Posts tonen met het label huilbaby. Alle posts tonen
Posts tonen met het label huilbaby. Alle posts tonen

dinsdag 13 oktober 2015

Over borsten en flessen en de beste mama's ter wereld

Nog niet heel lang geleden was het borstvoedingsweek, of toch zoiets.
Met alle nodige discussies, meningen en media-aandacht vandien.

Gek hoe zo'n thema echt polariseert, want proberen we niet gewoon allemaal de best mogelijke mama te zijn? Of we daar nu borsten of flessen voor gebruiken?

Joanna kreeg de borst. Een keuze die ik zelf maakte, ik voelde mij niet verplicht onder druk van de maatschappij of de publieke opinie of welke gezondheidsinstantie ook. Ik wou het gewoon zelf proberen en zien wat het gaf.

Mijn borsten deden het goed, fantastisch zelf.
Joanna vond het allemaal niet zo fantastisch. Ze was een erg onrustige baby die eerste dagen (alvorens officieel een huilbaby te worden) en dronk ook onrustig aan de borst. Haar eten geven was meer een gevecht dan een plezier en dat beterde niet. Ik werd begeleid door een lactatiedeskundige, haalde alle truukjes uit de kast en hield haar nog net niet ondersteboven om aan te leggen, maar het mocht niet baten.

Na 6 weken zat ik erdoor en "zwichtte" ik definitief (ik kolfde al af vanaf een week of 3 zodat Michiel ook eens een flesje kon geven ter afwisseling). Joanna dronk gewoon ook veel liever van een fles, punt.

Deze keer besloot ik reeds vrij vroeg in de zwangerschap dat ik direct flessenvoeding zou geven.
Ik wéét dat het totaal anders had kunnen lopen en dat het deze keer wél vlot had kunnen gaan.
Maar de schrik voor een tweede huilbaby zit erin. Dus de keuze was voor mij vrij simpel.

Ik verkies een mama die het aankan in combinatie met flessenvoeding boven een mama die er compleet doorzit in combinatie met borstvoeding. 

Beschouw het dus een beetje als een voorzorgsmaatregel: als het weer een zware babytijd wordt, dan hoef ik al tenminste niet wakker te liggen van een moeizame en uitputtende borstvoeding.

Die beslissing zorgt er ook voor dat ik me zekerder voel en sterker in mijn schoenen sta deze keer. En dat vind ik ook belangrijk, want ik ben ervan overtuigd dat je kindje je gemoedstoestand aanvoelt. Een rustige tevreden mama lijkt mij een stuk aangenamer dan een angstige gestresseerde mama.

Hoe het intussen bevalt?
Voorlopig goed!
Ellie drinkt haar flesjes heel flink en ik ben een stuk relaxter dan tijdens Joanna's eerste levensdagen.
Na 4 dagen zijn er verder nog niet veel uitspraken te doen over wat voor een baby Ellie zal zijn. Dat ze rustiger is dan Joanna, is nu al een feit. Verder is het wait and see, maar voorlopig mogen we dus zeker niet klagen!


En dat hele borsten versus flessen verhaal?

Jammer van die "versus", dat vind ik ervan. 

Want of je nu de borst of de fles geeft en wat de redenen daar ook mogen voor zijn, voor je kindje ben je sowieso de beste mama ter wereld!

maandag 16 februari 2015

Mijn verhaal op #thegentlemom

Dit moet ik toch ook even kwijt vandaag!

Kennen jullie The Gentlemom? Zoniet, neem zeker hier even een kijkje!

De online community die journaliste Kirsten Ginckels en fotografe Ellen van den Bouwhuysen oprichtten op facebook om mama's op een eerlijke manier een hart onder de riem te steken, kent een groot succes. Op enkele maanden tijd verzamelden ze al 6200 "vind ik leuks" en elke dag komen er nog gelijkgestemde zielen bij.

Elke week geven ze het woord aan een "guest gentlemom", die in een klein tekstje haar verhaal mag delen. Gisteren verscheen mijn verhaal! Ik schreef het volgende:

In de loop van mijn zwangerschap waren mij twee roze wolken beloofd.

De eerste was mij beloofd door mijzelf, over de geboorte van mijn kindje. Vol spanning keek ik uit naar het mooiste moment van mijn leven. Want dat is het toch, als je de buitenwereld mag geloven? Kwam ik daar even bedrogen uit... Mijn bevalling staat tot nu toe met stip op 1 bij de meest traumatische ervaringen uit mijn leven. Ik werd ingeleid omwille van zwangerschapsvergiftiging, maar niets ging zoals het moet, ik werd steeds zieker en eindigde uiteindelijk op de operatietafel voor een spoedkeizersnede. Tijd om die overweldigende 24 uren te verwerken krijg je niet, want plots ben je mama... Nu - bijna 2 jaar later - heb ik het een plaats gegeven, maar het gevoel van een loze belofte blijft helaas bestaan.

Die tweede roze wolk was mij beloofd door de media, door mensen die ik ken en door mensen die ik niet ken. Ik wist dat het wel eens lastig zou kunnen worden, maar ik zag het moederschap volledig zitten. Mijn enthousiasme moest echter snel plaatsruimen voor wanhoop. Joanna bleek een huilbaby...
Elke dag was een beetje overleven. Soms dacht ik: "Niets aan de hand. Baby's huilen nu eenmaal. Deal with it!". Maar vaker dacht ik dat ik de grootste fout van mijn leven had gemaakt en dat ik mijn kindje niet genoeg liefde kon geven.
Tussen het huilen door begon ik echter te zien wie mijn dochter echt was, of kon zijn. Een ondeugend lachebekje. Mijn moederinstinct en mijn volharding leverden na 4 helse maanden het verdict koemelkallergie op. Eén week later had ik een ander kind en kon, toen mijn moederschapsrust afliep, mijn herstel eindelijk beginnen...
Joanna is intussen bijna 2 en is een gelukkig kind. Ze is inderdáád een ondeugend lachebekje, en mijn hart blijkt nu al te klein voor alle liefde die ik voor haar voel. Mijn tweede roze wolk heb ik dan toch nog gekregen, lang na datum.



Nu kan ik er open over praten, móet ik erover praten zelfs. Maar toen wisten slechts weinigen hoe zwaar ik het had. Ik voelde mij zo alleen. Dus minimaliseerde ik de zware momenten en zette ik de goede momenten extra in de verf, ook voor mezelf. Want hé, je bent een kersverse moeder, je moet toch zowat uiteenspatten van geluk daar bovenop je wolk?

Tijd heelt alle wonden. Maar wat ben ik blij met initiatieven zoals ‪#‎thegentlemom‬. Wat zijn we met veel, in tegenstelling tot wat ik toen dacht. Je verhaal kunnen delen - ook na de feiten - en die herkenning en erkenning, dat doet écht deugd. Bedankt daarvoor!

176 likes kreeg mijn verhaal al sinds gisterenavond!
Wat is het fijn om vast te stellen dat zoveel mensen zich hierin herkennen en dat ik anderen op die manier misschien een hart onder de riem kan steken.
Want gedeelde smart is halve smart, een waarheid als een koe!
Van smart is hier in dit huis intussen geen sprake meer, maar schrijven over toen blijft wel deugd doen, ook vandaag nog.

Bedankt Ellen en Kirsten, voor dit mooie initiatief, voor dit forum en voor alle steun die jullie op die manier bezorgen aan mama's die het soms o zo nodig hebben!