Posts tonen met het label emoties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label emoties. Alle posts tonen

dinsdag 27 december 2016

Brief aan 2016 en wensen voor 2017

Hallo 2016,
Hoi.

Excuse my French, maar WTF was dat zeg?

Ik heb het uiteraard over terrorisme, oorlog, vluchtelingen, Brexit, Trump en tig andere rampen van kleiner of groter formaat. Echt jong, het is erover. Ik hoop dat uw opvolger wat milder zal zijn voor ons...

Maar ik heb het ook over mijn eigen leventje. 
Want beste 2016, jij was... hoe zal ik het zeggen... van het goede teveel. 
Dat dekt de lading wel, meer woorden maak ik daar niet aan vuil.

En zo zal ik je ook herinneren, 2016, als het jaar van "dat was er echt over". Op alle vlakken. 
De goede zaken mogen zich uiteraard herhalen, maar de shitty stuff mogen wat vaker achterwege gelaten worden. Geef je dat alvast even mee aan 2017? Thanks.

Toch ook een woord van dank, want je zat uiteraard vol levenslessen. En je was het jaar waarin we onze jongste zagen evolueren van baby naar peuter, iets onbetaalbaar.
Maar als je het niet erg vindt, zwaai ik je binnenkort met veel plezier uit en verwelkom ik 2017 met open armen!

Bye now!


Tot daar mijn brief aan 2016.
En dan nu een dienstmededeling.

Bijna 2 maanden stil op de blog, dat heeft zo zijn redenen. Enerzijds, zie mijn brief: dat 'van het goede teveel' geldt zeker ook voor deze laatste weken. Er was gewoon echt geen tijd voor mijmeringen en het neerpennen daarvan. Anderzijds kriebelt het gewoon minder. Eerlijk is eerlijk. De goesting (of drang?) is een beetje weg, want anders had ik wel tijd gemaakt om te bloggen.

Daarom probeer ik in 2017 iets anders. Ik houd de Facebookpagina die bij deze blog hoort levendig(er) aan de hand van korte of middellange berichtjes en updates. Uiteindelijk zoek ik vooral een plek om leuke, grappige, ontroerende, lastige, droevige, boze en liefdevolle momenten uit ons alledaagse leventje neer te pennen en meteen ook te delen met wie het wil geweten hebben. De blog zelf gaat op een (heel) laag pitje. Geen lange mijmeringen of schrijfsels meer. Het is fijn geweest en ik heb het heel graag gedaan, maar ik voel dat het tijd is voor iets anders.

Over iets anders gesproken, ik wil ook nog even dit kwijt. Ik start 9 januari in een nieuwe functie bij een nieuwe werkgever en heb er heel veel zin in. Op tijd en stond hierover misschien eens iets op facebook, wie weet! De keuze hiervoor heeft echter implicaties op mijn recent opgestart bijberoepje, Apo'strof. Het aanbod en de werking daarvan zal ik moeten herzien in de loop van 2017. I go with the flow!



Voor 2017 wens ik jullie allen en de rest van de wereld mildheid, liefde, begrip, dialoog, openheid, menselijkheid. Hoewel ik soms begin te twijfelen of die laatste term anno 2016 nog wel de juiste betekenis draagt. Zucht. Let's not get into that.
Dat 2017 zalvend en vol hoop mag zijn. Vol leven, liefde en lachen. 

Op mijn eigen wenslijstje voor 2017 staat onder andere wat minder hectiek, wat minder rollercoaster en wat meer me-time & us-time. 
Er is ook 1 concreet voornemen: ik begin eindelijk opnieuw met yoga en/of pilates, nog even kijken wat het beste past in ons leventje. Want de rugspieren zijn duidelijk toe aan wat versterking, zo getuige de dagenlange verlammende aan-pijnstillers-ongevoelige pijn in mijn bovenrug tijdens mijn eerste week vakantie na het schilderen van 2 kamermuren. Don't ask. Veel tranen, wanhoop, zombietoestanden en ontstekingsremmers later, en vooral 2 osteopaatbezoeken later, is de pijn (zo goed als) onder controle en langzaam aan het wegtrekken. Halleluja.

