Posts tonen met het label liefde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liefde. Alle posts tonen

donderdag 20 oktober 2016

The kids are all right #2

Joanna...
... telt nu effectief tot 20 :-)
... heeft een fantasie om U tegen te zeggen. Zalig.
... gaat elke ochtend met heel veel goesting naar school. Ook zalig.
... slaapt sinds een dag of 10 zonder tut en dat ging heel vlot. De aanloop ernaartoe was alleen wat langer. De Sint zit er ook voor iets tussen.
... uit haar liefde graag en veel. "Ik hou zoveel van jou" en mij dan komen doodknuffelen, zomaar uit het niets. Again, zalig.
... ziet ook haar zus heel graag en begint allicht te vergeten dat er een tijd was dat Ellie er niet was.
... speelt baas over Ellie en dan hoor ik mijzelf bezig. Confronterend much?
... zorgt ook heel goed voor Ellie
... en "tsjolt" vooral heel graag met Ellie. Trekken, sleuren, rollen. En om ter hardst lachen.
... meet 104 cm, weegt 16 kg (denk ik, ongeveer?) en draagt maat 27-28 van schoenen.
... maakt ook de tippen van al haar schoenen binnen de 2 dagen kapot. Zucht.
... is al sinds juni niet meer ziek geweest. Jinxed it?



Enkele sfeerfoto's van op school


Ellie...
... vecht as we speak tegen een keelontsteking van jewelste. Ik dacht eerst dat ze koorts maakte als gevolg van het BMR-vaccin van vorige week, maar 48 uur lang meer dan 40 graden koorts, die zelfs met maximale dosissen nurofen en perdolan niet onder de 38,5 graden gaat, dat leek mij wat veel van het goede. Een "witte angine" was het verdict en haar vierde kuur antibiotica het gevolg. Zucht. Maar wat moet, dat moet. Dat ze zo ziek is, is wel deels het gevolg van de vaccinatie, haar lijfje kan gewoon niet tegen alle indringers tegelijk vechten. She'll be fine. Wij ook, als we de voorbije slapeloze nachten wat kunnen inhalen...
... schudt nee en knikt ja wanneer we haar iets vragen. Soms toch. Sporadisch hoort daar ook effectief een "nee" en "ja" bij, maar ik denk dat dat eerder toevallig is. Feit is wel dat ze constant klanken nabootst.
... zegt 'mama' (al een paar maanden) en 'papa' en nu ook 'poe' (poes en bij uitbreiding alle beesten), 'awa' (allo, inclusief hoorn-aan-het-oor beweging), 'da' en 'dada' (allez gij, 'dada' ofwa?), 'boe' (boem, gevallen), en last but not least, 'buba, buba, buba'. Je mag eens raden wat dat laatste betekent. Hier gaan we weer...
... is een gevaarlijke acrobate. Alleen stappen doet ze nog niet, maar ze klimt wel gezellig op de kinderstoeltjes en -tafel die hier staan, om er dan uiteraard ook terug af te donderen. Ze staat nu wel stevig alleen en stapt aan het loopwagentje. Mijn voorspelling van stappen rond haar 14 maanden zal nog uitkomen ;-)
... eet boterhammen dat het een lieve lust is. Duidelijk een "gemakkelijkere" eter dan Joanna, ook wel een veel vuilere.

Ik wil elke dag wel eens in die kaakjes bijten!

Eigen kind schoon kind

Gecrasht

Langzaam maar zeker zwaai ik het babytijdperk uit en besef ik dat dat binnenkort voltooid verleden tijd zal zijn.
Danst ende juicht!
Begrijp mij niet verkeerd, vertedering alom bij het aanschouwen van een klein boeleke, maar ik word gewoon blij van het idee dat een pampervrij leven voor ons elke dag wat dichterbij komt. We hebben het gehad, de tijd van de kleine boelekes, en het is mooi geweest. Maar die peuter, die verwelkom ik met open armen!


donderdag 6 oktober 2016

Elliebellie

Liefste Ellie,

vreselijk cliché maar oh zo waar: niet te geloven dat jij al 1 jaar in ons midden bent!
En wat voor een jaar! Ik kan het in 1 woord samenvatten: INTENS.

Want dat ben je zelf tenslotte ook.
Alles wat je doet, doe je voor de volle 200%. 

