Posts tonen met het label bevalling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bevalling. Alle posts tonen

maandag 3 oktober 2016

Perfecte bevallingen bestaan niet

Dit schrijven staat al maanden in concept. Ik heb het ettelijke keren herschreven en herwerkt en ik denk dat het nu ongeveer juist zit. Dit is mijn (erg persoonlijk) verhaal over mijn bevallingen en de nasleep daarvan, vanuit mijn beleving. Er zijn veel mensen die veel erger meemaken en ik weet dat. Maar dit is nu eventjes MIJN beleving, niet die van een ander. Met het risico dat mensen een oordeel over mij vellen, zowel mensen die ik ken als mensen die ik niet ken, vind ik eindelijk de moed om het te publiceren. Omdat dit belangrijk is voor mij en wie weet, heel misschien, ook voor een ander...

Ik lees zelden non-fictie, maar deze kon ik echt niet aan mij laten voorbijgaan.


De titel dekt de lading en is op mijn lijf geschreven: perfecte bevallingen bestaan niet. Meteen al iets om over na te denken, want ik hoor veel bevallingsverhalen die voor mij wel "perfect" klinken, bevallingen waar ik alleen maar kon van dromen (kon, niet kan). Daar begint het eerste werk: relativeren wat je te horen krijgt...


Een tweede belangrijke les die ik uit het boek geleerd heb is het FAAL versus BAAL verhaal. Als je bevalling niet ging zoals verhoopt, is dat niet omdat je gefaald hebt. Maar je mag er wel om balen.

Klinkt simpel, maar het faal-gevoel van je afschudden is niet zo evident. Vrouwen zijn tenslotte gemaakt om te bevallen, of dat lees je toch her en der. Het is een natuurlijk proces, gewoon in meegaan en alles komt goed. Sorry, maar van zo'n uitspraken gaat mijn haar rechtstaan. Want die geven net de indruk dat je gefaald hebt als het niet allemaal vanzelf en op natuurlijke wijze helemaal goed kwam. Ik denk dat net hetzelfde geldt voor mensen die moeilijker zwanger geraken dan verhoopt. Balen maar niet falen!
Verhalen van lotgenoten lezen in het boek, deed dan ook echt deugd. Net zoals gewoon iemand die even neerschrijft dat ze begrijpt wat je doormaakt en dat dat helemaal OK is. Alsof iemand de armen om je heen slaat en je laat uithuilen, zegt dat het allemaal goed komt en dat ik groot gelijk heb om te voelen wat ik voel. Dat ik mag balen, dat ik zelfs MOET balen van wat me is overkomen. Iets wat in het echte leven te weinig gebeurt, want de meeste mensen zien het "probleem" zo niet en ik snap dat wel. Met als gevolg dat ik er nu nog zelden of nooit met iemand over praat en dat balen dus zelf ook niet toelaat.

Ik ben stapje voor stapje de klik van FAAL naar BAAL aan het maken in mijn hoofd. Dat is een lang proces en een vermoeiend proces, want heel emotioneel. Een paar maanden geleden werd ik er extreem door verrast, wanneer het onderwerp boven kwam drijven tijdens een gesprek met mijn lief. Ik hoorde mezelf plots zeggen:

"Ik ben niet bevallen, ze hebben de kindjes uit mij gesneden! Ik heb niet eens mijn eigen kinderen op de wereld kunnen zetten! Ik voel mij echt een mislukkeling!"
Oeps.
Er bleek dus werk aan de winkel.
Wanneer ik aan mijn bevalling(en) denk, begin ik tot op vandaag soms nog te wenen (afhankelijk van hoe moe of emotioneel ik op dat moment ben). Er zit blijkbaar nog veel in mij dat er nog niet uit is gekomen. Vooral veel verdriet om het feit dat ik nooit zal weten hoe het voelt om op een natuurlijke manier te bevallen. Ik weet het, sommige mensen vinden het maar niets, maar dat is geen troost. Ik had het gewoon graag zelf meegemaakt om dan te kunnen uitmaken wat ik ervan vind, van dat natuurlijk bevallen. Persoonlijk vind ik een keizersnede maar niets en ik kan nu eenmaal niet vergelijken...


Intussen heb ik ook geleerd dat, hoewel mijn eerste bevalling zonder twijfel te klasseren valt onder "traumatisch" (voor mij dan toch), ik niet de typische tekenen vertoon van post-traumatische stress. Er zijn andere dingen met mij aan de hand, dat wel. Ik leerde uit het boek dat een bevalling zodanig ingrijpend kan zijn, dat je je erna nooit meer hetzelfde voelt. Dat het lijkt alsof je iemand anders bent. Dat je je leven kan opsplitsen in pre-bevalling en post-bevalling. Dat is inderdaad zo in mijn geval. Natuurlijk is het zo dat moeder worden een beetje hetzelfde effect heeft: plots heb je een kindje en bevindt je hart zich bij wijze van spreken buiten je lichaam. Voor de rest van je leven. Slik. Maar bij mij is het meer dan dat. Al mijn zenuwen liggen bloot, mijn pantser is weg. Nog nooit in mijn leven vloeiden er zoveel tranen als de voorbije 3 jaren. Vreugde, verdriet en alles daartussen: het komt keihard binnen en ik onderga het. Extreem vermoeiend is dat soms. Mijn persoonlijkheid is ook gewijzigd, in die zin dat sommige karaktertrekken sterker aanwezig zijn dan vroeger en andere minder sterk. Ik kan daar proberen tegen vechten of ik kan daar leren mee leven en de manier waarop ik in het leven sta en mijn dagelijkse leven leid, daaraan aanpassen. Ik ben dus volop bezig met dat laatste. Vergt ook wat van een mens, I'm telling you.