Rest mij enkel nog jullie allen een vrolijk en feestelijk begin van het nieuwe jaar te wensen.
En voor wie het nog niet deed: volg deze blog op Facebook als je wil blijven meelezen! Er valt altijd wel iets te beleven hier in huis met een praatzieke kleuter en een puberende peuter, binnenkort terug meer daarover ;-)


Happy 2017!!!

maandag 3 oktober 2016

Perfecte bevallingen bestaan niet

Dit schrijven staat al maanden in concept. Ik heb het ettelijke keren herschreven en herwerkt en ik denk dat het nu ongeveer juist zit. Dit is mijn (erg persoonlijk) verhaal over mijn bevallingen en de nasleep daarvan, vanuit mijn beleving. Er zijn veel mensen die veel erger meemaken en ik weet dat. Maar dit is nu eventjes MIJN beleving, niet die van een ander. Met het risico dat mensen een oordeel over mij vellen, zowel mensen die ik ken als mensen die ik niet ken, vind ik eindelijk de moed om het te publiceren. Omdat dit belangrijk is voor mij en wie weet, heel misschien, ook voor een ander...

Ik lees zelden non-fictie, maar deze kon ik echt niet aan mij laten voorbijgaan.


De titel dekt de lading en is op mijn lijf geschreven: perfecte bevallingen bestaan niet. Meteen al iets om over na te denken, want ik hoor veel bevallingsverhalen die voor mij wel "perfect" klinken, bevallingen waar ik alleen maar kon van dromen (kon, niet kan). Daar begint het eerste werk: relativeren wat je te horen krijgt...


Een tweede belangrijke les die ik uit het boek geleerd heb is het FAAL versus BAAL verhaal. Als je bevalling niet ging zoals verhoopt, is dat niet omdat je gefaald hebt. Maar je mag er wel om balen.

Klinkt simpel, maar het faal-gevoel van je afschudden is niet zo evident. Vrouwen zijn tenslotte gemaakt om te bevallen, of dat lees je toch her en der. Het is een natuurlijk proces, gewoon in meegaan en alles komt goed. Sorry, maar van zo'n uitspraken gaat mijn haar rechtstaan. Want die geven net de indruk dat je gefaald hebt als het niet allemaal vanzelf en op natuurlijke wijze helemaal goed kwam. Ik denk dat net hetzelfde geldt voor mensen die moeilijker zwanger geraken dan verhoopt. Balen maar niet falen!
Verhalen van lotgenoten lezen in het boek, deed dan ook echt deugd. Net zoals gewoon iemand die even neerschrijft dat ze begrijpt wat je doormaakt en dat dat helemaal OK is. Alsof iemand de armen om je heen slaat en je laat uithuilen, zegt dat het allemaal goed komt en dat ik groot gelijk heb om te voelen wat ik voel. Dat ik mag balen, dat ik zelfs MOET balen van wat me is overkomen. Iets wat in het echte leven te weinig gebeurt, want de meeste mensen zien het "probleem" zo niet en ik snap dat wel. Met als gevolg dat ik er nu nog zelden of nooit met iemand over praat en dat balen dus zelf ook niet toelaat.

Ik ben stapje voor stapje de klik van FAAL naar BAAL aan het maken in mijn hoofd. Dat is een lang proces en een vermoeiend proces, want heel emotioneel. Een paar maanden geleden werd ik er extreem door verrast, wanneer het onderwerp boven kwam drijven tijdens een gesprek met mijn lief. Ik hoorde mezelf plots zeggen:

"Ik ben niet bevallen, ze hebben de kindjes uit mij gesneden! Ik heb niet eens mijn eigen kinderen op de wereld kunnen zetten! Ik voel mij echt een mislukkeling!"
Oeps.
Er bleek dus werk aan de winkel.
Wanneer ik aan mijn bevalling(en) denk, begin ik tot op vandaag soms nog te wenen (afhankelijk van hoe moe of emotioneel ik op dat moment ben). Er zit blijkbaar nog veel in mij dat er nog niet uit is gekomen. Vooral veel verdriet om het feit dat ik nooit zal weten hoe het voelt om op een natuurlijke manier te bevallen. Ik weet het, sommige mensen vinden het maar niets, maar dat is geen troost. Ik had het gewoon graag zelf meegemaakt om dan te kunnen uitmaken wat ik ervan vind, van dat natuurlijk bevallen. Persoonlijk vind ik een keizersnede maar niets en ik kan nu eenmaal niet vergelijken...