Als je knuffelt, zie je de liefde bijna van je afstralen.
Als je lacht, schudt je buikje mee. Wat een pret maak jij.
Als je boos bent, haal je alles uit de kast: roepen, huilen, tranen, fronsen,...
Als je kruipt, ga je zo snel dat je armpjes nauwelijks kunnen volgen en je bijna op je gezicht gaat.
Als je eet, kan die boterham niet snel genoeg in je mond en hoe groter het stuk, hoe beter (leuker).
Als je drinkt, gooi je je hoofdje achterover en zuig je aan je drinkbeker alsof je in 5 dagen geen druppel water gezien hebt.

Wie in dezelfde kamer is als jou, zal het geweten hebben. Als in: geen 2 seconden rust! Eerlijk is eerlijk: dat is erg leuk maar ook erg vermoeiend. Soms wil deze mama ook even wat ademhalen of gewoon haar handen vrij hebben. Niet evident! Gelukkig kan ik tegenwoordig de hulp van je grote zus inroepen om met jou te spelen. Het liefste wat jullie doen: samen rondhossen, gillen (girls will be girls), lachen, rollebollen, knuffelen,... En in plaats van dan snel te doen wat ik eigenlijk wou doen, kijk ik toe en geniet van al die zusterliefde :-)

Jouw grote zus gooide ons leven een eerste keer overhoop, maar jij moet niet onderdoen. De impact van jouw komst was anders maar daarom niet minder. Het reilen en zeilen van het ouderschap kenden we al en ook de emotionele aspecten waren niet nieuw. Dat ik jou even graag zou zien als je zus, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Ruimte genoeg in onze harten! 
Maar toch was het weer zoeken naar een nieuw evenwicht. Want 2 kindjes, dat is dubbel zoveel als 1 en dat voel je ook echt. Daar waar de taakverdeling vroeger vooral bestond uit "elk om beurt", is het nu constant met 2 alle hens aan dek. Tijd voor onszelf, dat is er enkel als we daar bewust tijd voor vrijmaken, terwijl dat vroeger vaak nog vanzelf kwam. Dus ja, het was aanpassen, maar dat deden we met veel plezier. Want jij bent echt om op te vreten!

Maar let op: schijn bedriegt! Je ziet er erg lief, klein en schattig uit, maar vanbinnen zit je vol vuur. Wat een temperament! Jouw papa en ik zeggen vaak tegen elkaar: daar gaan wij ons peer nog mee afzien! Jij bent duidelijk de sloeber van de 2. Jouw zus het klein hartje, jij de grote mond! Heel leuk vind ik dat, om zowel de gelijkenissen als de verschillen tussen jou en je zus vast te stellen. 

Ondanks je felle karakter en je doorzettingsvermogen, zit stappen er nog niet echt aan te komen. Je doet het al aan onze handen, maar het is nog erg wankel en slapjes. Je bent heel erg lenig, veel leniger dan Joanna, waardoor je spieren meer tijd nodig hebben om sterk genoeg te worden om je te dragen. Die flexibiliteit heb je van mij, ik weet al waar ik later beducht moet op zijn wanneer je gaat sporten ;-)
Je draagt momenteel kleren die Joanna droeg toen ze 8-9 maanden jong was. Handig, want ik dacht niets te kunnen 'recycleren' gezien jullie in het tegenovergestelde seizoen geboren zijn. Blijf nog maar even zo klein maar dapper!

Lieve lieve Ellie,
als een wervelwind kwam je ons leven binnen en sindsdien is het nooit meer windstil. Aan leven in de brouwerij is hier nooit gebrek. Aan rommel ook niet meer, maar dat neem ik er graag bij.

Ik ben zo benieuwd hoe het volgende jaar met jou zal verlopen. 1 woord kan ik er alvast op plakken: INTENS
:-)

Gelukkige eerste verjaardag kleintje!!!

xxx
je mama


What a difference a year makes...





donderdag 18 augustus 2016

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.


De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!



2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...


woensdag 8 juni 2016

Kakkenestje

Ellie...
Veel mensen vinden de naam lieflijk klinken, met een zachte en vrouwelijke uitstraling.
Zelf koos ik Ellie eerder om de speelsheid en de originaliteit. Voor mij straalt de naam levensvreugde en deugnieterij uit.

Ik zat er boenk op.

8 maanden jong vandaag en pittiger dan ooit.