Om terug te komen op "alle vrouwen zijn gemaakt om te bevallen". Ik denk dat we er, met mijn historiek (hier lees je dus alles over mijn eerste bevalling en hier ook over mijn tweede), kunnen over eens zijn dat ik NIET gemaakt ben om te bevallen.

Ach ja, het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Je kan het allemaal kapot relativeren en komen tot de essentie: wij hebben 2 kerngezonde dochters en ook ik ben ongeschonden uit de bevallingen gekomen. Dat wij überhaupt zonder al te veel problemen 2 gezonde kindjes hebben verwekt, is al een mirakel. Ik weet dat er andere verhalen zijn en mijn hart gaat uit naar alle wensouders of ouders van kindjes met speciale noden. Ik ben echt zo dankbaar voor onze 2 mooie dochters!

Maar toch, in mijn beleving is het zo simpel niet. Dat kan dan weer ondankbaar of zwak lijken, maar het is gewoon mijn realiteit.


Beide keizersnededochters hadden erg zware eerste maanden: krampen, krampen en krampen. Zowel met borstvoeding als met flesvoeding. Joanna, die de zwaarste geboorte had, had daarenboven als baby veel stress in haar lijfje en een serieuze voorkeurshouding. Mijn zwangerschapsverlof had beide keren in de verste verte niets weg van een verlof en ik heb ook niet echt kunnen genieten van die periodes. Ik ben nog altijd heel blij met mijn keuze om voor de geboorte van Ellie wat verlof op te nemen, waardoor ik de 2de keer die eerste maanden met iets minder kleerscheuren ben doorgekomen. Beide kindjes hebben ook geen immuunsysteem om over naar huis te schrijven. Joanna lijkt zelfs nog iets zwakker dan Ellie, terwijl zij wel degene is die borstvoeding kreeg. Gevolg van de keizersnede? Het is allicht genuanceerder dan dat (laten we zeggen dat de mama en de papa ook geen übermenschen zijn, ahum) maar het speelt er zeker in mee.


Dat ik zelf ongeschonden uit de bevallingen ben gekomen, daar kan je ook over discussiëren.

De psychologische gevolgen kan je hierboven lezen. Ik noem dat niet ongeschonden. Ook niet onoverkomelijk (er bestaat veel en veel erger, ik weet dat!), maar kom, ik moet wel tijd en energie steken in de verwerking van mijn bevallingen, terwijl dat eigenlijk heuglijke gebeurtenissen zouden moeten zijn met mooie herinneringen waar je positief op terugkijkt. Ik zou die tijd en energie heel graag in leukere dingen steken, geloof mij. Maar wat moet, dat moet.
Pech.
Let wel: ik heb uiteraard een paar mooie herinneringen. Momentopnames, zoals het eerste knuffelmomentje met de kindjes, wanneer de epidurale nog werkt en de kindjes nog rustig zijn en je even voor een paar uurtjes in die bubbel kan zitten. Maar wanneer ik terugdenk aan mijn bevallingen, voel ik momenteel nog altijd vooral teleurstelling, verdriet, machteloosheid. En jaloezie, op al die mensen met prachtige bevallingsverhalen en dito zwangerschapsverloven. Ik hoor ze eigenlijk liever niet. Erg he? En ik vind dat vreselijk, want ik ben wel altijd oprecht heel blij voor hen en ik gun het iedereen van harte. Maar ik had het mijzelf ook wel gegund... Ik haat dat gevoel van jaloezie en ik werk er echt aan om dat van mij af te kunnen schudden. Dat begint langzaam te lukken.

Ik wil hieraan toevoegen dat er op vlak van keizersnedes nog véél werk aan de winkel is bij ons. Zo kan het namelijk ook (echt, zeker kijken!). Voor mij is het te laat maar ik hoop dat, indien mijn dochters ooit voor een keizersnede zouden komen te staan, dit tot hun opties behoort...

Daarnaast zijn er ook nog de lichamelijke gevolgen van de keizersnedes.
Het uitwendig litteken is mooi aan het genezen. Deze keer toch, na de eerste keer had ik redelijk wat wild vlees maar dat hebben ze bij de 2de keer weggesneden. Dat dan weer wel. Inwendig, dat is een ander verhaal. Ik kan het uiteraard niet zien en dat is misschien maar best, want het voelt alsof iemand daar serieus heeft zitten morsen met mijn weefsels. O ja, wacht even, dat is ook zo. Tot op vandaag is de huid van de zone boven mijn litteken, tot zo'n 5 cm erboven, volledig gevoelloos. Daarboven zit een zone van een 2-tal cm die niet gevoelloos is, maar ook niet normaal aanvoelt wanneer je dat vel aanraakt. Een heel vervelend gevoel, alsof het overprikkeld wordt. Heeft allemaal te maken met het feit dat er ook zenuwen worden doorgesneden en die herstellen maar heel traag. En soms ook fout, want wanneer ik het litteken masseer (onderhuids zitten veel knobbels en hard littekenweefsel), voel ik pijnlijke zenuwprikkels alle kanten uitgaan. Ik druk op 1 plek en voel een prikkel 10 cm verder. Heel futuristisch. Ik kan alleen maar hopen dat dit mettertijd nog zal normaliseren.
Boven het litteken bolt mijn buik ook op, alsof ik daar een serieuze vetlaag heb. Dat komt omdat de rek er wat uit is en je buik eigenlijk "toegesnoerd" wordt op de plaats waar alles is gehecht. Alsof de veters te strak zijn aangetrokken. Alsof je een onderbroek draagt die te veel spant en je zo een vetrolletje creëert dat er zonder die onderbroek niet zou zijn. Ik heb daar dus geen onderbroek voor nodig, tadaaaa! Die bump boven dat litteken gaat dus ook nooit meer weg.
Alweer pech.