Intussen heb ik ook geleerd dat, hoewel mijn eerste bevalling zonder twijfel te klasseren valt onder "traumatisch" (voor mij dan toch), ik niet de typische tekenen vertoon van post-traumatische stress. Er zijn andere dingen met mij aan de hand, dat wel. Ik leerde uit het boek dat een bevalling zodanig ingrijpend kan zijn, dat je je erna nooit meer hetzelfde voelt. Dat het lijkt alsof je iemand anders bent. Dat je je leven kan opsplitsen in pre-bevalling en post-bevalling. Dat is inderdaad zo in mijn geval. Natuurlijk is het zo dat moeder worden een beetje hetzelfde effect heeft: plots heb je een kindje en bevindt je hart zich bij wijze van spreken buiten je lichaam. Voor de rest van je leven. Slik. Maar bij mij is het meer dan dat. Al mijn zenuwen liggen bloot, mijn pantser is weg. Nog nooit in mijn leven vloeiden er zoveel tranen als de voorbije 3 jaren. Vreugde, verdriet en alles daartussen: het komt keihard binnen en ik onderga het. Extreem vermoeiend is dat soms. Mijn persoonlijkheid is ook gewijzigd, in die zin dat sommige karaktertrekken sterker aanwezig zijn dan vroeger en andere minder sterk. Ik kan daar proberen tegen vechten of ik kan daar leren mee leven en de manier waarop ik in het leven sta en mijn dagelijkse leven leid, daaraan aanpassen. Ik ben dus volop bezig met dat laatste. Vergt ook wat van een mens, I'm telling you.


Om terug te komen op "alle vrouwen zijn gemaakt om te bevallen". Ik denk dat we er, met mijn historiek (hier lees je dus alles over mijn eerste bevalling en hier ook over mijn tweede), kunnen over eens zijn dat ik NIET gemaakt ben om te bevallen.

Ach ja, het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Je kan het allemaal kapot relativeren en komen tot de essentie: wij hebben 2 kerngezonde dochters en ook ik ben ongeschonden uit de bevallingen gekomen. Dat wij überhaupt zonder al te veel problemen 2 gezonde kindjes hebben verwekt, is al een mirakel. Ik weet dat er andere verhalen zijn en mijn hart gaat uit naar alle wensouders of ouders van kindjes met speciale noden. Ik ben echt zo dankbaar voor onze 2 mooie dochters!

Maar toch, in mijn beleving is het zo simpel niet. Dat kan dan weer ondankbaar of zwak lijken, maar het is gewoon mijn realiteit.


Beide keizersnededochters hadden erg zware eerste maanden: krampen, krampen en krampen. Zowel met borstvoeding als met flesvoeding. Joanna, die de zwaarste geboorte had, had daarenboven als baby veel stress in haar lijfje en een serieuze voorkeurshouding. Mijn zwangerschapsverlof had beide keren in de verste verte niets weg van een verlof en ik heb ook niet echt kunnen genieten van die periodes. Ik ben nog altijd heel blij met mijn keuze om voor de geboorte van Ellie wat verlof op te nemen, waardoor ik de 2de keer die eerste maanden met iets minder kleerscheuren ben doorgekomen. Beide kindjes hebben ook geen immuunsysteem om over naar huis te schrijven. Joanna lijkt zelfs nog iets zwakker dan Ellie, terwijl zij wel degene is die borstvoeding kreeg. Gevolg van de keizersnede? Het is allicht genuanceerder dan dat (laten we zeggen dat de mama en de papa ook geen übermenschen zijn, ahum) maar het speelt er zeker in mee.


Dat ik zelf ongeschonden uit de bevallingen ben gekomen, daar kan je ook over discussiëren.

De psychologische gevolgen kan je hierboven lezen. Ik noem dat niet ongeschonden. Ook niet onoverkomelijk (er bestaat veel en veel erger, ik weet dat!), maar kom, ik moet wel tijd en energie steken in de verwerking van mijn bevallingen, terwijl dat eigenlijk heuglijke gebeurtenissen zouden moeten zijn met mooie herinneringen waar je positief op terugkijkt. Ik zou die tijd en energie heel graag in leukere dingen steken, geloof mij. Maar wat moet, dat moet.
Pech.
Let wel: ik heb uiteraard een paar mooie herinneringen. Momentopnames, zoals het eerste knuffelmomentje met de kindjes, wanneer de epidurale nog werkt en de kindjes nog rustig zijn en je even voor een paar uurtjes in die bubbel kan zitten. Maar wanneer ik terugdenk aan mijn bevallingen, voel ik momenteel nog altijd vooral teleurstelling, verdriet, machteloosheid. En jaloezie, op al die mensen met prachtige bevallingsverhalen en dito zwangerschapsverloven. Ik hoor ze eigenlijk liever niet. Erg he? En ik vind dat vreselijk, want ik ben wel altijd oprecht heel blij voor hen en ik gun het iedereen van harte. Maar ik had het mijzelf ook wel gegund... Ik haat dat gevoel van jaloezie en ik werk er echt aan om dat van mij af te kunnen schudden. Dat begint langzaam te lukken.