Ellie doet alles voor de volle 200%. Wanneer ze blij is, is ze extatisch. Wanneer ze boos is, is ze furieus. Wanneer ze verdrietig is, is ze ontroostbaar (figuurlijk dan, ze is ALTIJD troostbaar namelijk door haar te pakken en knuffelen).
Ik was vergeten wat een intensieve leeftijd dit is. De eerste 6 maanden heeft zo'n baby'tje uiteraard ook veel zorg en aandacht nodig, maar sinds Ellie goed begint te weten wat ze wil (en wat ze NIET wil), is die (letterlijke) schreeuw om aandacht wel erg aanwezig. Het valt ons meer op dan bij Joanna op diezelfde leeftijd en dat heeft veel te maken met het feit dat Ellie zich nog niet zelf kan verplaatsen naar waar ze wil, of toch onvoldoende. Ze rolt en schuift wat en beweegt in de ruimte, maar gericht en doelbewust kruipen is nog niet aan de orde. Joanna kroop wel al dus vroeg minder om die aandacht: ze had niemand nodig om te gaan waar ze wou.

Ze zijn zo lief als ze slapen!

Intussen lukt het wel om flink alleen te zitten en te spelen, hoewel ze nog snel het evenwicht verliest wanneer ze reikt of te ver buigt. Ze kan ook nog niet zelf op haar poepje gaan zitten, dat moeten wij voor haar doen.
Zich rechttrekken of staan met steun, daar is ze nog niet aan toe (opnieuw iets wat Joanna wel al kon). Ze is wel een erg actieve en opvallend sterke baby: ze kan heel hard schoppen (vooral op het verzorgingskussen, aw!) en springt heel graag op en neer wanneer we haar vasthouden.





Ze zit momenteel duidelijk in die 'lastige' periode waarin ze meer wil dan ze eigenlijk kan, wat zich uit in frustratie. Alleen spelen lukt enkel eventjes net na een dutje, wanneer ze uitgerust en goedgezind is. Verveling slaat snel toe en ze is enkel tevreden te stellen met aandacht en een overload aan entertainment. Maar het liefst wil ze gewoon gepakt worden. Wij dachten dat Joanna een knuffelbeestje was, maar Ellie doet daar nog een paar schepjes bovenop. Wanneer je haar oppakt, drukt ze zich hard tegen je aan of vleit haar hoofdje tegen je borst of schouder. Heel gezellig allemaal, maar ik heb ook nogal graag eens af en toe mijn handen vrij. Die draagzak was écht een goed idee! ;-)

Hoewel ze af en toe een beetje eenkennig durft te zijn, is en blijft ze een lachebekje. Ze heeft erg doordringende kijkers (mensen die ik van haar noch pluim ken, spreken mij aan met "wat een ogen zeg") en een zeer vrolijke uitstraling doordat ze, wanneer iemand haar aankijkt en lacht, in 99% van de gevallen heel breed terug lacht.
Haar grote zus is met voorsprong haar lievelingspersoon. Wanneer ze Joanna 's morgens na het ontwaken ziet, weet ze met haar vreugde soms geen blijf :-)

Ellie is duidelijk erg verbaal, veel meer dan Joanna was (ik blijf maar vergelijken, dat is normaal zeker?). Ze produceert doelbewust klanken zoals mamamama en babababa (niet gezeverd, het eerste zegt ze tegen mij en het tweede tegen Michiel, ik zweer het!) en bestudeert ons met opperste concentratie wanneer we tegen haar spreken. Hierbij een staaltje van haar levenslust in combinatie met haar spraakoefeningen.



Ze heeft lastige maanden achter de rug, en wij dus ook. Vaak ziek, veel last van snot en slijm, héél veel last van de eerste tandjes die er intussen door zitten (ik houd mijn hart al vast voor de volgende...) en nu duidelijk midden in de sprong rond 36 weken: niks is goed, behalve pakken, pakken en pakken. De nachtrust is frequent onderbroken, eten is vaak een gevecht. Ik duim dat de sprong voorbij is wanneer we op vakantie gaan, wat toch zo zou moeten zijn volgens het fameuze 'Oei ik groei' boek (waarvan Ellie het schema tot nu toe naadloos volgde).

Ellie heeft een uitgesproken eigen willetje en een sterk karakter. Dat is nu al heel duidelijk. Ik houd mijn hart al vast voor wat wij nog allemaal zullen meemaken met haar. Ze zal ons uitdagen, daar bestaat geen twijfel over. Ik ben erg benieuwd wat ze voor ons nog allemaal in petto heeft. 1 ding weet ik zeker: heel veel liefde, heel veel lachjes en heel veel knuffels!

