Ik ben het moe.
Ik ben het zo verschrikkelijk moe.
Al bijna 6 maanden heeft Ellie non-stop slijmpjes.
Ze rochelt, ze reutelt, ze kraakt, ze piept.
De ene dag wat meer dan de andere, maar ze zijn er altijd.
Ze heeft goede weken waarin ze er niet veel last van heeft, maar ze heeft ook veel slechte weken. Ze rijgt de infecties aan elkaar. Logisch, gezien ze nooit slijmvrij is en die slijmpjes de perfecte voedingsbodem zijn voor allerlei microbes, zowel virussen als bacteriën. Zomer of winter, crèche of niet, want tijdens de vakantie was het ook weer prijs. We steken het vaak op "het weer" maar dat is eigenlijk onzin, natuurlijk. Het was verdorie 35 graden op vakantie.
Ze is er nog maar een keer of 2 - 3 ernstig ziek van geweest, gelukkig. Gewoonlijk maakt ze tijdens de slechte periodes niet al te veel koorts (toch nooit meer dan 39 graden) en blijft ze meestal ook redelijk vrolijk. Tenzij ze tanden krijgt, zoals nu. Of in een sprongetje zit, zoals nu. Het is gezellig hier thuis hoor...
Ik ben het zo moe.
Dat bezorgd zijn.
Want hoewel er niet echt iets ernstig aan de hand lijkt, lig ik daar toch wakker van. Is dat wel normaal, constant dat rochelen, reutelen, kraken en piepen? Moet ik nog maar een keer naar de dokter of toch nog even wachten? Moeten we ingrijpen met puffers of laten we dit eruit groeien? Moet ik dit verder laten onderzoeken? Is het verantwoord om dat niet te doen?
Ze heeft tegenwoordig ook vaak wat verhoging (tot 38,2), maar is dat door een infectie of door haar tanden? Ze heeft veel pijn bij het doorkomen van die tandjes, dus ik geef vaak nurofen ter verlichting (perdolan helpt niet). Is dat wel OK? Zou ze misschien meer koorts hebben zonder die nurofen en kijk ik zo naast het feit dat het wel degelijk een infectie is? Misschien moet ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Breng ik haar naar de crèche met wat koortswering achter de kiezen, wanneer ze weer eens verhoging heeft? Ik kan echt niet constant thuis blijven voor haar en altijd last-minute opvang proberen zoeken is ook echt niet leuk meer. Als ze niet naar de crèche gaat, heeft ze een briefje nodig. Zal ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Ik twijfel, weeg af, probeer mijn gevoel te volgen. Maar het vreet energie. Het is zo vermoeiend.
En ik ben het zo moe.
Dat moe zijn.
De nachten zijn namelijk ook al 6 maanden vaak een ramp.
Want van slijmpjes, daar moet je van hoesten. Vooral als je neerligt.
Je moet weten dat, indien Ellie helemaal gezond is, ze prima kan doorslapen. Misschien eens 1 keertje tutje gaan geven, maar dat is niets vergeleken bij de hoestnachten.
De voorbije 2 nachten waren weer maar eens hoestnachten. Vreselijke hoestnachten.
Ik ben het zo moe.
IK. BEN. ZO. MOE.
Posts tonen met het label ziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ziek. Alle posts tonen
donderdag 28 juli 2016
woensdag 15 juni 2016
#widn
De aanloop naar onze zomervakantie blijkt drukker dan ooit. Zo ook in mijn hoofd.
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.
Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...
Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.
De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...
Onze tuin is dit voorjaar veranderd in een wildernis door een combinatie van de weersomstandigheden van de voorbije weken en verwaarlozing. We zijn van plan om in de (nabije) toekomst een deel van het onderhoud uit te besteden, zodat we wat meer van die o zo kostbare en vooral schaarse vrije tijd kunnen besteden aan elkaar, onze kindjes, onze familie, onze vrienden,...
Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)
Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.
We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)
Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!
Laat dat verlof maar komen!
Ik probeer het allemaal wat los te laten en wat van go with the flow te doen, maar dat is niet altijd evident. Wie mij wat kent, snapt dat.
Ik heb dus weinig tijd en nog minder inspiratie voor interessante schrijfsels. Dus ik dacht, ik maak het mijzelf gemakkelijk, ik doe nog eens een simpele ordinaire update over mijn dagelijks leventje...
Joanna's amandelen werden vandaag verwijderd, nadat vorige donderdag de 5de keelontsteking op 4 maanden tijd werd vastgesteld. Ik liet er geen gras over groeien en met heel veel chance (de dag zelf nog op consultatie bij een NKO-arts) raakte het plots in een stroomversnelling. Netjes ruim 2 weken voor zij op reis vertrekt (Joanna reist een weekje vroeger af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonmoeder), werd komaf gemaakt met de bron van de miserie van de voorbije maanden.
De ingreep verliep vlot en ook het herstel lijkt voorlopig goed te gaan. Ze klaagt nauwelijks van pijn, dat kan natuurlijk nog komen.
Hopelijk slaagt ze er in de toekomst eens in langer dan 6 weken infectievrij te zijn, iets wat al meer dan 2 jaar niet gelukt is.
Ik moet wel even wennen aan haar nieuwe stem: doordat de amandelen weg zijn (hele grote volgens de arts die haar opereerde) is haar "klankkast" gewijzigd en dat hoorde ik direct. Ze heeft wat meer een piepstemmetje, alsof ze constant een kleine dosis helium geïnhaleerd heeft. Beetje grappig maar we zullen het wel gewoon worden.
![]() |
| Ontwaken uit narcose was net als vorige keer afzien |
![]() |
| Het eerste ijsje ging na even aarzelen toch vlotjes binnen |
De werken hier thuis zijn zo goed als afgerond, hoera! We moeten ons nu even verdiepen in het optimaal leren gebruiken van onze nieuwe centrale verwarming en bijhorende thermostaat. En we moeten ons huis opruimen en kuisen. Ik zou dat uiteraard liefst zo snel mogelijk doen, maar zoals gezegd, ik probeer het wat los te laten. Ik doe hier en daar wat tussendoor en hoop vurig dat we alles rond krijgen vooraleer we op verlof vertrekken, zodat ik dat met een gerust gemoed kan doen.
Mijzelf kennende leg ik, terwijl ik ruimte voor ruimte orde schep, allicht al nieuwe lijstjes aan de komende weken: to do's & to buy's. Het stopt nooit en dat is vooral mijn eigen schuld...
![]() |
| Dag nieuwe vriend! |
Wie dacht dat ik het haken intussen volledig had opgegeven, heeft het goed mis. Het staat inderdaad op een heel laag pitje, maar ik neem af en toe nog eens een haakpen ter hand. En heb zeker en vast de intentie van dat in de toekomst terug meer te doen. Het resultaat van mijn laatste creatie is een paar baby-espadrilles uit een leuk boek dat ik kreeg van mijn schoonmoeder.
Ik haakte de maat 3-6 maanden maar met veel dikkere wol dan waarvoor het patroon bedoeld is, dus ze vallen veel te groot uit. Ik hoop dat Ellie ze volgende lente en zomer, zo rond haar 18 maanden, misschien nog zal kunnen dragen ;-)
Ellie stelt het goed. Ze wordt groot, ik zie elke dag wat meer kindje en wat minder baby in haar. Ze blijft chronisch verkouden met vooral een hardnekkige hoest, maar is daar intussen al meer dan 2 weken (bijna 3??) niet ziek van, wat een persoonlijk record moet zijn sinds februari. Ik heb het zonet waarschijnlijk vervloekt door dat neer te schrijven. De kans dat wij vlak voor het verlof nog in een paniekske schieten omdat ze ziek is en het alle hens aan dek zal zijn om haar op tijd genezen te krijgen, acht ik groot. Ge zou dat pessimistisch kunnen noemen, maar in ons geval en met onze historiek is dat gewoon realistisch.
![]() |
| Punkhoofdje kruipt intussen alvast achteruit |
We hebben haar blijkbaar wel een prinsessennaam gegeven, wist de Blik mij vandaag te vertellen ;-)
Op het werk is het momenteel razend druk. We zitten in een soort transitiefase en daar komt heel wat werk bij kijken, bovenop de rest en de klassieke eindspurt voor de grote vakantie (nog een goeie 3 weken voor die van ons!).