Dat heb ik dus ook geleerd uit het boek: ik heb pech gehad. Niet meer of niet minder dan dat, ik had het echt niet in eigen handen en heb echt niets fout gedaan. En hoe jammer het ook is, ik kan er niets meer aan veranderen. Ik moet mezelf de tijd geven het allemaal een plaats te geven en dat is soms confronterend en frustrerend. Want het duurt lang - we zijn intussen 3,5 jaar verder - en het is een emotionele rollercoaster waarvan het einde nog maar net een beetje in zicht begint te komen, denk ik. Hoop ik.


Ik denk dat het ook duidelijk is dat ik dit geen derde keer zal doen. Wij komen daar netjes in overeen, mijn lief en ik. In ons hart is ruimte en liefde genoeg voor meer dan 2 kinderen, daar zal het niet aan gelegen hebben. Maar 1) met 2 mooie gezonde dochters zijn wij heel tevreden 2) ik ben niet zo'n babymens en kijk uit naar binnen een jaar of 2: zonder pampers en flesjes en gesleur en muilezelallures en niet weten wat het kind nu eigenlijk mankeert want ze kan het niet uitleggen en pas op van het stopcontact, de trap, de deur, die ladder, dat glas, die stoel, de hoek van dat tafeltje en de microbes van de crèche (ik ben echt veel meer fan van kleuters, kleuterkuren inclusief!) en 3) zie alles hierboven: dat alleen al is reden genoeg, me dunkt. Oh en de garantie op een derde keizersnede want dat is van moeten vanaf nu. Thanks but no thanks. Dat maakt meteen ook onze andere motivaties irrelevant want de keuze werd mij dus eigenlijk ontnomen. Er is namelijk NO WAY dat ik ooit nog een keizersnede onderga en al zeker niet uit vrije wil. Ik ben niet compleet gek.


De laatste maanden hebben op veel vlakken veel gevergd van mij. Dit is 1 aspect ervan en erover schrijven is voor mij ook weer een manier om het te helpen plaatsen en een stap vooruit te zetten. Ik vind dat er nog erg veel taboe bestaat rond "onaangename bevallingen" in die zin dat er weinig over gepraat wordt en het heel moeilijk is als buitenstaander om zich in te leven en er dus begrip voor op te brengen (wat normaal is!). Door gebrek aan weerklank wordt het probleem gemakkelijk geminimaliseerd, voelt de persoon in kwestie zich onbegrepen en verloopt de verwerking nog langer en moeilijker. Zo ervaar ik het toch. Maar ik ben duidelijk niet alleen en wie weet kan ik met dergelijk schrijven het taboe wat doorbreken...


De auteur van het boek "Perfecte bevallingen bestaan niet", Diana Koster, overleed eerder dit jaar onverwachts aan een hersenbloeding. Ze liet een man en 2 dochters achter. Ik las haar boek kort erna en vind het erg jammer dat ik haar niet meer in persoon heb kunnen bedanken. Ik denk dat ze voor vele vrouwen (en we zijn met velen!) erg veel heeft betekend en nog zal betekenen. 

vrijdag 9 oktober 2015

8 oktober 2015

Het begon eigenlijk op 7 oktober, zo rond 3u 's nachts.

Joanna was wakker van de pijn van een zware oorontsteking.
Ik was wakker van de pijn van voorweeën.
Michiel was wakker van onze pijntjes.

De voorweeën bleven de ganse dag door aanhouden, maar werden niet erger of regelmatiger.
Om half 8 's avonds dacht ik dat het was stilgevallen.
Om 8 u 's avonds wist ik dat het begonnen was.

Ik heb het thuis uitgehouden tot middernacht. Op aanraden van een vroedvrouw die ik rond half 11 aan de lijn had, gingen we pas binnen in het ziekenhuis na middernacht, dan beginnen de ligdagen pas te tellen vanaf de volgende nacht ;-)
Toen ik op 8 oktober om half 1 's nachts het verloskwartier binnen ging, had ik redelijk heftige weeën om de 6 minuten en 1 cm ontsluiting. Zucht. Met het risico op het stilvallen van de weeën, moest ik het nog wat uitzingen zonder epidurale. Dat lukte mij tot 3u, waarna die verlossende prik mij voor enkele uren ontlastte. En inderdaad, de weeën namen onder invloed van de epidurale wat af, dus het ging traagjes. Maar hey, geen probleem, ik was pijnvrij.
Dacht ik toch.
Voelde ik daar toch terug een wee?