O ja, nog 1 grappig weetje. Wanneer Ellie moe is, pakt ze haar doekje en steekt het met 2 vingertjes achter haar tutje (dat in haar mond zit). Heel typisch en erg aandoenlijk. Mijn kleine meisje...




donderdag 26 mei 2016

Duizend miljoen hartjes voor grootouders

Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan zijn: wij zitten hier thuis nogal eens met zieke kindjes.
Daarmee bedoel ik: de voorbije 4 maanden waren beide kinderen quasi non-stop elk om beurt ziek, en zelfs ook een keer tegelijk. En dat is echt niet overdreven, het woord quasi duidt op die 2 luttele weekjes tussen februari en nu dat iedereen gezond was.
Ik moet u niet vertellen dat ik mij daar als mama soms serieus zorgen over maak. Dat ik met mijn handen in het haar zit als de koortsthermometer weer in het rood gaat en het hele liedje opnieuw begint. Dat wij het zelf bijna niet meer geloven dat, telkens wanneer we denken dat het einde in zicht is, 1 van de 2 opnieuw ziek valt. Laat staan dat onze collega's het nog geloven. Dat ik er bijna bijgelovig van zou worden want gisterenavond zeiden we nog tegen elkaar "Haar hoest is precies toch iets beter hé, stel je voor dat ze deze keer NIET ziek wordt. Hout vasthouden!" en Michiel hield hout vast maar ik niet en een paar uren later zaten we de rest van de nacht op met een ellendig hoopje koortskind...



De wetenschap dat het in principe (hout vasthouden!) binnen een jaar of 2 - 3 echt definitief beter moet zijn (hoewel ik vermoed dat onze meisjes wel altijd tere zieltjes zullen blijven), helpt, maar dat neemt niet weg dat wij vaak moe en soms (steeds vaker) moedeloos zijn.
WHY??? WHYYYYY I ASK YOU?!?!
is hier wel op z'n plaats.

En dan, wanneer we rond zijn met ons zelfbeklag, gaan we over naar de orde van de dag. Want we gaan door, uiteraard, we hebben geen keuze.

En dan zijn er de grootouders.

Die mensen waarvan wij zeggen "Wat zouden wij in godsnaam doen moesten onze ouders niet in pensioen zijn?" en daar voorlopig alleen het woord "loopbaanonderbreking" kunnen op antwoorden.

Onze ouders, de grootouders van onze dochters, die zijn geen goud waard.
Die zijn duizend miljoen kilo goud bezaaid met diamanten waard.

Een voorbeeldje om mijn uitspraak te staven.
Ik breng deze ochtend Joanna naar school, ga aansluitend met Ellie op doktersbezoek en bel vervolgens mijn mama. Of Ellie de rest van de dag daar terecht kan, want ik werk vandaag toevallig wel thuis maar ik kan dat echt niet in combinatie met een ziek kind. Geen probleem, ik mag direct komen. Ik krijg, daar aangekomen, spontaan het aanbod om haar daar te laten slapen, want morgen stond sowieso gepland dat ze daar een dagje zou spenderen. Ik wimpel af want ik vind dat ik dat mijn ouders niet kan aandoen, een ziek kind dat mogelijks gans de nacht kot houdt. Op de terugweg naar huis voel ik hoe uitgeput ik ben en bedenk ik mij; ik bel mijn mama om toch in te gaan op haar aanbod. Dat ze niet de juiste speentjes voor de papfles in huis heeft, is geen probleem, die gaat ze wel kopen in de dichtstbijzijnde babywinkel. Ik hang op en het besef dringt door dat wij vannacht allicht gewoon een ganse nacht gaan kunnen doorslapen (Joanna is voorlopig terug gezond, HOUT VASTHOUDEN!). Ik word daar bijna euforisch van. Champagne!! Verse lakens!! Maffen!!


En ik besef dat wij nooit of te nimmer onze dankbaarheid ten opzichte van onze ouders zullen kunnen uitdrukken. In geen honderd jaar. Want serieus: wat zouden wij in godsnaam doen zonder hen?! Ik durf daar zelfs niet aan te denken.