De weekends zitten ook goed vol, maar daar ben ik niet echt rouwig om. De uitstapjes stonden de voorbije maanden op een laag pitje door de werken en de zieken, en dat terwijl ik echt zo kan genieten van uitjes met ons 4tjes. Ik haal daar erg veel energie uit. Vorig weekend gingen we bijvoorbeeld naar de inhuldiging van de eerste geboorteboom in Zwalm, op een nieuw pleintje met veel groen en speelruimte. Het weer was, tegen de verwachting in, prachtig en ik genoot met volle teugen. Meer van dat is zoooooo welkom!
Laat dat verlof maar komen!
donderdag 26 mei 2016
Duizend miljoen hartjes voor grootouders
Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan zijn: wij zitten hier thuis nogal eens met zieke kindjes.
Daarmee bedoel ik: de voorbije 4 maanden waren beide kinderen quasi non-stop elk om beurt ziek, en zelfs ook een keer tegelijk. En dat is echt niet overdreven, het woord quasi duidt op die 2 luttele weekjes tussen februari en nu dat iedereen gezond was.
Ik moet u niet vertellen dat ik mij daar als mama soms serieus zorgen over maak. Dat ik met mijn handen in het haar zit als de koortsthermometer weer in het rood gaat en het hele liedje opnieuw begint. Dat wij het zelf bijna niet meer geloven dat, telkens wanneer we denken dat het einde in zicht is, 1 van de 2 opnieuw ziek valt. Laat staan dat onze collega's het nog geloven. Dat ik er bijna bijgelovig van zou worden want gisterenavond zeiden we nog tegen elkaar "Haar hoest is precies toch iets beter hé, stel je voor dat ze deze keer NIET ziek wordt. Hout vasthouden!" en Michiel hield hout vast maar ik niet en een paar uren later zaten we de rest van de nacht op met een ellendig hoopje koortskind...
De wetenschap dat het in principe (hout vasthouden!) binnen een jaar of 2 - 3 echt definitief beter moet zijn (hoewel ik vermoed dat onze meisjes wel altijd tere zieltjes zullen blijven), helpt, maar dat neemt niet weg dat wij vaak moe en soms (steeds vaker) moedeloos zijn.
WHY??? WHYYYYY I ASK YOU?!?!
is hier wel op z'n plaats.
En dan, wanneer we rond zijn met ons zelfbeklag, gaan we over naar de orde van de dag. Want we gaan door, uiteraard, we hebben geen keuze.
En dan zijn er de grootouders.
Die mensen waarvan wij zeggen "Wat zouden wij in godsnaam doen moesten onze ouders niet in pensioen zijn?" en daar voorlopig alleen het woord "loopbaanonderbreking" kunnen op antwoorden.
Onze ouders, de grootouders van onze dochters, die zijn geen goud waard.
Die zijn duizend miljoen kilo goud bezaaid met diamanten waard.
Een voorbeeldje om mijn uitspraak te staven.
Ik breng deze ochtend Joanna naar school, ga aansluitend met Ellie op doktersbezoek en bel vervolgens mijn mama. Of Ellie de rest van de dag daar terecht kan, want ik werk vandaag toevallig wel thuis maar ik kan dat echt niet in combinatie met een ziek kind. Geen probleem, ik mag direct komen. Ik krijg, daar aangekomen, spontaan het aanbod om haar daar te laten slapen, want morgen stond sowieso gepland dat ze daar een dagje zou spenderen. Ik wimpel af want ik vind dat ik dat mijn ouders niet kan aandoen, een ziek kind dat mogelijks gans de nacht kot houdt. Op de terugweg naar huis voel ik hoe uitgeput ik ben en bedenk ik mij; ik bel mijn mama om toch in te gaan op haar aanbod. Dat ze niet de juiste speentjes voor de papfles in huis heeft, is geen probleem, die gaat ze wel kopen in de dichtstbijzijnde babywinkel. Ik hang op en het besef dringt door dat wij vannacht allicht gewoon een ganse nacht gaan kunnen doorslapen (Joanna is voorlopig terug gezond, HOUT VASTHOUDEN!). Ik word daar bijna euforisch van. Champagne!! Verse lakens!! Maffen!!
En ik besef dat wij nooit of te nimmer onze dankbaarheid ten opzichte van onze ouders zullen kunnen uitdrukken. In geen honderd jaar. Want serieus: wat zouden wij in godsnaam doen zonder hen?! Ik durf daar zelfs niet aan te denken.
Wij doen vaak beroep op hen en soms lijkt het bijna vanzelfsprekend, dat ze onze kindjes altijd met veel enthousiasme opvangen. Voor zover hun eigen leven het toelaat, staan ze altijd klaar voor ons. Ze passen last-minute hun plannen aan indien mogelijk om ons uit de nood te helpen. Ze verzorgen onze zieke kindjes als de beste. Ze zitten op hun knieën duplo kastelen te maken, gaan in het bos kabouters zoeken, spuiten in neusjes en geven siroopjes, zingen liedjes en kijken Disney films, tekenen en knutselen en lezen, geven flesjes en staan 's nachts op om onze kindjes te troosten en te knuffelen zodat wij toch eventjes wat slaap kunnen inhalen.
Ze omringen hen met warmte en liefde en met dat typische grootouder-geduld dat je als ouder soms echt niet kan opbrengen.
Ik vind dat niet vanzelfsprekend, ik vind dat fan-tas-tisch.
Joanna is dol op haar grootouders en dat zal bij Ellie niet anders zijn.
En ik weet zeker dat er heel veel kindjes zijn die net zo dol zijn op hun grootouders, en dat hun ouders net zo dankbaar zijn als wij.
Dus daarom, speciaal voor alle grootouders en in het bijzonder voor die van Joanna en Ellie: een welgemeende DANK U!
Dank u, dank u, dank u.
Daarmee bedoel ik: de voorbije 4 maanden waren beide kinderen quasi non-stop elk om beurt ziek, en zelfs ook een keer tegelijk. En dat is echt niet overdreven, het woord quasi duidt op die 2 luttele weekjes tussen februari en nu dat iedereen gezond was.
Ik moet u niet vertellen dat ik mij daar als mama soms serieus zorgen over maak. Dat ik met mijn handen in het haar zit als de koortsthermometer weer in het rood gaat en het hele liedje opnieuw begint. Dat wij het zelf bijna niet meer geloven dat, telkens wanneer we denken dat het einde in zicht is, 1 van de 2 opnieuw ziek valt. Laat staan dat onze collega's het nog geloven. Dat ik er bijna bijgelovig van zou worden want gisterenavond zeiden we nog tegen elkaar "Haar hoest is precies toch iets beter hé, stel je voor dat ze deze keer NIET ziek wordt. Hout vasthouden!" en Michiel hield hout vast maar ik niet en een paar uren later zaten we de rest van de nacht op met een ellendig hoopje koortskind...
De wetenschap dat het in principe (hout vasthouden!) binnen een jaar of 2 - 3 echt definitief beter moet zijn (hoewel ik vermoed dat onze meisjes wel altijd tere zieltjes zullen blijven), helpt, maar dat neemt niet weg dat wij vaak moe en soms (steeds vaker) moedeloos zijn.
WHY??? WHYYYYY I ASK YOU?!?!
is hier wel op z'n plaats.
En dan, wanneer we rond zijn met ons zelfbeklag, gaan we over naar de orde van de dag. Want we gaan door, uiteraard, we hebben geen keuze.
En dan zijn er de grootouders.
Die mensen waarvan wij zeggen "Wat zouden wij in godsnaam doen moesten onze ouders niet in pensioen zijn?" en daar voorlopig alleen het woord "loopbaanonderbreking" kunnen op antwoorden.
Onze ouders, de grootouders van onze dochters, die zijn geen goud waard.
Die zijn duizend miljoen kilo goud bezaaid met diamanten waard.
Een voorbeeldje om mijn uitspraak te staven.