Selfie ergens tijdens epidurale 1
Dik anderhalf uur later, nog net in staat om de nu intense en echt pijnlijke weeën op te vangen, bleek de katheter uit de epidurale ruimte geschoven te zijn.
Epidurale verdoving nummer 2 werd geprikt, ergens in de voormiddag van 8 oktober. 10 minuutjes later kon ik weer rustig de "vooruitgang" volgen op de monitor.

Op 5 cm werden mijn vliezen gebroken en kwamen de weeën goed op gang.
6 cm...
Bijna 8 cm...
Iets na de middag had ik de indruk dat ik die weeën toch weer begon te voelen, slechts luttele uren na de 2de epidurale. Hoewel ik pijn had aan de insteekplaats, werd mij gezegd dat de katheter deze keer wel nog op z'n plaats zat. Hoe dan ook, ik mocht weer weeën beginnen opvangen. Rare weeën, enkel vooraan in de onderbuik maar zonodig nog pijnlijker dan die van een paar uur ervoor. Ik kreeg ze niet weggepuft, kon enkel nog roepen, roepen, roepen...
Op 9 cm ontsluiting bleef ik plots steken. De weeën putten mij uit en uit voorzorg werd uiteindelijk besloten toch over te gaan tot een keizersnede. De gynaecologe vond dat het te lang duurde en was bang dat mijn litteken van de vorige keizersnede het zou begeven (of het al aan het begeven was gezien er bloed in de urine zat).

Ik heb een kwartier tranen met tuiten gehuild, tussen de overweldigende pijn door. Niet van die pijn, maar van teleurstelling en verdriet. Al dat werk voor niets en dan toch weer op die operatietafel en toch weer dat afzien achteraf.

Intussen werden de voorbereidingen getroffen. Epidurale nummer 2 bleek intussen compleet niet te werken, dus werd epidurale nummer 3 van de dag geprikt. Kon mij gestolen worden, prik dan toch!

Daar lag ik weer, enkel in staat het hoofd te bewegen.
Te wachten op wat komen zou...

10 minuutjes later, op 8 oktober 2015 om 14u52 - ik was toen 36 uren wakker- werd Ellie geboren.
De perfectie zelve.
Ze heeft nooit last gehad van wat ik doormaakte, niet gekneld gezeten in het geboortekanaal en kwam volledig ongeschonden ter wereld.
47 centimetertjes klein en een mooie 3,255 kg.

Vers van de pers
Bleek bij het ter wereld komen, dat Ellie zich nog last-minute had gedraaid. Ze is geboren als sterrenkijker. Dat verklaart ook het stagneren van de ontsluiting. Rien à faire. Mijn litteken bleek trouwens nog volledig intact.

Naar goede gewoonte vulde ik na de ingreep nog een nierbekkentje (deze keer gevolg van de verdoving, niet van een zwangerschapsvergiftiging) en kon daarna eventjes volop genieten van het nieuwe leventje terwijl de verdoving nog werkte.

Heerlijk!


Intussen zijn we een dag verder.
Hoe ik mij voel?
Goed, eigenlijk.

Ja, ik heb pijn. Niet alleen aan de wonde deze keer. Ik heb geleerd dat er bij een buikoperatie lucht in het lichaam vast kan komen te zitten, die dan blijkbaar naar je schouders stijgt en daar gi-gan-tisch veel pijn kan veroorzaken. Alsof je stijve spieren hebt maar dan honderd keer erger. De lucht moet vanzelf ontsnappen (oplossen in het lichaam op 1 of andere manier). Ik krijg omwille van deze "complicatie" gelukkig wel wat extra pijnstilling, maar ik heb al serieus afgezien.
Lichamelijk kan het dus beter, maar dat wordt het binnen enkele dagen sowieso. I'll live.

Mentaal gaat het echt wel goed.
Ik vind het ongelooflijk jammer dat ik op 9 cm ben gestrand. Niet alleen is alle pijn en inspanning voor niets geweest, ik zal ook nooit weten wat het is om natuurlijk te bevallen. Dat steekt.
Maar ik kan het deze keer beter plaatsen, wat mij is overkomen. Ik weet dat ik mij binnen enkele dagen goed genoeg voel om langzaam maar zeker alles zelf te doen. Ik ben hier in het ziekenhuis in zeer goede handen en mag lekker blijven tot dinsdag (5 ligdagen bij een keizersnede, jongens, 5 ligdagen! Ha!). En het feit dat ik deze keer geen zwangerschapsvergiftiging moet verwerken, scheelt ook veel.

We zijn nu met z'n viertjes en heel benieuwd naar hoe ons dat zal vergaan. Dat zal hier de komende weken ongetwijfeld te lezen vallen!

De 3 vrouwen van de familie Vermassen-Cattoir
Ellie gunt mij voorlopig de rust die ik zo hard nodig heb, dus daar ga ik nu ook meteen gebruik van maken.

Slaapwel!


dinsdag 6 oktober 2015

20 maart 2013

Ik vond de tijd rijp om de bevalling van Joanna eens in detail neer te pennen, terwijl ik zo zit te wachten op bevalling 2.
Let op: niet voor gevoelige lezers, zijnde dames die toeleven naar een eerste bevalling. Er zijn mooiere verhalen dan dit!