Wij doen vaak beroep op hen en soms lijkt het bijna vanzelfsprekend, dat ze onze kindjes altijd met veel enthousiasme opvangen. Voor zover hun eigen leven het toelaat, staan ze altijd klaar voor ons. Ze passen last-minute hun plannen aan indien mogelijk om ons uit de nood te helpen. Ze verzorgen onze zieke kindjes als de beste. Ze zitten op hun knieën duplo kastelen te maken, gaan in het bos kabouters zoeken, spuiten in neusjes en geven siroopjes, zingen liedjes en kijken Disney films, tekenen en knutselen en lezen, geven flesjes en staan 's nachts op om onze kindjes te troosten en te knuffelen zodat wij toch eventjes wat slaap kunnen inhalen.
Ze omringen hen met warmte en liefde en met dat typische grootouder-geduld dat je als ouder soms echt niet kan opbrengen.
Ik vind dat niet vanzelfsprekend, ik vind dat fan-tas-tisch.

Joanna is dol op haar grootouders en dat zal bij Ellie niet anders zijn.
En ik weet zeker dat er heel veel kindjes zijn die net zo dol zijn op hun grootouders, en dat hun ouders net zo dankbaar zijn als wij.

Dus daarom, speciaal voor alle grootouders en in het bijzonder voor die van Joanna en Ellie: een welgemeende DANK U!

Dank u, dank u, dank u.

maandag 23 mei 2016

Schoolmeisje

Een goeie 6 maanden geleden startte Joanna haar schoolcarrière.
Dat ging niet van een leien dakje: ze sliep toen nog dagelijks dutjes van 2 - 3 uren, waardoor ze na 2 weken volle dagen naar school gaan TO-TAAL kapot was. Daarenboven moet je weten dat Joanna ook een redelijk timide kindje was dat het liefst de kat uit de boom keek en zich niet gemakkelijk tussen spelende kindjes begaf. Het liefst stond ze op een afstandje te kijken.

Ik gebruik de verleden tijd, want wat is ons meisje veranderd intussen!






Ze gaat met heel veel plezier naar school. Haar Juf Tanja is haar held, heel aandoenlijk. Ze kent ook alle andere juffen en vliegt hen soms in de armen. Omgekeerd geldt dat trouwens ook: alle juffen kennen haar naam en zorgen goed voor haar. Het is heel fijn te weten en te zien dat je kindje met warmte en liefde wordt opgevangen op school. We kozen bewust voor een kleine school (ca. 150 leerlingen, 1 klasje per leerjaar) en ik ben daar enorm blij om want het is echt wat Joanna nodig had. Zelf ging ik (met veel plezier trouwens) naar een grote basisschool (kleuter en lager onderwijs) met 800 leerlingen en voelde mij als kind toch soms wat verloren in die massa, vooral in nieuwe of onbekende situaties. Joanna zou het op zo'n grote school veel moeilijker gehad hebben om te aarden, daar ben ik zeker van.
Op haar schooltje kennen niet alleen alle juffen haar, maar zowat alle kindjes ook. Of zo lijkt het toch. Elke dag wanneer ik haar breng en ga halen, roepen er kindjes naar haar ("Daaaag Joannaaaa!"), openen hun armen om een knuffel, spelen en babbelen met haar, helpen haar met de praktische dingen,... Kinderen die mij helemaal vreemd zijn weten zelfs dat haar zusje Ellie noemt ("Kijk, dat is Ellie! Zo schattig!").


De school hanteert ook een peter- & metersysteem: kindjes uit het vijfde en zesde leerjaar worden peter of meter van de kleinste kleutertjes en trekken zich hun lot wat aan. Joanna is zot van haar "Meter Laure" en terecht, want het meisje is als een grote zus voor Joanna en kwijt zich heel trouw en duidelijk met veel plezier van haar taak.
U leest het, niets dan lof over ons schooltje. Daar waar ik 6 maanden geleden Joanna met een bang hartje naar school bracht en twijfels had over hoe ze het zou redden op school, toen en later, drop ik haar nu gezwind aan de schoolpoort en kan met een gerust hart gaan werken. Heerlijk!



Maar ook buiten de schoolpoort is Joanna enorm geëvolueerd. Haar zelfvertrouwen kreeg duidelijk een boost en haar sociale vaardigheden ontwikkelden zich in sneltempo. Wanneer we nu bij andere kindjes gaan spelen, duurt het 5 minuten om los te komen en is het uren later miserie omdat we naar huis gaan (ter vergelijking: vroeger kwam ze los tegen dat we naar huis gingen...). Maar nog straffer vind ik dat ze bijvoorbeeld op een speeltuin zelf contact zoekt met wildvreemde kindjes, die dan bombardeert tot tijdelijk speelkameraadje en de tijd van haar leven beleeft. De eerste keer dat ze dat deed, stond ik er met open mond naar te kijken. Mama heeft ze dan niet meer nodig en ik moet zelfs opletten dat ze niet gewoon van puur enthousiasme met het nieuwe kameraadje mee naar huis zou gaan (bij wijze van spreken natuurlijk).