Ik breng deze ochtend Joanna naar school, ga aansluitend met Ellie op doktersbezoek en bel vervolgens mijn mama. Of Ellie de rest van de dag daar terecht kan, want ik werk vandaag toevallig wel thuis maar ik kan dat echt niet in combinatie met een ziek kind. Geen probleem, ik mag direct komen. Ik krijg, daar aangekomen, spontaan het aanbod om haar daar te laten slapen, want morgen stond sowieso gepland dat ze daar een dagje zou spenderen. Ik wimpel af want ik vind dat ik dat mijn ouders niet kan aandoen, een ziek kind dat mogelijks gans de nacht kot houdt. Op de terugweg naar huis voel ik hoe uitgeput ik ben en bedenk ik mij; ik bel mijn mama om toch in te gaan op haar aanbod. Dat ze niet de juiste speentjes voor de papfles in huis heeft, is geen probleem, die gaat ze wel kopen in de dichtstbijzijnde babywinkel. Ik hang op en het besef dringt door dat wij vannacht allicht gewoon een ganse nacht gaan kunnen doorslapen (Joanna is voorlopig terug gezond, HOUT VASTHOUDEN!). Ik word daar bijna euforisch van. Champagne!! Verse lakens!! Maffen!!
En ik besef dat wij nooit of te nimmer onze dankbaarheid ten opzichte van onze ouders zullen kunnen uitdrukken. In geen honderd jaar. Want serieus: wat zouden wij in godsnaam doen zonder hen?! Ik durf daar zelfs niet aan te denken.
Wij doen vaak beroep op hen en soms lijkt het bijna vanzelfsprekend, dat ze onze kindjes altijd met veel enthousiasme opvangen. Voor zover hun eigen leven het toelaat, staan ze altijd klaar voor ons. Ze passen last-minute hun plannen aan indien mogelijk om ons uit de nood te helpen. Ze verzorgen onze zieke kindjes als de beste. Ze zitten op hun knieën duplo kastelen te maken, gaan in het bos kabouters zoeken, spuiten in neusjes en geven siroopjes, zingen liedjes en kijken Disney films, tekenen en knutselen en lezen, geven flesjes en staan 's nachts op om onze kindjes te troosten en te knuffelen zodat wij toch eventjes wat slaap kunnen inhalen.
Ze omringen hen met warmte en liefde en met dat typische grootouder-geduld dat je als ouder soms echt niet kan opbrengen.
Ik vind dat niet vanzelfsprekend, ik vind dat fan-tas-tisch.
Joanna is dol op haar grootouders en dat zal bij Ellie niet anders zijn.
En ik weet zeker dat er heel veel kindjes zijn die net zo dol zijn op hun grootouders, en dat hun ouders net zo dankbaar zijn als wij.
Dus daarom, speciaal voor alle grootouders en in het bijzonder voor die van Joanna en Ellie: een welgemeende DANK U!
Dank u, dank u, dank u.
zondag 17 april 2016
Intussen in Dikkele...
... zijn we op een punt gekomen dat 4 gezonde mensen in huis aanvoelt als een welverdiende vakantie. Met een cocktail in de hand. Met een parasolletje erin.
Eerst Ellie, dan Michiel, dan eventjes niemand (en ik had net dan ook écht vakantie, hoera!), dan weer Ellie en nu Joanna. En dan heb ik het nog maar over de laatste 3-4 weken en ik heb het NIET over een uit de hand gelopen snotvalling. Ik heb het over ellende en koorts en heel veel vuile beesten. Virussen én bacteriën. De ene zieke probeert de andere af te troeven, het lijkt wel een wedstrijd.
Ik doe voorlopig niet mee - ik ben sowieso geen competitief type. Geen idee hoe ik dat moet verklaren. Ik heb anders wel genoeg slaapgebrek opgebouwd om een miserabele weerstand te hebben. Het enige dat ik kan bedenken is dat
1) ik mij nu moederkloekgewijs sterk houd en wanneer alles en iedereen terug op zijn plooien is, ik mijn klopke zal krijgen.
2) de Immunixx die ik neem zodra ik mij wat minder voel, echt een wondermiddel is. Echt, geen reclame, ik koop het (dure) spul gewoon zelf (te verkrijgen in de apotheek), maar wow! Aanrader!
Dus ik doe gewoon verder, want wat moet je anders.
Ik werk, ik zorg voor de kindjes, ik ruim op, ik was en plas, ik verf, ik vijs dingen uit de muur en er terug in, ik verf een tweede laag, ik ruim nog eens op, ik verhuis en reorganiseer, ik kuis (kuisvrouw ook langdurig ziek, hilarisch toch?), ik plak af, ik breng de zieke kindjes van en naar de grootouders (OMG! Godzijdank dat wij zo'n 3 schatten van grootouders hebben!), ik waak 's nachts over de zieke kindjes, ik trek de tape terug van de plinten en was gigantisch veel mijn handen om toch maar niet met verfnagels te moeten rondlopen.
En tussen de soep en de patatten eet en slaap ik ook nog wat. Oh en ik doe sinds eergisteren elke dag mijn spierversterkende oefeningen. Want ja, ik vond dat dat er nog wel bij kon. *Tranen lachend emoticon*
Ja, wij hebben het goed met ons viertjes. Wij zien elkaar allemaal graag, hebben elke dag eten op ons bord en een lekker warm bed om in te slapen. Niemand van ons heeft een ernstige ziekte of andere grote problemen. We leven (vooralsnog?) niet in oorlogsgebied en worden niet dagelijks met miserie en geweld geconfronteerd.
We are the lucky ones.
Maar in dat perfecte wereldje van ons, zijn wij bij momenten ook eens serieus op de sukkel. En binnen mijn referentiekader zijn het die momenten die wat klaag en zaag verdienen.
En dan gebeurt het al eens dat ik 's nachts al zuchtend en steunend (of soms eerder grollend, van ingehouden boosheid) voor de zoveelste keer mijn bed uitstap.
Of dat ik 's ochtends met het verkeerde been uit bed stap.
Of dat ik gemakkelijk uit mijn kram schiet tegen mijn huisgenoten.
Of dat ik een klaagzang op mijn blog publiceer.
Het leven zoals het is, right?
Eerst Ellie, dan Michiel, dan eventjes niemand (en ik had net dan ook écht vakantie, hoera!), dan weer Ellie en nu Joanna. En dan heb ik het nog maar over de laatste 3-4 weken en ik heb het NIET over een uit de hand gelopen snotvalling. Ik heb het over ellende en koorts en heel veel vuile beesten. Virussen én bacteriën. De ene zieke probeert de andere af te troeven, het lijkt wel een wedstrijd.
| Sfeerbeeldje van de voorbije weken |
Ik doe voorlopig niet mee - ik ben sowieso geen competitief type. Geen idee hoe ik dat moet verklaren. Ik heb anders wel genoeg slaapgebrek opgebouwd om een miserabele weerstand te hebben. Het enige dat ik kan bedenken is dat
1) ik mij nu moederkloekgewijs sterk houd en wanneer alles en iedereen terug op zijn plooien is, ik mijn klopke zal krijgen.
2) de Immunixx die ik neem zodra ik mij wat minder voel, echt een wondermiddel is. Echt, geen reclame, ik koop het (dure) spul gewoon zelf (te verkrijgen in de apotheek), maar wow! Aanrader!
Dus ik doe gewoon verder, want wat moet je anders.
Ik werk, ik zorg voor de kindjes, ik ruim op, ik was en plas, ik verf, ik vijs dingen uit de muur en er terug in, ik verf een tweede laag, ik ruim nog eens op, ik verhuis en reorganiseer, ik kuis (kuisvrouw ook langdurig ziek, hilarisch toch?), ik plak af, ik breng de zieke kindjes van en naar de grootouders (OMG! Godzijdank dat wij zo'n 3 schatten van grootouders hebben!), ik waak 's nachts over de zieke kindjes, ik trek de tape terug van de plinten en was gigantisch veel mijn handen om toch maar niet met verfnagels te moeten rondlopen.