Toen ik 31 weken zwanger was van Joanna, ging ik op een extra controle bij de gynaecoloog omdat ik al enkele dagen quasi non-stop harde buiken had, die een beetje pijn deden.
Na een half uurtje aan de monitor, werd ik resoluut thuis geschreven.
Rust op doktersvoorschrift.
Die harde buiken (om de minuut!) waren namelijk niet het enige probleem. Mijn bloeddruk was 16/10, te hoog dus. Een duidelijk voorteken van een nakende zwangerschapsvergiftiging, wat ik toen nog niet wist. Het werd mij ook zo niet meegedeeld en daar ben ik nog altijd blij om, ik heb mij niet onnodig ongerust zitten maken thuis.

1 week later was het status quo en kreeg ik, naast magnesium en utrogestan die ik al nam tegen de harde buiken, ook een bloeddrukverlager voorgeschreven. De volgende weken bleef mijn bloeddruk "onder controle": 15/9, nog altijd niet om over naar huis te schrijven.


Op 40 weken en 1 dag, op 19 maart 2013, had ik 17/11 en eiwitten in de urine. De zwangerschapsvergiftiging had zich officieel doorgezet. Gelukkig pas zo laat in de zwangerschap! Ik moest diezelfde avond opgenomen worden voor monitoring en zou de volgende ochtend ingeleid worden.

Na een slapeloze nacht (ik lag aan een bloeddrukmeter die om de zoveel minuten automatisch mijn bloeddruk nam...) kwam de gynaecoloog rond half 9 het fameuze zalfje aanbrengen om alles in gang te zetten. Van nul, want het zat nog pottoe, zoals ze in de volksmond zo mooi zeggen.

Om half 9 zag ik het allemaal nog zitten, om 9u niet meer.

Ik voelde mij 1 brok ellende en mijn spijsverteringsstelsel ledigde zich op alle mogelijke manieren. De weeënopwekkers werden erbij geroepen en na enkele uren dan ook de anesthesist want ik wist niet waar kruipen van de miserie en het zag er naar uit dat het nog laaaaang zou duren.
Die ruggenprik beschreef ik toen als "het beste moment van mijn leven". Vanuit mijn rug verspreidde zich een gelukzalige warmte naar mijn benen en toen kon ik eindelijk terug wat functioneren.
Daar lag ik dan, naast de monitor, te kijken naar mijn weeën zonder ze te voelen. Zotjes.
En wachten maar.

Om 17u had ik 4 cm ontsluiting en kreeg Joanna het moeilijker, de hartslag werd af en toe onregelmatig. Ook ik voelde mij slechter en slechter. Enerzijds door de zwangerschapsvergiftiging die evolueerde richting volgende fase (HELLP syndroom) en anderzijds door de arbeid die mijn lichaam verrichtte, ook al voelde ik dat niet.

Joanna kreeg, via het geboortekanaal, een kleine elektrode in haar hoofdhuid gevezen (echt waar, ze draaien dat erin) om EKG's te kunnen nemen (hartfunctie van nabij opvolgen). Intussen lag ik te schudden en te beven van ellende en bleef mijn reeds helemaal lege maag zich maar ledigen, zo om het half uur. Gezellige boel was het daar in de verloskamer.

Toen de EKG's ook af en toe in "alarm" gingen en mijn bloedwaarden het HELLP syndroom effectief aankondigden, werd overgegaan tot een spoedkeizersnede. Ik herinner mij dat ik op dat moment opgelucht was, want ik zag het echt niet meer zitten. Intussen had de vroedvrouw geconstateerd dat Joanna scheef was ingedaald in mijn bekken en wat vast zat, wat ook verklaarde waarom de ontsluiting niet vorderde. Ze zat blijkbaar zo scheef, dat ze de geplaatste elektrode niet meer konden verwijderen. Het draadje werd dan maar afgeknipt...

Op 20 maart 2013 om 20u15 kwam Joanna ter wereld met een scheef neusje van zo gekneld te zitten (2 dagen later niks meer van te zien) en een antenne op haar hoofd, die de gynaecologen (ze waren met 2) vakkundig en pijlsnel verwijderden (snok!), ik heb het nooit gezien. Ik lag dan ook vastgegespt op de operatietafel, af en toe een nierbekkentje aan het vullen (ja, ook nog na de bevalling terwijl ze mij aan het toenaaien waren. Dat duurt trouwens lang!) dat de anesthesist op zijn beurt vakkundig naast mijn hoofd hield, want het enige dat ik kon bewegen was mijn hoofd. Joanna heeft trouwens nog meer dan een week een wondje gehad op haar hoofdje van dat ding.


Toen ik haar dan eindelijk in mijn armen mocht houden, vond ik het wat onwerkelijk.
Ik vond het hele gebeuren onwerkelijk, maar het drong allemaal niet goed door.
Pas weken tot maanden later heb ik het hele "avontuur" kunnen verwerken (ik moest eerst even leren omgaan met een huilbaby) en besefte ik dat dit wel eens onder de noemer "trauma" kon geklasseerd worden. Dat geldt trouwens ook voor Joanna, zij hield er een extreme voorkeurshouding, veel stress en veel kinderarts- en osteopaatbezoeken aan over. Het huilbaby/koemelkallergie-verhaal koppel ik niet noodzakelijk aan de bevalling, hoewel het er ook mee te maken kan hebben. Who knows...