Ook haar spraak geraakte door het schoolgaan duidelijk in een stroomversnelling. Van een nieuwbakken kleutertje dat zichzelf verstaanbaar kon maken, tot een eigenwijze en zelfverzekerde flinke kleuter wiens kwebbeltje niet meer stilstaat. Ze spreekt nu erg goed en iedereen zal dat geweten hebben. Ook wildvreemden moeten eraan geloven ("Kijk, ik heb nieuwe schoenen/een mooi rokje/mooie nageltjes/een Elsa-staart." Girls will be girls...)

Het is niet al rozengeur en maneschijn, want samen met dat zelfvertrouwen, kwam ook het threenager-fenomeen de kop opsteken. Koppig zijn, niet luisteren, tegenspreken,... We proberen dit op gepaste wijze het hoofd te bieden (choose your battles) en weten #hetiseenfase ;-)

Binnenkort ook eens een Ellie-update, beloofd! Alvast een tipje van de sluier: tandjes, ziek, tandjes, ziek, verkouden en ziek. Dat wordt boeiend!!




vrijdag 20 mei 2016

Plus one

Mijn lief is jarig vandaag.

Ik weet dat hij liever niet te veel op de blog verschijnt of ter sprake komt, dus ik respecteer dat. Maar vandaag, op zijn verjaardag, wil ik het toch eens over hem hebben. Of toch vooral over wat hij voor mij betekent.
Ik heb deze blogpost al enkele weken in concept staan, maar behalve de titel bleef hij blanco. Ik kan het zo moeilijk verwoorden! Maar hier toch een poging.

Hij is mijn rots in de branding. Zonder hem voel ik mij verloren. Dat is soms heel tastbaar: wanneer ik alleen thuis ben met de kindjes en ik heb een lastig moment, dan denk ik meestal gewoon "was hij maar hier". En dan val ik hem ook lastig op whatsapp met mijn zagerijen, sorry lief! ;-)

Ik ben een betere mama dankzij hem, want hij is een fantastische papa.

Ik hou zo van zijn ambities, gedrevenheid en passie. Iets wat ik zelf soms meer zou willen hebben.

Ik word soms verplicht te reflecteren over mezelf en ik kan dat wel gebruiken.

Ik kan smullen van zijn kookkunsten!

Ik voel me beter in mijn vel en heb meer zelfvertrouwen dankzij hem.

Ik heb mijn soulmate gevonden, want wij zijn echt wel allebei wandering souls. We delen dezelfde dromen, twijfels, levensvisie. Het is erg fijn om zo iemand tegenover je aan tafel te hebben 's avonds na een zware dag.

Ik leer constant dingen bij. Een boor hanteren, milieuwetgeving, het binnenwerk van een horloge, takken verhakselen, geduldig zijn, berusten in dingen,...

Ik mag mij gelukkig prijzen dat hij zoveel geduld heeft met mij en mijn zoektocht naar een nieuw evenwicht in ons gezinsleven. Ik heb soms lastige momenten en dan moet hij het ook bekopen. Nogmaals: sorry lief!

Ik vind het erg bewonderenswaardig hoe hulpvaardig hij is en hoe hij altijd voor iedereen klaarstaat.



Sinds we kinderen hebben, is er minder tijd voor elkaar. We hebben een druk sociaal leven met familie en vrienden, maar er zijn weinig momenten voor ons 2. De weekavonden na een drukke dag, wanneer de kindjes in bed zitten en wij van pure uitputting vroeg in bed kruipen, tel ik daar dus niet bij. We moeten er wat meer over waken om tijd "samen alleen" door te brengen en dat ook echt inplannen. Een mooi voornemen, daar moet het geen nieuwjaar voor zijn!

In de tijd dat de eerste vrienden aan het trouwen sloegen, was ik nog een (niet zo happy) single. Ik vond de "plus one" op de uitnodiging confronterend en kon erg verdrietig worden van de (uiteraard onbestaande maar in mijn hoofd wel aanwezige) lege stoel naast mij aan tafel, alleen tussen al die koppels.

Sinds ik hem ken, heeft dat verdriet plaatsgemaakt voor geluk en een klein beetje voor angst. Angst om hem ooit te verliezen.

Mijn rots.
Mijn soulmate.
Mijn plus one.