Ik wil hieraan toevoegen dat er op vlak van keizersnedes nog véél werk aan de winkel is bij ons. Zo kan het namelijk ook (echt, zeker kijken!). Voor mij is het te laat maar ik hoop dat, indien mijn dochters ooit voor een keizersnede zouden komen te staan, dit tot hun opties behoort...

Daarnaast zijn er ook nog de lichamelijke gevolgen van de keizersnedes.
Het uitwendig litteken is mooi aan het genezen. Deze keer toch, na de eerste keer had ik redelijk wat wild vlees maar dat hebben ze bij de 2de keer weggesneden. Dat dan weer wel. Inwendig, dat is een ander verhaal. Ik kan het uiteraard niet zien en dat is misschien maar best, want het voelt alsof iemand daar serieus heeft zitten morsen met mijn weefsels. O ja, wacht even, dat is ook zo. Tot op vandaag is de huid van de zone boven mijn litteken, tot zo'n 5 cm erboven, volledig gevoelloos. Daarboven zit een zone van een 2-tal cm die niet gevoelloos is, maar ook niet normaal aanvoelt wanneer je dat vel aanraakt. Een heel vervelend gevoel, alsof het overprikkeld wordt. Heeft allemaal te maken met het feit dat er ook zenuwen worden doorgesneden en die herstellen maar heel traag. En soms ook fout, want wanneer ik het litteken masseer (onderhuids zitten veel knobbels en hard littekenweefsel), voel ik pijnlijke zenuwprikkels alle kanten uitgaan. Ik druk op 1 plek en voel een prikkel 10 cm verder. Heel futuristisch. Ik kan alleen maar hopen dat dit mettertijd nog zal normaliseren.
Boven het litteken bolt mijn buik ook op, alsof ik daar een serieuze vetlaag heb. Dat komt omdat de rek er wat uit is en je buik eigenlijk "toegesnoerd" wordt op de plaats waar alles is gehecht. Alsof de veters te strak zijn aangetrokken. Alsof je een onderbroek draagt die te veel spant en je zo een vetrolletje creëert dat er zonder die onderbroek niet zou zijn. Ik heb daar dus geen onderbroek voor nodig, tadaaaa! Die bump boven dat litteken gaat dus ook nooit meer weg.
Alweer pech.

Dat heb ik dus ook geleerd uit het boek: ik heb pech gehad. Niet meer of niet minder dan dat, ik had het echt niet in eigen handen en heb echt niets fout gedaan. En hoe jammer het ook is, ik kan er niets meer aan veranderen. Ik moet mezelf de tijd geven het allemaal een plaats te geven en dat is soms confronterend en frustrerend. Want het duurt lang - we zijn intussen 3,5 jaar verder - en het is een emotionele rollercoaster waarvan het einde nog maar net een beetje in zicht begint te komen, denk ik. Hoop ik.


Ik denk dat het ook duidelijk is dat ik dit geen derde keer zal doen. Wij komen daar netjes in overeen, mijn lief en ik. In ons hart is ruimte en liefde genoeg voor meer dan 2 kinderen, daar zal het niet aan gelegen hebben. Maar 1) met 2 mooie gezonde dochters zijn wij heel tevreden 2) ik ben niet zo'n babymens en kijk uit naar binnen een jaar of 2: zonder pampers en flesjes en gesleur en muilezelallures en niet weten wat het kind nu eigenlijk mankeert want ze kan het niet uitleggen en pas op van het stopcontact, de trap, de deur, die ladder, dat glas, die stoel, de hoek van dat tafeltje en de microbes van de crèche (ik ben echt veel meer fan van kleuters, kleuterkuren inclusief!) en 3) zie alles hierboven: dat alleen al is reden genoeg, me dunkt. Oh en de garantie op een derde keizersnede want dat is van moeten vanaf nu. Thanks but no thanks. Dat maakt meteen ook onze andere motivaties irrelevant want de keuze werd mij dus eigenlijk ontnomen. Er is namelijk NO WAY dat ik ooit nog een keizersnede onderga en al zeker niet uit vrije wil. Ik ben niet compleet gek.