Wanneer ik terugdenk aan de bevalling van Joanna, kan ik daar weinig emotie aan vastkoppelen. Alsof het een ander overkwam. Alsof mijn lichaam op voorhand al in defensie-modus ging zodat het allemaal niet te erg aan mijn ribben zou blijven plakken.

Niet voorbereid op een keizersnede, ben ik erg geschrokken van hoe zwaar die ingreep eigenlijk is. Ik had de eerste dagen zoveel pijn dat ik nauwelijks kon bewegen. Ik kon mijn eigen kindje niet uit haar bedje tillen, geen badje geven, geen pamper verversen,... Ik smeekte om meer pijnstilling, maar ik gaf borstvoeding dus ze waren streng.
Mijn bloeddruk bleef hoog. Ik ging uiteindelijk naar huis mét bloeddrukverlager, die ik enkele weken later zelf kon stopzetten gezien mijn bloeddruk zich uiteindelijk toch normaliseerde.

20 maart 2013 is een memorabele dag.
Het is de dag dat mijn eerste kindje op de wereld kwam en dat is 1 van de schoonste dingen die er is.
Maar was het 1 van de schoonste dagen van MIJN leven?
Neen. Ik vond het vreselijk.
En ik ben nog elke dag dankbaar dat wij allebei gezond en gelukkig zijn.


En vandaag (exact 39 weken ver) denk ik dan: het kan de 2de keer alleen maar beter gaan, niet?
Beval ik natuurlijk, zoveel te beter! Bring it on!
Krijg ik toch een keizersnede (inleiden doen ze niet wegens het litteken op de baarmoeder dat een zwakke plek is) als ik te lang overtijd ga of ik toch nog een zwangerschapsvergiftiging krijg (die kans bestaat nog steeds, ik word streng opgevolgd), dan ben ik deze keer tenminste voorbereid.

Hoe dan ook moet ze er binnenkort uit.
I go with the flow...

vrijdag 18 september 2015

Ditjes en datjes

Terwijl de citroentaart in de oven zit, vind ik eindelijk wat tijd om even achter de computer te gaan zitten en te bloggen.

Druk druk druk!

De luxe om voor mijn bevalling nog enkele weken thuis door te brengen, is geen overbodige luxe!
Ik had natuurlijk wel allerlei "to do's" vooruit geschoven naar deze periode. En daar draag ik nu de gevolgen van.
Nog net beheersbaar, dat drukke thuisblijfleven van mij.

Mijn dagen zijn gevuld met een chaotisch allegaartje aan taken, wat mijn hoofd ook wat chaotisch maak. Gelukkig bestaan er zo dingen als Fantastical en Evernote die mij helpen het enigszins overzichtelijk te houden.

Ik geniet eigenlijk wel van de overzichtelijke chaos, dus laat ik de lijn even doortrekken naar mijn blog. Hierbij een allegaartje aan weetjes van de voorbije en komende weken.

  • Joanna en ik konden de plotse ommezwaai van Provencaalse zomer naar Belgische herfst niet helemaal aan. We zijn netjes gelijktijdig snipverkouden geworden. Ik ben on-mid-del-lijk begonnen met vitamines en weerstand-boosters bij Joanna, om te vermijden dat ze weer maar eens een of andere neus-keel-oor infectie zou oplopen. Voorlopig met succes! (Hout vasthouden!). Snuiten en wat hoesten, maar verder een vrolijk en flink kind dat langzaam maar zeker klaar lijkt voor school.
  • We gingen naar de info-avond van die school en kwamen thuis met een heel goed gevoel, nog blijer over onze keuze dan we al waren. We zijn er klaar voor! Joanna ook, denk ik, hoewel op het ene vlak meer dan het andere. Ze is zeker schoolrijp en klaar voor nieuwe uitdagingen, dat zal allesbehalve een probleem vormen. Op sociaal vlak zal ze even moet wennen, want nu gaat ze bij een onthaalmoeder waar er maximum 14 kindjes tegelijk zijn en waar ze met voorsprong de oudste is. Ik geef haar dus wat tijd om te "acclimatiseren". Maar ik heb vooral schrik voor vermoeidheid. Joanna slaapt nog dutten van 1 à 2 uren bij de onthaalmoeder en van 2 à 3 uren thuis in het weekend. Ze kan zonder, maar dan zitten we om 17u met een onhandelbaar kind. En een moe kind is een kwetsbaar kind en Joanna is al zo snel ziek... Dat wordt dus even afwachten en desnoods wat terugschroeven naar halve dagen indien nodig. Ik ben écht heel blij dat ik die eerste weken thuis ben...
  • Ik beleef mijn laatste weken zwangerschap anders dan de vorige keer! Op 32 weken had ik wel even een dipje. Voorafgaand aan de controle plots hevige schrik dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou opduiken (vorige keer rond die periode de eerste symptomen), dat ik niet op reis zou mogen gaan, etc... Maar alles was goed, alleen... bleek dochter 2 een dwarsliggertje. Letterlijk, horizontaal in de buik dus, wat ook de vele last verklaarde die ik had want dat is blijkbaar een zeer oncomfortabele positie voor de mama. Dus we kregen de boodschap mee dat, indien ze op 36 weken niet zou gedraaid zijn, dit een garantie was op keizersnede. Iets wat ik niet graag hoorde! Ongeveer 2 weken later had ik een beetje het gevoel dat ze misschien wel gedraaid was, maar durfde niet echt hopen. Tot dit enkele dagen geleden bevestigd werd: ze ligt netjes hoe ze moet liggen. Hoera! En mijn bloeddruk blijft normaal en niets wijst op een nakende zwangerschapsvergiftiging. Dus ik durf stilletjes terug hopen dat het deze keer misschien toch "natuurlijk" zou kunnen. Duimen jullie mee?
  • Intussen is alles hier in huis ongeveer klaar voor de komst van kind 2. Ik ben "hard" aan het werken aan de doopsuiker, alle spullen die we nodig hebben werden van onder het stof gehaald of aangekocht en de ziekenhuisvalies geraakt langzaam gevuld. Volgende week heb ik nog een redelijk drukke agenda, maar vanaf 38 weken kan het wachten en aftellen echt beginnen. Spannend!
  • En terwijl wij wachten op de komst van nummer 2, evolueert nummer 1 aan een razendsnel tempo. Gisteren hielp ze mee pizza beleggen en ze kwijtte zich vol overgave van haar taak. Om daarna met de kruimeldief de hele keuken proper te maken. Na de pizza ging ze zonder morren slapen. Dat gaat tegenwoordig heel goed in haar grote bed, ze geniet er echt van! Ik lees nu ook elke avond 2 verhaaltjes voor in bed, een nieuw ritueel waar ze na 10 dagen al erg aan gehecht is. 1 van die verhaaltjes is haar lievelingsboek, het eerste boek waar ik haar echt uit voorlas, nu toch al een paar weken. "Muis en Maan". Gisteren draaide Joanna de rollen om, na enkele pagina's nam ze over van mij en begon ze mij voor te lezen. Met de juiste woorden op de juiste pagina's, super geconcentreerd. Ik zat ernaast een potje te bleiten van ontroering. Waar is mijn kleine meisje naartoe...