En tussen de soep en de patatten eet en slaap ik ook nog wat. Oh en ik doe sinds eergisteren elke dag mijn spierversterkende oefeningen. Want ja, ik vond dat dat er nog wel bij kon. *Tranen lachend emoticon*
Ja, wij hebben het goed met ons viertjes. Wij zien elkaar allemaal graag, hebben elke dag eten op ons bord en een lekker warm bed om in te slapen. Niemand van ons heeft een ernstige ziekte of andere grote problemen. We leven (vooralsnog?) niet in oorlogsgebied en worden niet dagelijks met miserie en geweld geconfronteerd.
We are the lucky ones.
| Toen ze nog niet ijlde van de koorts |
| (Voorlopig) (opnieuw) in goede gezondheid |
Maar in dat perfecte wereldje van ons, zijn wij bij momenten ook eens serieus op de sukkel. En binnen mijn referentiekader zijn het die momenten die wat klaag en zaag verdienen.
En dan gebeurt het al eens dat ik 's nachts al zuchtend en steunend (of soms eerder grollend, van ingehouden boosheid) voor de zoveelste keer mijn bed uitstap.
Of dat ik 's ochtends met het verkeerde been uit bed stap.
Of dat ik gemakkelijk uit mijn kram schiet tegen mijn huisgenoten.
Of dat ik een klaagzang op mijn blog publiceer.
Het leven zoals het is, right?
dinsdag 29 maart 2016
Ik vind de pauzeknop niet
Het zou kunnen dat het hier even wat stillekes wordt.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.
Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.
Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.
Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)
Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.
Ik voel het intussen ook in mijn lijf sluimeren, die griep. Mijn lijf dat, wegens dat doodop zijn, nog minder weerstand heeft dan anders.
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.
Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu evenschijt lak aan, aan die uitspraken. De een kan meer aan dan de ander en bij deze claim ik mijn recht op een dipje én op een klaagzang over dat dipje.
Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.
Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.
PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.
Of net niet.
Dat zal afhangen van mijn nood aan/zin in schrijven.
Ik zou hier een uitleg kunnen doen, alinea's lang, waarom dat is.
Maar ik kan het samenvatten als volgt.
Ik heb nood aan een dikke vette deugddoende pauze.
Niet van het bloggen hoor. Gewoon, van het leven dat voorbijraast. Of meer als een bulldozer over mij heen raast en zowel mentaal als fysiek op dit moment meer van mij eist dan ik zou willen.
Ik wil meer stil kunnen staan.
Mijn hoofd meer stil kunnen zetten.
Ik wil eigenlijk gewoon meer stilte :-)
Ik ben doodop - om 1001 redenen waar ik u niet nader mee zal lastig vallen - en krijg maar niet de kans wat uit te rusten.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld, na een bezoekje aan de kinderarts, met Ellie in het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Voor de zekerheid. Uiteindelijk blijkt ze "gewoon" griep te hebben en mochten we naar huis. "Gewoon" griep kan wel een week duren en het kind is er ellendig van. Dag én nacht.
![]() |
| Ziek of niet, ze is om op te eten! |
En mijn hoofd, dat met zoveel zaken tegelijk bezig is en daar ook van wakker ligt, krijg ik dus echt niet stil.
Ik weet het.
Het lot van jonge ouders en we zijn allemaal moe en niet neute nie pleuje en this too shall pass en blablabla. Maar daar hebben mijn uitgeputte lijf en hoofd nu even
Als iemand de pauzeknop weet zijn, laat maar weten.
Om naar goede gewoonte toch met een positieve noot te eindigen: ik kijk heel hard uit naar de mooie lentedagen die eraan komen! Met wat meer zon vind ik die pauzeknop misschien zelf wel.
![]() |
| Can you feel it, can you feel it, can you feel it (!?) |
PS: ik heb bij het nalezen zonet een 10-tal komma's die er te veel stonden, verwijderd. Ik had ze onbewust getypt. Een komma dient om een pauze aan te geven in een zin. Just sayin'.
vrijdag 18 maart 2016
Het leven met ons viertjes - week 23
De weken vliegen hier voorbij aan lichtsnelheid.
Niet onlogisch met 2 voltijds werkende ouders, 2 kleine kindjes en renovatiewerken in huis.
Weekend? Wat is dat?
We werken en we zorgen voor en we werken nog wat. We eten af en toe iets en slapen ook een beetje.
En gelukkig stond er sinds lang nu en dan wat tijd voor ontspanning geblokkeerd in onze agenda. Lang leve de planners (ik dus!).
Fase 1 van de werken is afgerond: onze eetkamer, zitkamer en gang (boven en beneden) werden geverfd, met hulp van een super deluxe schilder. Zelf hadden we het nooit zo snel en zo goed gekund! De leefruimtes werden gespoten onder hoge druk: véél voorbereidend werk maar supersnel en heel mooi resultaat.
Fase 2 is het (helemaal zelf) verven van de andere ruimtes in ons huis, of toch beginnen met de muren waar een radiator tegen komt. Want fase 3 volgt begin juni: het plaatsen van centrale verwarming. Het zal er heel snel zijn, want intussen wordt het lente en vraagt de tuin ook weer wat aandacht...
Joanna is intussen wat op de sukkel. 2 weekends geleden had ze een soort van bronchitis met wat koorts en veel hoesten. Ze kwam er terug wat bovenop en de koorts verdween maar het hoesten bleef. Vannacht was het dan weer prijs: veel wakker, koorts, oorpijn,... Een bezoekje aan de huisarts later blijken de oortjes in prima staat (die buisjes werken echt goed! Er is ook veeeeel minder snot sinds die poliepen weg zijn!) maar de keel iets minder. Geen zware ontsteking maar toch duidelijk rode gezwollen amandelen en vooral heel grote klieren rechts. Vandaar de pijn aan haar rechter oortje. Intussen heeft ze de eerste dosis antibioticum binnen en ligt ze een middagdut van jewelste te doen.
Hopelijk is ze tegen overmorgen wat beter want dan wordt ze 3 jaar en dat wordt gepast gevierd. We maken er hààr dagje van en ik weet dat ze dat fantastisch zal vinden. Later meer!
Maandag wordt er dan ook gevierd op school. Ik maak wafels die ze kan uitdelen aan de klasgenootjes. Ik hoop dat ze ook daar van de aandacht kan genieten, want Joanna is geen held als het aankomt op veel lawaai en drukte. Op de klasfoto's zie ik haar altijd op haar stoeltje zitten wanneer de andere kindjes rond de jarige dansen. Thuis doet ze het allemaal vol enthousiasme na, maar op school (met 20 joelende kleuters) is haar dat net iets te veel van het goede. Dus ik ben eens benieuwd!
Ellie stelt het intussen prima. Ze heeft zich ontpopt tot een ware droombaby. De eerste 3-4 maanden waren best wel pittig, vooral dan door krampjes. Maar sinds een 2-tal maanden doe ik echt niets anders meer dan stoefen over hoe een gemakkelijk en vrolijk kind dat wel niet is. Sprongetjes niet meegerekend ;-) Ik geniet met volle teugen!
Ze slaapt nog altijd netjes door (van 21u tot 7u, af en toe eens tutje geven) en is overdag 99% van de tijd content. Haar zus is haar favoriete persoon; alles wat Joanna doet, vindt Ellie hilarisch. Joanna steelt graag eens de show dus speelt er gretig op in. Dolle pret gegarandeerd.
Van een lepel eten gaat bij Ellie even vlot als bij Joanna: we zijn 4 weken verder en er komt maar heel langzaam wat schot in de zaak. Maar ze zal het ooit wel leren dus ik lig er niet wakker van.
Wakker liggen is trouwens even totaal niet aan de orde. Want hoewel ik heel veel aan mijn hoofd heb, ben ik 's avonds gewoon uitgeput. Mmmm hoofdkussen mmmm donsdeken mmmm... zzzzzzzzz. Het is eens iets anders!
Niet onlogisch met 2 voltijds werkende ouders, 2 kleine kindjes en renovatiewerken in huis.
Weekend? Wat is dat?
We werken en we zorgen voor en we werken nog wat. We eten af en toe iets en slapen ook een beetje.
En gelukkig stond er sinds lang nu en dan wat tijd voor ontspanning geblokkeerd in onze agenda. Lang leve de planners (ik dus!).