De laatste maanden hebben op veel vlakken veel gevergd van mij. Dit is 1 aspect ervan en erover schrijven is voor mij ook weer een manier om het te helpen plaatsen en een stap vooruit te zetten. Ik vind dat er nog erg veel taboe bestaat rond "onaangename bevallingen" in die zin dat er weinig over gepraat wordt en het heel moeilijk is als buitenstaander om zich in te leven en er dus begrip voor op te brengen (wat normaal is!). Door gebrek aan weerklank wordt het probleem gemakkelijk geminimaliseerd, voelt de persoon in kwestie zich onbegrepen en verloopt de verwerking nog langer en moeilijker. Zo ervaar ik het toch. Maar ik ben duidelijk niet alleen en wie weet kan ik met dergelijk schrijven het taboe wat doorbreken...


De auteur van het boek "Perfecte bevallingen bestaan niet", Diana Koster, overleed eerder dit jaar onverwachts aan een hersenbloeding. Ze liet een man en 2 dochters achter. Ik las haar boek kort erna en vind het erg jammer dat ik haar niet meer in persoon heb kunnen bedanken. Ik denk dat ze voor vele vrouwen (en we zijn met velen!) erg veel heeft betekend en nog zal betekenen. 

donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


donderdag 28 juli 2016

Confessions of a tired mind

Ik ben het moe.
Ik ben het zo verschrikkelijk moe.


Al bijna 6 maanden heeft Ellie non-stop slijmpjes.
Ze rochelt, ze reutelt, ze kraakt, ze piept.
De ene dag wat meer dan de andere, maar ze zijn er altijd.


Ze heeft goede weken waarin ze er niet veel last van heeft, maar ze heeft ook veel slechte weken. Ze rijgt de infecties aan elkaar. Logisch, gezien ze nooit slijmvrij is en die slijmpjes de perfecte voedingsbodem zijn voor allerlei microbes, zowel virussen als bacteriën. Zomer of winter, crèche of niet, want tijdens de vakantie was het ook weer prijs. We steken het vaak op "het weer" maar dat is eigenlijk onzin, natuurlijk. Het was verdorie 35 graden op vakantie.

Ze is er nog maar een keer of 2 - 3 ernstig ziek van geweest, gelukkig. Gewoonlijk maakt ze tijdens de slechte periodes niet al te veel koorts (toch nooit meer dan 39 graden) en blijft ze meestal ook redelijk vrolijk. Tenzij ze tanden krijgt, zoals nu. Of in een sprongetje zit, zoals nu. Het is gezellig hier thuis hoor...



Ik ben het zo moe.
Dat bezorgd zijn.

Want hoewel er niet echt iets ernstig aan de hand lijkt, lig ik daar toch wakker van. Is dat wel normaal, constant dat rochelen, reutelen, kraken en piepen? Moet ik nog maar een keer naar de dokter of toch nog even wachten? Moeten we ingrijpen met puffers of laten we dit eruit groeien? Moet ik dit verder laten onderzoeken? Is het verantwoord om dat niet te doen?
Ze heeft tegenwoordig ook vaak wat verhoging (tot 38,2), maar is dat door een infectie of door haar tanden? Ze heeft veel pijn bij het doorkomen van die tandjes, dus ik geef vaak nurofen ter verlichting (perdolan helpt niet). Is dat wel OK? Zou ze misschien meer koorts hebben zonder die nurofen en kijk ik zo naast het feit dat het wel degelijk een infectie is? Misschien moet ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Breng ik haar naar de crèche met wat koortswering achter de kiezen, wanneer ze weer eens verhoging heeft? Ik kan echt niet constant thuis blijven voor haar en altijd last-minute opvang proberen zoeken is ook echt niet leuk meer. Als ze niet naar de crèche gaat, heeft ze een briefje nodig. Zal ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Ik twijfel, weeg af, probeer mijn gevoel te volgen. Maar het vreet energie. Het is zo vermoeiend.


En ik ben het zo moe. 
Dat moe zijn.

De nachten zijn namelijk ook al 6 maanden vaak een ramp.
Want van slijmpjes, daar moet je van hoesten. Vooral als je neerligt.
Je moet weten dat, indien Ellie helemaal gezond is, ze prima kan doorslapen. Misschien eens 1 keertje tutje gaan geven, maar dat is niets vergeleken bij de hoestnachten.

De voorbije 2 nachten waren weer maar eens hoestnachten. Vreselijke hoestnachten.


Ik ben het zo moe.
IK. BEN. ZO. MOE.