zaterdag 12 september 2015

Me-time!

Ooooh wat had ik hier nood aan!
En wat heb ik er deugd van!

Na 2 heerlijke weken vakantie met veel van mijn geliefden, geniet ik intussen al een kleine week van pure en onversneden tijd voor mezelf.


Vergis u niet, ik lig niet ganse dagen te niksen in de zetel! Dat zou ik vreselijk vinden.
Neen, ik heb uiteraard een soort van planning opgesteld voor mijn weekjes "alleen" thuis en werk langzaam maar zeker mijn lange to-do lijstje af.

Op mijn tempo weliswaar, want ik moet fysieke inspanningen sterk beperken wil ik de bevalling halen zonder compleet uitgeput te zijn. Het buikje weegt nu echt door en als ik eerlijk ben, heb ik constant pijn: aan mijn bekken en aan mijn ribben. Ik vind nauwelijks nog een comfortabele houding, enkel in bed durft dat nog eens te lukken. Zodra ik te veel stap, word ik daarenboven serieus afgestraft met harde buiken, hoewel die laatste meer onder controle zijn sinds mijn vakantie is ingegaan ;-)

Ik verdeel mijn tijd dus netjes tussen "lastige" karweitjes (wat reorganisatie in huis, boodschappen, was en plas, inkopen voor doopsuiker, babyspullen in huis halen, etc...) en "rustige" karweitjes (dringende haakprojecten, mijn foto's georganiseerd krijgen en albums maken, doopsuiker verpakken, etc...).

En ik bouw uiteraard ook tijd in voor wat échte ontspanning, zoals shoppen op een tergend traag tempo, naar de kapper gaan en gewoon genieten van gestolen tijd en het najaarszonnetje.


Daarnaast zit onze agenda voor september plots goed vol (what happened?!), dus de tijd vliegt voorbij.

Voor ik het weet heb ik weer een baby in mijn armen.
Tik-tak! Tik-tak!

maandag 25 mei 2015

Bevalling, poging 2

Morgen ben ik halverwege de zwangerschap, hoera!
Of ik bang ben voor wat mij te wachten staat?

Ja.

Niet bang als in er 's nachts wakker van liggen. Daarvoor ben ik te moe.

Maar na mijn eerste ervaring met bevallen, zit de schrik er toch wel in.

Ik heb 20% kans dat ik nog eens een zwangerschapsvergiftiging doormaak. Dat is niet veel, maar toch ook niet niks. Ik heb er geen controle over, het is dus gewoon afwachten.

Indien alles goed gaat maar de bevalling niet vanzelf op gang komt, krijg ik sowieso een 2de keizersnede, gezien er toch al een litteken is. Zo gaat dat blijkbaar. Tenzij er overduidelijke tekenen zijn dat een natuurlijke bevalling zeker zou lukken mits een duwtje in de rug. Ik denk dan aan verweking, indaling, ontsluiting en dergelijke termen, iets waar vorige keer in de verste verte geen sprake van was toen ze het infuus opendraaiden.