Fase 1 van de werken is afgerond: onze eetkamer, zitkamer en gang (boven en beneden) werden geverfd, met hulp van een super deluxe schilder. Zelf hadden we het nooit zo snel en zo goed gekund! De leefruimtes werden gespoten onder hoge druk: véél voorbereidend werk maar supersnel en heel mooi resultaat.
| Nog niet helemaal af maar het geeft toch een idee! |
Fase 2 is het (helemaal zelf) verven van de andere ruimtes in ons huis, of toch beginnen met de muren waar een radiator tegen komt. Want fase 3 volgt begin juni: het plaatsen van centrale verwarming. Het zal er heel snel zijn, want intussen wordt het lente en vraagt de tuin ook weer wat aandacht...
Joanna is intussen wat op de sukkel. 2 weekends geleden had ze een soort van bronchitis met wat koorts en veel hoesten. Ze kwam er terug wat bovenop en de koorts verdween maar het hoesten bleef. Vannacht was het dan weer prijs: veel wakker, koorts, oorpijn,... Een bezoekje aan de huisarts later blijken de oortjes in prima staat (die buisjes werken echt goed! Er is ook veeeeel minder snot sinds die poliepen weg zijn!) maar de keel iets minder. Geen zware ontsteking maar toch duidelijk rode gezwollen amandelen en vooral heel grote klieren rechts. Vandaar de pijn aan haar rechter oortje. Intussen heeft ze de eerste dosis antibioticum binnen en ligt ze een middagdut van jewelste te doen.
| Een dag of 2 geleden nog in goede gezondheid |
Maandag wordt er dan ook gevierd op school. Ik maak wafels die ze kan uitdelen aan de klasgenootjes. Ik hoop dat ze ook daar van de aandacht kan genieten, want Joanna is geen held als het aankomt op veel lawaai en drukte. Op de klasfoto's zie ik haar altijd op haar stoeltje zitten wanneer de andere kindjes rond de jarige dansen. Thuis doet ze het allemaal vol enthousiasme na, maar op school (met 20 joelende kleuters) is haar dat net iets te veel van het goede. Dus ik ben eens benieuwd!
Ellie stelt het intussen prima. Ze heeft zich ontpopt tot een ware droombaby. De eerste 3-4 maanden waren best wel pittig, vooral dan door krampjes. Maar sinds een 2-tal maanden doe ik echt niets anders meer dan stoefen over hoe een gemakkelijk en vrolijk kind dat wel niet is. Sprongetjes niet meegerekend ;-) Ik geniet met volle teugen!
Ze slaapt nog altijd netjes door (van 21u tot 7u, af en toe eens tutje geven) en is overdag 99% van de tijd content. Haar zus is haar favoriete persoon; alles wat Joanna doet, vindt Ellie hilarisch. Joanna steelt graag eens de show dus speelt er gretig op in. Dolle pret gegarandeerd.
Van een lepel eten gaat bij Ellie even vlot als bij Joanna: we zijn 4 weken verder en er komt maar heel langzaam wat schot in de zaak. Maar ze zal het ooit wel leren dus ik lig er niet wakker van.
| Speldjespret |
Wakker liggen is trouwens even totaal niet aan de orde. Want hoewel ik heel veel aan mijn hoofd heb, ben ik 's avonds gewoon uitgeput. Mmmm hoofdkussen mmmm donsdeken mmmm... zzzzzzzzz. Het is eens iets anders!
maandag 29 februari 2016
Schrikkelplog
29 februari, de perfecte "extra" dag om nog eens te ploggen!
6u30.
Een zeldzame dag die gepast op een zeldzame manier begint. Normaal sta ik als eerste op en maak ik beneden zowel mijzelf (we hebben een badkamer beneden) als mijn ontbijt klaar. Dan heb ik daarna tijd voor de kindjes. Vandaag beslist Ellie daar anders over. Na een intussen erg zeldzame slechte nacht, geef ik haar om 6u30 in bed alvast haar ontbijt. Een slechte nacht, dat kan bij Ellie maar een paar dingen betekenen: óf ze wordt ziek, óf ze heeft last van haar darmen, óf van tandjes die doorkomen (daar ga ik vanuit gezien Joanna daar ook altijd erg slecht van sliep).
6u45.
Ze is in elk geval vrolijk als altijd. Haar favoriete knuffel is tegenwoordig een voetje of een beentje. Lekker handig, die heeft ze altijd bij! Ze lijkt wat last te hebben van snot. Ik neem even haar temperatuur: 37,7. Haar normale lichaamstemperatuur is 37,4 dus ik vind dit niet alarmerend. Ze kan gerust naar de opvang, we zien wel wat het geeft.
Haar verse pamper vult ze direct, en nog geen beetje. Dat doet ze 's morgens normaal nooit, dus misschien was het dat wel wat haar dwars zat vannacht?
7u00.
Wat ik gewoonlijk in alle stilte en rust doe, gebeurt vandaag in gezelschap van een brabbelende baby in haar wipper. Terwijl ik fruit snijd voor Joanna op school (mango is samen met peer haar lievelingsfruit) en mijn eigen ontbijt prepareer (de andere helft van de mango, granaatappel (mmmm!), wat muesli om het knapperig te maken en daarbij soya-yoghurt), drink ik mijn citroensap met warm water uit deze grappige tas (geeuw!) die ik kreeg van een goede vriendin.
7u15.
Intussen zijn Michiel en Joanna aangekleed en aan het ontbijten. Ik heb even tijd om mij toonbaar te maken, mede met de hulp van mijn trouwe steampod. Op 5 minuutjes liggen mijn haren in de plooi, wat een luxe! Douchen doe ik nog zelden tijdens de ochtendspits, ik fris mij gewoon even op. Ik neem dus meestal 's avonds een douche zodat ik mij de volgende ochtend wat minder moet haasten (en een kwartiertje langer kan slapen). Ik geniet meer van mijn douche wanneer ik er de tijd voor kan nemen. Sinds ik de steampod in huis heb, kan ik het mij permitteren om met ontploft haar op te staan zonder dat ik mijn haar moet wassen om het terug in model te krijgen.
7u40.
Ik ben vertrekkensklaar, nu de rest nog. Ik wil deze ochtend ruim op tijd vertrekken, want er starten grote werken in de straat van de school. Tot juni zal het extra druk zijn en minder evident om Joanna af te zetten en op te halen, maar het is wel voor een goed doel: een veiligere schoolomgeving.
8u10.
Dat op tijd vertrekken was uiteindelijk maar een paar minuutjes vroeger dan anders. Tja, kindjes... Ik heb Ellie zonet afgezet bij de crèche en tref in de auto een huilende Joanna aan omdat ze niet mee mocht naar binnen. Daar is 's morgens simpelweg geen tijd voor; ik leg haar dat uit en begin over iets anders. Het verdriet is snel vergeten.
8u15.
Het zit mee op deze schrikkeldag: de werken aan de school zijn nog niet begonnen en ik kan gewoon tot aan de schoolpoort rijden. Joanna gaat tegenwoordig met plezier naar school, maar haar daar zo zien staan in haar eentje op die (voor haar) grote speelplaats, vind ik toch nog altijd eventjes lastig. Gewoonlijk is er een juf wiens handje ze kan vasthouden, of komt haar meter uit het zesde leerjaar voor haar zorgen (super lief!), maar vandaag zijn we net iets vroeger dan anders, dus moet ze het eventjes alleen zien te redden...
8u40.
Nadat de kindjes zijn waar ze moeten zijn, heb ik een halfuurtje voor mezelf in de auto, op weg naar Aalst. Mijn neus kriebelt, ik nies, mijn keel prikt, mijn hoofd voelt wazig. Verkoudheid nummer ikweetniethoeveel kondigt zich blijkbaar aan.Vandaag ging de rit naar het werk ook uitzonderlijk vlot, om 8u40 stipt rijd ik centrum Aalst binnen, om 8u41 kom ik toe op kantoor.
11u.
Voor een vergadering verplaats ik mij naar de Odisee hogeschool, campus Aalst. Ik hou enorm van de afwisseling in mijn job: elke dag is anders, ik ontmoet veel interessante mensen en er start vaak een nieuwe samenwerking, een nieuw project, een nieuwe uitdaging. Leuk!
