Posts tonen met het label inrichten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label inrichten. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2016

Tijd is geld

Niet als in: elke verloren minuut zijn verloren euro's.
Absoluut niet.
Ook waar - soms en voor sommigen - maar niet (meer) mijn filosofie.

Tijd is geld als in: het is goud waard. Ik zou er zelfs voor willen betalen, moest dat kunnen, voor wat extra tijd.

En laat mij duidelijk zijn, in mijn huidige levensfase bedoel ik met tijd eigenlijk tijd voor mezelf. Tijd om die dingen te doen waar ik anders geen tijd voor heb. Of voor maak. Dat laatste heeft zo zijn redenen. Allez ja, nu we toch lekker eerlijk zijn, dat laatste heeft 1 reden: vermoeidheid.

Ziehier de reden van die vermoeidheid

Het is hier bijna 3 weken stil geweest en dat is omdat ik u allen van mijn oneindige klaagzangen wou besparen.

De laatste maanden en vooral weken zijn erg hobbelig geweest, nog hobbeliger dan anders. Dat heeft zeer vele redenen en 2 rode draden namelijk Ellie en vermoeidheid.
Eigenlijk slaap ik, op een half jaar na, al 4 jaren slecht. Of toch nog slechter dan ik normaal al slaap. Af en toe zijn er eens korte periodes waarin het lukt om een beetje slaap in te halen, maar het tekort dat ik heb opgebouwd is gigantisch.

Wij zijn een jong gezin met een kleuter en een bijna-peuter dus dat is normaal.
I. KNOW.
This too shall pass.

Alleen zit ik al een hele tijd op mijn reserves. En zit ik de laatste tijd eigenlijk ook DOOR die reserves. En dan wordt het écht lastig. Want elk mini tegenslagje is er teveel aan. Elk moeilijk momentje wordt een drama. Mijn lichaam laat dat hard merken want al weken sukkel ik van het ene kwaaltje in het andere en voel ik mij nooit helemaal goed. Maag, darmen, hoofd, keel, spieren, hoesten,... Het ene na of zelfs bovenop het andere. En intussen blijven doorgaan. Nie pleuje.
En elke avond in bed kruipen hopend op een betere nacht. Tevergeefs.

MAAR.
Dikke grote vette maar.

Dit lang weekend was het lief op business trip en om niet 3 dagen non-stop moederziel alleen te moeten moederen, gingen de kindjes een dagje en nachtje uit logeren. Stond al een tijdje gepland, maar eigenlijk begon het mij pas te dagen wat dat nu precies betekende voor mij aan de vooravond van dat logeerpartijtje.

De deze hier kon plots haar geluk bijna niet op. Sinterklaas in het kwadraat: een kleine 24 uren doorbrengen met me, myself and I. Alles kon, alles mocht.
Freedom!
Echt, ik kan u niet vertellen hoe vreselijk veel nood ik daaraan bleek gehad te hebben en hoe vreselijk veel deugd het gedaan heeft. Belachelijk bijna. Iets wat 5 jaar geleden nog de normaalste zaak ter wereld was - simpelweg mijn eigen ding en goesting doen - voelde nu als de grootste luxe.

Beetje high van contentement

Ik zette mijn persoonlijke feestdag goed in met een lunch in Gent met mijn bestie.
En een glas rosé, nah!
Daarna ging ik huiswaarts waar ik de Marie Kondo in mij helemaal losliet. Ik verfde een slaapkamermuur (volgende week komt EINDELIJK onze nieuwe boxspring!) en reorganiseerde al onze "rommelplekken" als een gek. Niets dat mij meer deugd kan doen dan orde scheppen in chaos. Dat is zo goed voor het kopke, ik kan het iedereen aanraden! Ik werkte door tot 9u 's avonds (zooooot!) want ik smeet ook nog een hoop spullen op 2dehands.be. Eindelijk (we wonen hier 3 jaar!) is het ons helemaal duidelijk hoe we ons huis willen inrichten (praktisch bedoel ik dan: wat zetten we waar) en de eerste stappen naar ons einddoel zijn dus gezet. Hoera!
Vervolgens ging ik rechtstreeks naar het volgend puntje op mijn lijstje voor die dag: slapen. Ik kroop in Joanna haar bed (verflucht in de slaapkamer en dat is ook gewoon echt zo'n goed bed!) en sliep van 10u30 non-stop tot 7u30 en deed er dan nog een uurtje bij.
THE. BEST.

Een paar uurtjes later vernam ik dat mijn mama 4 uurtjes geslapen had die nacht.
Zucht.
Maar dat is niet zo erg want dat is voor haar uitzondering in plaats van regel. She'll live. En ze krijgt mijn eeuwige dank in ruil ;-)

En kijk, intussen is het al half 9 gepasseerd, tijd om onder de wol te kruipen!
Haha.
Maar ik meen het. Alle slaap die ik kan krijgen, is welkom tegenwoordig.

