit mijn carrière in het UZ en we weten allemaal hoe dat geëindigd is. Dus nu heb ik nog eens éxtra stress uit schrik dat het mij weer zo zou vergaan en de harde buiken opnieuw de overhand zouden nemen. Maar dat is een ander verhaal. Voorlopig alles enigszins onder controle.

Joanna lijkt zelf ook helemaal op te leven tijdens deze zonnige dagen en geniet elke dag van het leven dat voor haar 1 groot feest is.
De typische peuterkuren en "terrible two"-momenten niet meegerekend ;-)

De zomer is fantastisch ingezet en ik hoop dat we enkele maanden op dit élan mogen verder gaan!