Ik word ook altijd wat blij van wat ik te zien krijg wanneer ik mijn laptop open klap ;-)
13u.
Na de vergadering rijd ik alvast naar huis. Ik heb namelijk mijn zinnen ergens op gezet en wegens het weer moet dat eigenlijk vandaag nog gebeuren... Wat is het handig om een job te hebben met zoveel vrijheid! Gezien de werken die hier thuis op til zijn, is onze eetkamer wat leger dan gewoonlijk, maar de zonovergoten (en pas gekuiste) ruimte is wel echt een opkikker.
13u30.
Een snelle lunch alvorens...
13u45.
... voor het eerst dit jaar mijn loopschoenen weer aan te trekken! Ik hoorde Frank vanmorgen in de wagen iets zeggen over maartse buien en als er iets is wat ik echt niet leuk vind, is het lopen in de regen. Bah! Maar ik wil absoluut deze week dat lopen terug oppikken en vandaag is de laatste dag dat ik dat kan doen in het zonnetje. Ik spring dus snel in mijn loopoutfit voor een eerste training van 20 minuutjes. Ik had toch best een laagje extra aangetrokken, want ik heb het maar nét warm genoeg. Die noordenwind is echt koud! Hopelijk werk ik de aanval van de microbes hier niet mee in de hand...
14u30.
Na een korte douche kan ik nog een uurtje doorwerken vooraleer ik Joanna ga halen aan school. Het lopen bevestigde wat ik vermoedde: mijn conditie is een ramp. Maar soit, ik doe er iets aan, dat komt hopelijk wel goed. Ik handel wat mails af en tref regelingen voor een evenement dat ik volgende week organiseer.
15u40.
Ik ga Joanna halen aan school. De griep heerst, van de meer dan 20 kindjes in haar klas, waren er maar 6 aanwezig vandaag! Ik hoop dat Joanna eraan ontsnapt...
Thuis mag ze wat cocoonen: koekje eten, appelsapje drinken, frozen kijken op de ipad, knuffelen met Dolly. Ik probeer haar sinds kort warm te maken om haar tutje aan de paashaas te geven, maar dat zou wel eens een heel moeilijke opdracht kunnen worden...
16u00.
Ik werk nog een kleine 2 uurtjes door, mits een paar onderbrekingen door Joanna. Ik ben bezig met de website van ons project in een nieuw kleedje te steken, iets wat ik echt leuk vind om te doen. Tegenwoordig bestaat er allerlei gebruiksvriendelijke software waarmee je ook zonder enige voorkennis van websites bouwen gemakkelijk aan de slag kan. Hier kan ik mijn creatief ei in kwijt!
18u00.
Michiel komt thuis met Ellie en vandaag moeten de kindjes in bad. Ze vinden het echt leuk om samen in bad te gaan, vooral Ellie geniet van de aandacht die ze dan krijgt van grote zus. De interactie tussen de 2 meisjes neemt nu snel toe en ik geniet!
Ellie had rond 17u 37,9 graden koorts, dus ook bij haar broeit er wel iets. Ze heeft er gelukkig voorlopig niet veel last van.
Intussen krijg ik echt mijn klop. Ogen worden waterig, hoofd en keel doen nu echt pijn...
19u00.
Bedtijd voor Joanna, dat is mijn taak. Tandjes poetsen, verhaaltje lezen, kusjes en slapen. Dat gaat gewoonlijk vlotjes, zeker na een vermoeiende schooldag. Let op het bolletjes-rokje dat als knuffel in haar bed moet liggen. Girls will be girls!
19u30.
Terwijl ik mij kwijt van bad- en bedtaken, trekt Michiel zich terug in de keuken. Hij is de chef in huis en daar ben ik erg blij om. We proberen wat "gezonder" te eten en vaak tovert hij iets als dit op tafel. Mijn lichaam is blij met dit lekker feestmaal, de bouillon doet deugd.
20u30.
Nu alles is opgeruimd, neem ik nog even de tijd om dit plogje tot een goed einde te brengen. Ellie ligt sinds haar badje lekker te slapen in haar park en ik ga er een voorbeeld aan nemen. Zo meteen stop ik haar in bed en kruip ik zelf ook extra vroeg onder de wol. Mijn lichaam vraagt erom, hopelijk kan ik de ziektekiemen de baas blijven...
Ik heb enerzijds genoten van deze zonovergoten schrikkeldag, anderzijds steekt het fameus tegen dat ik mij weer maar eens niet goed voel. Het lijkt soms een straatje zonder einde, een beetje zoals de winter momenteel. Maar morgen is alvast de eerste dag van de eerste lentemaand, hoera!
Slaapwel!
6u30.
Een zeldzame dag die gepast op een zeldzame manier begint. Normaal sta ik als eerste op en maak ik beneden zowel mijzelf (we hebben een badkamer beneden) als mijn ontbijt klaar. Dan heb ik daarna tijd voor de kindjes. Vandaag beslist Ellie daar anders over. Na een intussen erg zeldzame slechte nacht, geef ik haar om 6u30 in bed alvast haar ontbijt. Een slechte nacht, dat kan bij Ellie maar een paar dingen betekenen: óf ze wordt ziek, óf ze heeft last van haar darmen, óf van tandjes die doorkomen (daar ga ik vanuit gezien Joanna daar ook altijd erg slecht van sliep).
6u45.
Ze is in elk geval vrolijk als altijd. Haar favoriete knuffel is tegenwoordig een voetje of een beentje. Lekker handig, die heeft ze altijd bij! Ze lijkt wat last te hebben van snot. Ik neem even haar temperatuur: 37,7. Haar normale lichaamstemperatuur is 37,4 dus ik vind dit niet alarmerend. Ze kan gerust naar de opvang, we zien wel wat het geeft.
Haar verse pamper vult ze direct, en nog geen beetje. Dat doet ze 's morgens normaal nooit, dus misschien was het dat wel wat haar dwars zat vannacht?
7u00.
Wat ik gewoonlijk in alle stilte en rust doe, gebeurt vandaag in gezelschap van een brabbelende baby in haar wipper. Terwijl ik fruit snijd voor Joanna op school (mango is samen met peer haar lievelingsfruit) en mijn eigen ontbijt prepareer (de andere helft van de mango, granaatappel (mmmm!), wat muesli om het knapperig te maken en daarbij soya-yoghurt), drink ik mijn citroensap met warm water uit deze grappige tas (geeuw!) die ik kreeg van een goede vriendin.
7u15.
Intussen zijn Michiel en Joanna aangekleed en aan het ontbijten. Ik heb even tijd om mij toonbaar te maken, mede met de hulp van mijn trouwe steampod. Op 5 minuutjes liggen mijn haren in de plooi, wat een luxe! Douchen doe ik nog zelden tijdens de ochtendspits, ik fris mij gewoon even op. Ik neem dus meestal 's avonds een douche zodat ik mij de volgende ochtend wat minder moet haasten (en een kwartiertje langer kan slapen). Ik geniet meer van mijn douche wanneer ik er de tijd voor kan nemen. Sinds ik de steampod in huis heb, kan ik het mij permitteren om met ontploft haar op te staan zonder dat ik mijn haar moet wassen om het terug in model te krijgen.
7u40.
Ik ben vertrekkensklaar, nu de rest nog. Ik wil deze ochtend ruim op tijd vertrekken, want er starten grote werken in de straat van de school. Tot juni zal het extra druk zijn en minder evident om Joanna af te zetten en op te halen, maar het is wel voor een goed doel: een veiligere schoolomgeving.
8u10.
Dat op tijd vertrekken was uiteindelijk maar een paar minuutjes vroeger dan anders. Tja, kindjes... Ik heb Ellie zonet afgezet bij de crèche en tref in de auto een huilende Joanna aan omdat ze niet mee mocht naar binnen. Daar is 's morgens simpelweg geen tijd voor; ik leg haar dat uit en begin over iets anders. Het verdriet is snel vergeten.
8u15.