Echt, mijn leven is zo spannend!
Slaapwel!
(Jullie hé, ik waarschijnlijk niet)

vrijdag 18 maart 2016

Het leven met ons viertjes - week 23

De weken vliegen hier voorbij aan lichtsnelheid.
Niet onlogisch met 2 voltijds werkende ouders, 2 kleine kindjes en renovatiewerken in huis.
Weekend? Wat is dat?

We werken en we zorgen voor en we werken nog wat. We eten af en toe iets en slapen ook een beetje.
En gelukkig stond er sinds lang nu en dan wat tijd voor ontspanning geblokkeerd in onze agenda. Lang leve de planners (ik dus!).

Fase 1 van de werken is afgerond: onze eetkamer, zitkamer en gang (boven en beneden) werden geverfd, met hulp van een super deluxe schilder. Zelf hadden we het nooit zo snel en zo goed gekund! De leefruimtes werden gespoten onder hoge druk: véél voorbereidend werk maar supersnel en heel mooi resultaat.

Nog niet helemaal af maar het geeft toch een idee!

Fase 2 is het (helemaal zelf) verven van de andere ruimtes in ons huis, of toch beginnen met de muren waar een radiator tegen komt. Want fase 3 volgt begin juni: het plaatsen van centrale verwarming. Het zal er heel snel zijn, want intussen wordt het lente en vraagt de tuin ook weer wat aandacht...

Joanna is intussen wat op de sukkel. 2 weekends geleden had ze een soort van bronchitis met wat koorts en veel hoesten. Ze kwam er terug wat bovenop en de koorts verdween maar het hoesten bleef. Vannacht was het dan weer prijs: veel wakker, koorts, oorpijn,... Een bezoekje aan de huisarts later blijken de oortjes in prima staat (die buisjes werken echt goed! Er is ook veeeeel minder snot sinds die poliepen weg zijn!) maar de keel iets minder. Geen zware ontsteking maar toch duidelijk rode gezwollen amandelen en vooral heel grote klieren rechts. Vandaar de pijn aan haar rechter oortje. Intussen heeft ze de eerste dosis antibioticum binnen en ligt ze een middagdut van jewelste te doen.

Een dag of 2 geleden nog in goede gezondheid
Hopelijk is ze tegen overmorgen wat beter want dan wordt ze 3 jaar en dat wordt gepast gevierd. We maken er hààr dagje van en ik weet dat ze dat fantastisch zal vinden. Later meer!
Maandag wordt er dan ook gevierd op school. Ik maak wafels die ze kan uitdelen aan de klasgenootjes. Ik hoop dat ze ook daar van de aandacht kan genieten, want Joanna is geen held als het aankomt op veel lawaai en drukte. Op de klasfoto's zie ik haar altijd op haar stoeltje zitten wanneer de andere kindjes rond de jarige dansen. Thuis doet ze het allemaal vol enthousiasme na, maar op school (met 20 joelende kleuters) is haar dat net iets te veel van het goede. Dus ik ben eens benieuwd!



Ellie stelt het intussen prima. Ze heeft zich ontpopt tot een ware droombaby. De eerste 3-4 maanden waren best wel pittig, vooral dan door krampjes. Maar sinds een 2-tal maanden doe ik echt niets anders meer dan stoefen over hoe een gemakkelijk en vrolijk kind dat wel niet is. Sprongetjes niet meegerekend ;-) Ik geniet met volle teugen!
Ze slaapt nog altijd netjes door (van 21u tot 7u, af en toe eens tutje geven) en is overdag 99% van de tijd content. Haar zus is haar favoriete persoon; alles wat Joanna doet, vindt Ellie hilarisch. Joanna steelt graag eens de show dus speelt er gretig op in. Dolle pret gegarandeerd.
Van een lepel eten gaat bij Ellie even vlot als bij Joanna: we zijn 4 weken verder en er komt maar heel langzaam wat schot in de zaak. Maar ze zal het ooit wel leren dus ik lig er niet wakker van.

Speldjespret

Wakker liggen is trouwens even totaal niet aan de orde. Want hoewel ik heel veel aan mijn hoofd heb, ben ik 's avonds gewoon uitgeput. Mmmm hoofdkussen mmmm donsdeken mmmm... zzzzzzzzz. Het is eens iets anders!

woensdag 9 maart 2016

Camping Dikkele

Ken je dat, van die periodes in je leven waar je op terugkijkt en denkt van "Jongens toch, hoe kregen we het voor elkaar? Blij dat dat gepasseerd is. Weet ge nog? En afzien. En toch doordoen. Jongens toch!"

Wij zitten midden in zo'n periode.