Nog eens ingeleid worden van nul zou ik eerlijk gezegd ook niet zien zitten. Ik vond dat DE HEL. Maar opnieuw een keizersnede, daar zie ik nu al tegenop. Vooral de dagen erna: die pijn, die hulpeloosheid, die machteloosheid, dat infuus, die blaassonde, en ga zo nog maar even door.
Bah.
Geen leuke "kersverse moeder" ervaring als je het mij vraagt... Deze keer weet ik natuurlijk wel wat mij te wachten staat, dus een trauma zal het niet worden. Ik ben voorbereid, ook mentaal, of toch zo goed mogelijk. Maar dat neemt niet weg dat ik écht geen zin heb in nog een keizersnede...

Ik richt dus al mijn pijlen, gebeden en hoop op een natuurlijke bevalling deze keer. Gaat het niet, dan gaat het niet, dat besef ik wel. Het kind zal er op een zeker moment uit moeten en dan bijt ik uiteraard gewoon door. Maar ik hoop echt vurig op voorweeën en weeën en water dat breekt en persen en heel de reutemeteut.

In de eerste plaats hoop ik natuurlijk op een gezond kindje, voorzien van poten en oren en alles waar het moet van voorzien zijn. Dat is het belangrijkste!

Maar een kaarske branden voor mij in de maand oktober, dat mag!


maandag 16 februari 2015

Mijn verhaal op #thegentlemom

Dit moet ik toch ook even kwijt vandaag!

Kennen jullie The Gentlemom? Zoniet, neem zeker hier even een kijkje!

De online community die journaliste Kirsten Ginckels en fotografe Ellen van den Bouwhuysen oprichtten op facebook om mama's op een eerlijke manier een hart onder de riem te steken, kent een groot succes. Op enkele maanden tijd verzamelden ze al 6200 "vind ik leuks" en elke dag komen er nog gelijkgestemde zielen bij.

Elke week geven ze het woord aan een "guest gentlemom", die in een klein tekstje haar verhaal mag delen. Gisteren verscheen mijn verhaal! Ik schreef het volgende:

In de loop van mijn zwangerschap waren mij twee roze wolken beloofd.

De eerste was mij beloofd door mijzelf, over de geboorte van mijn kindje. Vol spanning keek ik uit naar het mooiste moment van mijn leven. Want dat is het toch, als je de buitenwereld mag geloven? Kwam ik daar even bedrogen uit... Mijn bevalling staat tot nu toe met stip op 1 bij de meest traumatische ervaringen uit mijn leven. Ik werd ingeleid omwille van zwangerschapsvergiftiging, maar niets ging zoals het moet, ik werd steeds zieker en eindigde uiteindelijk op de operatietafel voor een spoedkeizersnede. Tijd om die overweldigende 24 uren te verwerken krijg je niet, want plots ben je mama... Nu - bijna 2 jaar later - heb ik het een plaats gegeven, maar het gevoel van een loze belofte blijft helaas bestaan.

Die tweede roze wolk was mij beloofd door de media, door mensen die ik ken en door mensen die ik niet ken. Ik wist dat het wel eens lastig zou kunnen worden, maar ik zag het moederschap volledig zitten. Mijn enthousiasme moest echter snel plaatsruimen voor wanhoop. Joanna bleek een huilbaby...
Elke dag was een beetje overleven. Soms dacht ik: "Niets aan de hand. Baby's huilen nu eenmaal. Deal with it!". Maar vaker dacht ik dat ik de grootste fout van mijn leven had gemaakt en dat ik mijn kindje niet genoeg liefde kon geven.
Tussen het huilen door begon ik echter te zien wie mijn dochter echt was, of kon zijn. Een ondeugend lachebekje. Mijn moederinstinct en mijn volharding leverden na 4 helse maanden het verdict koemelkallergie op. Eén week later had ik een ander kind en kon, toen mijn moederschapsrust afliep, mijn herstel eindelijk beginnen...
Joanna is intussen bijna 2 en is een gelukkig kind. Ze is inderdáád een ondeugend lachebekje, en mijn hart blijkt nu al te klein voor alle liefde die ik voor haar voel. Mijn tweede roze wolk heb ik dan toch nog gekregen, lang na datum.



Nu kan ik er open over praten, móet ik erover praten zelfs. Maar toen wisten slechts weinigen hoe zwaar ik het had. Ik voelde mij zo alleen. Dus minimaliseerde ik de zware momenten en zette ik de goede momenten extra in de verf, ook voor mezelf. Want hé, je bent een kersverse moeder, je moet toch zowat uiteenspatten van geluk daar bovenop je wolk?

Tijd heelt alle wonden. Maar wat ben ik blij met initiatieven zoals ‪#‎thegentlemom‬. Wat zijn we met veel, in tegenstelling tot wat ik toen dacht. Je verhaal kunnen delen - ook na de feiten - en die herkenning en erkenning, dat doet écht deugd. Bedankt daarvoor!

176 likes kreeg mijn verhaal al sinds gisterenavond!
Wat is het fijn om vast te stellen dat zoveel mensen zich hierin herkennen en dat ik anderen op die manier misschien een hart onder de riem kan steken.
Want gedeelde smart is halve smart, een waarheid als een koe!
Van smart is hier in dit huis intussen geen sprake meer, maar schrijven over toen blijft wel deugd doen, ook vandaag nog.

Bedankt Ellen en Kirsten, voor dit mooie initiatief, voor dit forum en voor alle steun die jullie op die manier bezorgen aan mama's die het soms o zo nodig hebben!