Het zit mee op deze schrikkeldag: de werken aan de school zijn nog niet begonnen en ik kan gewoon tot aan de schoolpoort rijden. Joanna gaat tegenwoordig met plezier naar school, maar haar daar zo zien staan in haar eentje op die (voor haar) grote speelplaats, vind ik toch nog altijd eventjes lastig. Gewoonlijk is er een juf wiens handje ze kan vasthouden, of komt haar meter uit het zesde leerjaar voor haar zorgen (super lief!), maar vandaag zijn we net iets vroeger dan anders, dus moet ze het eventjes alleen zien te redden...
8u40.
Nadat de kindjes zijn waar ze moeten zijn, heb ik een halfuurtje voor mezelf in de auto, op weg naar Aalst. Mijn neus kriebelt, ik nies, mijn keel prikt, mijn hoofd voelt wazig. Verkoudheid nummer ikweetniethoeveel kondigt zich blijkbaar aan.Vandaag ging de rit naar het werk ook uitzonderlijk vlot, om 8u40 stipt rijd ik centrum Aalst binnen, om 8u41 kom ik toe op kantoor.
11u.
Voor een vergadering verplaats ik mij naar de Odisee hogeschool, campus Aalst. Ik hou enorm van de afwisseling in mijn job: elke dag is anders, ik ontmoet veel interessante mensen en er start vaak een nieuwe samenwerking, een nieuw project, een nieuwe uitdaging. Leuk!
Ik word ook altijd wat blij van wat ik te zien krijg wanneer ik mijn laptop open klap ;-)
13u.
Na de vergadering rijd ik alvast naar huis. Ik heb namelijk mijn zinnen ergens op gezet en wegens het weer moet dat eigenlijk vandaag nog gebeuren... Wat is het handig om een job te hebben met zoveel vrijheid! Gezien de werken die hier thuis op til zijn, is onze eetkamer wat leger dan gewoonlijk, maar de zonovergoten (en pas gekuiste) ruimte is wel echt een opkikker.
13u30.
Een snelle lunch alvorens...
13u45.
... voor het eerst dit jaar mijn loopschoenen weer aan te trekken! Ik hoorde Frank vanmorgen in de wagen iets zeggen over maartse buien en als er iets is wat ik echt niet leuk vind, is het lopen in de regen. Bah! Maar ik wil absoluut deze week dat lopen terug oppikken en vandaag is de laatste dag dat ik dat kan doen in het zonnetje. Ik spring dus snel in mijn loopoutfit voor een eerste training van 20 minuutjes. Ik had toch best een laagje extra aangetrokken, want ik heb het maar nét warm genoeg. Die noordenwind is echt koud! Hopelijk werk ik de aanval van de microbes hier niet mee in de hand...
14u30.
Na een korte douche kan ik nog een uurtje doorwerken vooraleer ik Joanna ga halen aan school. Het lopen bevestigde wat ik vermoedde: mijn conditie is een ramp. Maar soit, ik doe er iets aan, dat komt hopelijk wel goed. Ik handel wat mails af en tref regelingen voor een evenement dat ik volgende week organiseer.
15u40.
Ik ga Joanna halen aan school. De griep heerst, van de meer dan 20 kindjes in haar klas, waren er maar 6 aanwezig vandaag! Ik hoop dat Joanna eraan ontsnapt...
Thuis mag ze wat cocoonen: koekje eten, appelsapje drinken, frozen kijken op de ipad, knuffelen met Dolly. Ik probeer haar sinds kort warm te maken om haar tutje aan de paashaas te geven, maar dat zou wel eens een heel moeilijke opdracht kunnen worden...
16u00.
Ik werk nog een kleine 2 uurtjes door, mits een paar onderbrekingen door Joanna. Ik ben bezig met de website van ons project in een nieuw kleedje te steken, iets wat ik echt leuk vind om te doen. Tegenwoordig bestaat er allerlei gebruiksvriendelijke software waarmee je ook zonder enige voorkennis van websites bouwen gemakkelijk aan de slag kan. Hier kan ik mijn creatief ei in kwijt!
18u00.
Michiel komt thuis met Ellie en vandaag moeten de kindjes in bad. Ze vinden het echt leuk om samen in bad te gaan, vooral Ellie geniet van de aandacht die ze dan krijgt van grote zus. De interactie tussen de 2 meisjes neemt nu snel toe en ik geniet!
Ellie had rond 17u 37,9 graden koorts, dus ook bij haar broeit er wel iets. Ze heeft er gelukkig voorlopig niet veel last van.
Intussen krijg ik echt mijn klop. Ogen worden waterig, hoofd en keel doen nu echt pijn...
19u00.
Bedtijd voor Joanna, dat is mijn taak. Tandjes poetsen, verhaaltje lezen, kusjes en slapen. Dat gaat gewoonlijk vlotjes, zeker na een vermoeiende schooldag. Let op het bolletjes-rokje dat als knuffel in haar bed moet liggen. Girls will be girls!
19u30.
Terwijl ik mij kwijt van bad- en bedtaken, trekt Michiel zich terug in de keuken. Hij is de chef in huis en daar ben ik erg blij om. We proberen wat "gezonder" te eten en vaak tovert hij iets als dit op tafel. Mijn lichaam is blij met dit lekker feestmaal, de bouillon doet deugd.
20u30.
Nu alles is opgeruimd, neem ik nog even de tijd om dit plogje tot een goed einde te brengen. Ellie ligt sinds haar badje lekker te slapen in haar park en ik ga er een voorbeeld aan nemen. Zo meteen stop ik haar in bed en kruip ik zelf ook extra vroeg onder de wol. Mijn lichaam vraagt erom, hopelijk kan ik de ziektekiemen de baas blijven...
Ik heb enerzijds genoten van deze zonovergoten schrikkeldag, anderzijds steekt het fameus tegen dat ik mij weer maar eens niet goed voel. Het lijkt soms een straatje zonder einde, een beetje zoals de winter momenteel. Maar morgen is alvast de eerste dag van de eerste lentemaand, hoera!
Slaapwel!
vrijdag 12 februari 2016
Met ons viertjes - week 18
Gisteren ruilde Joanna haar neuspoliepen in voor buisjes in haar oren.
Eerste keer narcose, ik vond dat toch wel spannend. Voor haar en voor mij.
Best wel een heftig dagje, achteraf beschouwd. Patiëntje in kwestie was super flink, zoals altijd wanneer het bittere ernst is. De traantjes kwamen pas op de operatietafel toen ze het maskertje over haar mond en neus plaatsten. Pure angst, hoewel we haar uitgebreid voorbereid hadden. Ik vond ook dat het nog lang duurde eer ze dan in slaap viel, toch wel een minuut of 2 - 3. Mijn traantjes bleven ook niet uit natuurlijk. Niet uit angst maar gewoon, het moederhart dat een barstje vertoont. en ik ben gewoon een bleiterke. Grappig hoe gans het medisch team dan zo met een blik van medeleven vermengd met "allez, moeder nummer 5378 die we mogen troosten" erop staat te kijken.
20 minuutjes later mocht ik bij haar terwijl ze wakker werd. Minder momentje toch wel. Een triestig uurtje vol tranen, angst, pijn, paniek, bloed, kots,... Ze had precies echt veel pijn aan 1 oortje (komt niet vaak voor maar wel bij Joanna natuurlijk), want na een extra dosis pijnstilling (straf spul want ze moest nog wat gemonitord worden) viel ze rustig in slaap en toen ik haar een kwartiertje later moest wakker maken van de verpleegster (ter controle), was ze weer helemaal zichzelf.
- "Kijk mama! Lichtjes!" (wijst naar de prachtige ziekenhuisverlichting boven haar). "2 lichtjes!" (toont 2 vingertjes).
- "Ja schat, goed gezien, 2 lichtjes."
- "En kijk! Daar nog lichtjes!" (wijst iets verder, in de gang hingen nog 2 lampen binnen haar gezichtsveld). "Nog 2 lichtjes!" (toont 2 vingertjes). Denkt 1 seconde na. "4 lichtjes!"
- "Euhm, ja inderdaad." (kort stil momentje van verbazing) "4 lichtjes. 2 plus 2 is 4." (Wat voor verdoving heeft dat kind gehad?!)
De ingreep zelf was verder vlekkeloos verlopen, net zoals de rest van de dag. Wat een dappere meid!