We dachten er al langer over, maar onder andere de Turteltaks deed ons de knoop doorhakken: wij zouden een nieuw verwarmingssysteem installeren in ons huis. De elektrische accumulatoren moeten verdwijnen en we plaatsen overal radiatoren. Gascondensatieketel en zonneboiler, meer weet ik u daar niet over te vertellen. 
Dat we radiatoren zouden gaan plaatsen in zowat elke ruimte in ons huis, verplichtte ons een beetje om ook te gaan schilderen. Dat doe je namelijk beter voordat je die dingen aan de muur hangt, zodat je niet moet gaan sukkelen met van die kromme verfborstels waarmee je toch nooit mooi kan schilderen en het een knoeiboeltje wordt.

Eetkamer, zitkamer en gang besloten we niet zelf te doen maar te laten schilderen, gezien de ruimtelijke uitdagingen en ons gebrek aan geschikt materiaal om dit zelf tot een goed einde de kunnen brengen.
Vandaag werd de eerste ruimte, onze eetkamer, onder handen genomen. Deze werd niet gewoon geverfd, maar gespoten onder hoge druk (net omwille van die ruimtelijke uitdagingen). Ik was er niet bij, maar op een halve dag tijd had de volledige ruimte (muren en plafond) 2 lagen verf gekregen, was alles droog en helemaal opgekuist. 
Blew. my. mind.
Hulp inroepen was de beste beslissing ooit en we zijn super tevreden van de hulpvaardige schilder met veel kennis van zaken!

Dit weekend zag het er nog zo uit

Nu zo!

En zo!

De moeilijkste ruimte is dus al achter de rug! De zitkamer wordt ook gespoten, de andere ruimtes worden "gewoon" geverfd, wat een stuk minder afplakwerk betekent. Het betekent gewoon nog veel verhuizen en puzzelen en stapelen om telkens een volledige leefruimte vrij te kunnen maken.

We hebben de voorbije dagen gevloekt en afgezien. En nog wat gevloekt. Want wanneer je spuit (jaja haha grappig hé) in plaats van verft, moet alles afgeplakt worden. 
ALLES. 
Deuren, vensters, alles wat niet geverfd mag worden. Er mag geen kiertje te vinden zijn. Want die verf kruipt o-ve-ral. En voordat je plakt en verft, moet alles grondig afgewassen worden. Liefst 2 keer. Dat water wordt rap vuil. En je staat op 4 meter hoogte op een kleine rollende stelling bovenop een vaste stelling. Daar is geen kraan of pompbak. En dan laat je je vod vallen, helemaal naar beneden. En dan roepen ze "mamaaaaa" of gewoon "weeeeeeee" want de kindjes zijn thuis en we hadden geen opvang. En we hadden een deadline. En siliconen die niet wilden uitharden want de vensters bleven te vochtig. Dus hadden we chemisch anker en dat stinkt! En we werkten voltijds dus we deden het in onze "vrije tijd". En Joanna was ziek en hoestte ons ganse nachten wakker en dan werd Ellie wakker en dan werd Joanna weer wakker en bracht ik de nacht door al hollend tussen 2 slaapkamers die de mijne niet waren. En tussendoor stootten we 25 miljoen miljard keren tegen de stelling die gans onze eetkamer innam. En scheurde ik mijn favoriete jeans kapot.

En we zijn nog maar begonnen.

Schrob schrob

Plak plak

Maar wat het voor mij écht een beproeving maakt, is "onze camping". Want zo brengen wij ons voorjaar door: met te veel spullen en mensen in te kleine en slordige en volgestapelde ruimtes. In mijn woordenboek vind je dat terug onder kamperen.

Ik weet het, niets in vergelijking met echte verbouwers, maar voor mij is het kampeergehalte bij ons thuis momenteel al hoger dan mij lief is.
Ik vind kamperen vreselijk!
#sorrynotsorry

Niets vind ik eraan. Te weinig plaats + te weinig comfort = te hoog stressniveau voor mij. Ik ben geen luxebeestje, maar thuis wil ik mij goed voelen en kunnen ontspannen. Dat kan ik in een ruime, mooie en nette omgeving. Niet in een vuile, slordige ruimte waar alles door, op en onder elkaar ligt en je gegarandeerd struikelt over rondslingerend(e) speelgoed/kleren/eten/drinken/stoelen/baby's (schrappen wat niet past). 

En hier valt het écht nog mee...

Ik houd het doel strak voor ogen, want het gaat zo mooi en zo comfortabel zijn wanneer het allemaal af is. In principe is dat midden juni.
Onze kamers in mooie nieuwe kleuren, overal centrale verwarming, een nieuw ingerichte logeerkamer/speelkamer, een paar mooie meubelstukken die eindelijk tot hun recht komen,... 
Daar doe ik het voor. Daarvoor bijt ik op mijn tanden en zet ik door. Negeer ik de ongelooflijke rommel waar we momenteel in leven.

En intussen ben ik ook dankbaar. Want wij hébben tenminste rommel om in te leven...

Wordt vervolgd!

Ik tap mijn energie uit dit vatje tegenwoordig