Laten we hopen dat de verkoudheden en oorontstekingen hier drastisch door dalen. Ik ben alvast erg benieuwd!
Ellie hield ons ook bezig de voorbije weken.
Twee weekends geleden kreeg ze last van een buikgriep: ze gaf haar melk over, haar stoelgang wijzigde en ze at slecht. Maar ze maakte geen koorts en bleef haar vrolijke zelf, dus we brachten haar op maandag naar de opvang.
In de loop van de namiddag kreeg ik telefoon: Ellie had tussen 8u en 15u maar 40 cc willen drinken en ze vonden dit (terecht) alarmerend. Ik liet haar nakijken door de kinderarts maar die stelde ons gerust: van uitdroging was nog geen sprake en dit moest vanzelf genezen. Het enige wat we konden doen was blijven melk aanbieden en de plaspampers goed in de gaten houden. Indien het niet zou beteren, zou ze misschien even moeten opgenomen worden om vocht toe te dienen tot ze zelf weer goed zou eten.
De rest van de week was het sukkelen met een grote S. Ze ging de ene dag wel, de andere dag niet naar de crèche. De ene dag gaf ze wel over, de andere dag niet. Ze dronk eventjes uit Avent flessen omdat ze het bij de opvang niet meer wisten en dat de oplossing leek (90 cc ipv 30 cc binnen). Maar dat was ook maar tijdelijk.
We waren door de buikgriep eigenlijk helemaal terug bij af: last van haar darmen, moeilijk drinken,... Van haar proper 7-11-15-19-23 schema van 180/6 flesjes bleef niets meer over. We zaten op een 6 à 7-tal voedingen per dag van 120/4 - die ze dan vaak nog niet uitdronk - met 1 nachtvoeding rond 3 u gezien ze om 23u haar fles pertinent weigerde.
Het was - zoals zo vaak met kleine kindjes - een kwestie van tanden bijten, veel geduld en "de aanhouder wint". Blijven melk aanbieden en wachten tot het hele gedoe wat stabiliseerde. Uiteindelijk heeft het hele grapje 8 dagen geduurd. Intussen heeft ze haar oude schema terug opgepikt en drinkt ze terug de "normale" hoeveelheid van 180/6, in de opvang soms zelfs 210/7. Haar darmen herstellen langzaam maar zeker. Oef!
Dat ze intussen alweer een serieuze snotvalling heeft, lijkt bijzaak. Zolang ze geen koorts maakt (lees: naar de opvang kan) en vrolijk blijft, mag het brave kind snotteren zoveel ze wil.
Na deze woeligere weken (terug beginnen werken, allemaal ziek geweest, eetperikelen, buisjesperikelen,...) mag de rust nu wat weerkeren. Voor eventjes toch, want wij hebben grootse plannen hier in huis. In juni wordt ons verwarmingssysteem helemaal vernieuwd (wij schakelen om van elektrische accumulatoren naar een gascondenstatieketel en zonneboiler) en alvorens de radiatoren overal geplaatst worden, willen wij die muren verven in hun definitieve kleur. Wij hebben voor onze verhuis maar 3 kamers geschilderd (de 2 kinderkamers en de keuken), de andere ruimtes zouden we later wel eens doen. Wel, "later" komt er toch wat vroeger aan dan gedacht.
Wij weten weer wat doen dit voorjaar...
Werk aan de winkel!
Eerste keer narcose, ik vond dat toch wel spannend. Voor haar en voor mij.
Best wel een heftig dagje, achteraf beschouwd. Patiëntje in kwestie was super flink, zoals altijd wanneer het bittere ernst is. De traantjes kwamen pas op de operatietafel toen ze het maskertje over haar mond en neus plaatsten. Pure angst, hoewel we haar uitgebreid voorbereid hadden. Ik vond ook dat het nog lang duurde eer ze dan in slaap viel, toch wel een minuut of 2 - 3. Mijn traantjes bleven ook niet uit natuurlijk. Niet uit angst maar gewoon, het moederhart dat een barstje vertoont. en ik ben gewoon een bleiterke. Grappig hoe gans het medisch team dan zo met een blik van medeleven vermengd met "allez, moeder nummer 5378 die we mogen troosten" erop staat te kijken.
| Ze ziet het nog volledig zitten! |
| De argwaan groeit |
| In slaap op moeders schoot na een uur om snel te vergeten |
- "Kijk mama! Lichtjes!" (wijst naar de prachtige ziekenhuisverlichting boven haar). "2 lichtjes!" (toont 2 vingertjes).
- "Ja schat, goed gezien, 2 lichtjes."
- "En kijk! Daar nog lichtjes!" (wijst iets verder, in de gang hingen nog 2 lampen binnen haar gezichtsveld). "Nog 2 lichtjes!" (toont 2 vingertjes). Denkt 1 seconde na. "4 lichtjes!"
- "Euhm, ja inderdaad." (kort stil momentje van verbazing) "4 lichtjes. 2 plus 2 is 4." (Wat voor verdoving heeft dat kind gehad?!)
De ingreep zelf was verder vlekkeloos verlopen, net zoals de rest van de dag. Wat een dappere meid!
| Bijkomen met Maya en Mickey Mouse op televisie |
Laten we hopen dat de verkoudheden en oorontstekingen hier drastisch door dalen. Ik ben alvast erg benieuwd!
Ellie hield ons ook bezig de voorbije weken.
Twee weekends geleden kreeg ze last van een buikgriep: ze gaf haar melk over, haar stoelgang wijzigde en ze at slecht. Maar ze maakte geen koorts en bleef haar vrolijke zelf, dus we brachten haar op maandag naar de opvang.
In de loop van de namiddag kreeg ik telefoon: Ellie had tussen 8u en 15u maar 40 cc willen drinken en ze vonden dit (terecht) alarmerend. Ik liet haar nakijken door de kinderarts maar die stelde ons gerust: van uitdroging was nog geen sprake en dit moest vanzelf genezen. Het enige wat we konden doen was blijven melk aanbieden en de plaspampers goed in de gaten houden. Indien het niet zou beteren, zou ze misschien even moeten opgenomen worden om vocht toe te dienen tot ze zelf weer goed zou eten.
De rest van de week was het sukkelen met een grote S. Ze ging de ene dag wel, de andere dag niet naar de crèche. De ene dag gaf ze wel over, de andere dag niet. Ze dronk eventjes uit Avent flessen omdat ze het bij de opvang niet meer wisten en dat de oplossing leek (90 cc ipv 30 cc binnen). Maar dat was ook maar tijdelijk.
We waren door de buikgriep eigenlijk helemaal terug bij af: last van haar darmen, moeilijk drinken,... Van haar proper 7-11-15-19-23 schema van 180/6 flesjes bleef niets meer over. We zaten op een 6 à 7-tal voedingen per dag van 120/4 - die ze dan vaak nog niet uitdronk - met 1 nachtvoeding rond 3 u gezien ze om 23u haar fles pertinent weigerde.
![]() |
| Schattig en vrolijk als altijd, ook met buikgriep |
Dat ze intussen alweer een serieuze snotvalling heeft, lijkt bijzaak. Zolang ze geen koorts maakt (lees: naar de opvang kan) en vrolijk blijft, mag het brave kind snotteren zoveel ze wil.
Na deze woeligere weken (terug beginnen werken, allemaal ziek geweest, eetperikelen, buisjesperikelen,...) mag de rust nu wat weerkeren. Voor eventjes toch, want wij hebben grootse plannen hier in huis. In juni wordt ons verwarmingssysteem helemaal vernieuwd (wij schakelen om van elektrische accumulatoren naar een gascondenstatieketel en zonneboiler) en alvorens de radiatoren overal geplaatst worden, willen wij die muren verven in hun definitieve kleur. Wij hebben voor onze verhuis maar 3 kamers geschilderd (de 2 kinderkamers en de keuken), de andere ruimtes zouden we later wel eens doen. Wel, "later" komt er toch wat vroeger aan dan gedacht.
Wij weten weer wat doen dit voorjaar...
Werk aan de winkel!
Abonneren op:
Posts (Atom)







































