donderdag 10 april 2014

Mijn versie van de Hof van Eden

* Ode aan de vrouw*

Er was eens, heel lang geleden, een vrouw genaamd Eva.
Ze woonde met Adam in de Hof van Eden, een soort über-paradijs dat het midden houdt tussen een Caraïbisch strand en een tropisch regenwoud. Het was er altijd peis en vree.
Het was er aangenaam warm en ze waren er helemaal alleen, dus ze droegen geen kleren.
Ze leefden in perfecte harmonie met de fauna en flora rondom hen en voedden zich met al het goede dat de natuur hen te bieden had.

In dat fameuze paradijs stond een boom met 1 appel, die ze nog nooit hadden durven plukken. Geef toe, een boom met 1 appel, dat is toch wat raar. Die ene appel bleef daar ook eeuwig aanhangen, blozend en wel. Nee, daar bleven ze beter af, Adam was ervan overtuigd dat ze het onheil over zich zouden afroepen als ze die appel zouden plukken. Trouwens, er woonde een grote enge slang in die boom, je zou voor minder niet aan die appel komen...

Nu moet je weten, het was er echt AL-TIJD peis en vree. Er viel dus eigenlijk niets te beleven. Adam schikte zich daar prima naar, maar Eva verveelde zich meer en meer. Af en toe hielden ze wel eens een verkleedpartijtje met wat bladeren, maar dat raak je op een bepaald moment ook beu.

Eva besloot daarom het heft in eigen handen te nemen en het leven wat spannender te maken. Ze begon Adam uit te dagen om de appel te plukken en op te eten. Wie weet wat er zou gebeuren!?
Maar Adam durfde niet en begon op zijn beurt Eva uit te dagen.
Eva wou zich niet laten kennen, dus raapte ze al haar moed bijeen en stapte af op de appel.
'We gaan dat spel hier eens plukken', zei ze, 'eens zien wat er dan gebeurt!'.
Ze overwon haar angst, sleurde de slang uit de boom, slingerde hem enkele bomen verder (Eva was zeer sterk, door al dat powerfood ginder), plukte de sappige appel en zette er haar tanden in...


Er gebeurde helemaal niets.

Maar Eva's moed en doorzetting werden wel beloond.
Door haar angst voor het onbekende te overwinnen, gingen haar ogen op en zag ze plots allerlei mogelijkheden die ze vroeger niet zag. Elke dag trok ze op ontdekking, probeerde nieuwe dingen uit, verworf nieuwe inzichten en leerde creatief te zijn. Ze verveelde zich nooit meer. En Adam werd er ook alleen maar beter van.

Eva werd het boegbeeld van het 'sterke geslacht' voor alle toekomstige generaties. Ze schonk vrouwen de kracht om kinderen op de wereld te zetten, de wijsheid om de juiste keuzes te maken in het leven, de standvastigheid om nee te zeggen als dat nodig is, de capaciteiten om meer te doen dan iemand voor mogelijk acht, de liefde om zorgzaam te zijn voor dierbaren, de vreugde om een lach op andermans gezicht te toveren en het geduld om vredig samen te leven met mannen.

*Elke overeenkomst met waargebeurde feiten berust op toeval*
* Ik veroordeel met dit verhaal niets of niemand, dit is het resultaat van mijn fantasie die met mij aan de haal gaat*

zondag 6 april 2014

Trivia #5

Back to normal bij ons thuis na ons ziekenhuisverblijf. 
Bijna toch, Michiel is veranderd van job en pendelt nu naar Antwerpen.
Met de trein :-)
Hij is dus langer van huis en dat is even wennen. Maar we passen ons wonderwel aan, vlotjes zelfs.
Mensen zijn flexibele beestjes hoor!
*
Joanna is bezeten door tekenen. Of toch in elk geval door tekenmateriaal. De handeling zelf heeft ze nog niet echt onder de knie, maar de wasco's zijn een schot in de roos. Vooral als ze in het doosje zitten en zij ze eruit wil halen. Daar is ze (bij wijze van spreken) uren zoet mee. 
Er wordt ook graag eens geproefd van de (gelukkig non-toxic, zoals het fameuze doosje zegt) wasco's. Gevolgd door een strenge "neen" van ons en rap rap haar tutje in haar mond proppen. 
Works every time!


*
Ik herinner mij dat mijn papa vroeger, toen hij nog lange dagen werkte en wij nog onbezorgd naar school gingen, vaak kloeg dat het door de week mooi weer was en in het weekend gegarandeerd slecht(er).
Ik begreep dat toen niet.
Ha! Zalig zijn de onwetenden!
(Jaja, ik weet het, vorig weekend was het prachtig weer, maar Joanna had huisarrest op doktervoorschrift en ik dus ook bij uitbreiding. Ik ga daar vooral niet dieper op ingaan en uitkijken naar nog veel mooie weekends. Hé, Belgische weertje? Ja hé?)
*
Het is blijkbaar al Paasvakantie (niet voor mij!). Was het gisteren niet nog krokusvakantie?
*
Dat wil dus ook zeggen dat het bijna Pasen is. De laatste jaren gaat het Paasfeestgedruis wat aan mij voorbij, maar dit jaar gaan wij uiteraard eitjes zoeken in onze tuin met Joanna. De zoveelste activiteit waar wij als ouders voorlopig meer plezier in scheppen dan Joanna, gezien de bitter jonge leeftijd.
We zullen in elk geval een paar eitjes verstoppen in en rond haar nieuwe speeltje, waar ze wél veel plezier aan beleeft. En zich ook nog veel pijn aan gaat doen, that's for sure.



*
Nog eentje vroeger vs. nu.
Wakker worden na 8u, dat heet bij ons tegenwoordig uitslapen.
2 jaar geleden staarde ik mensen die mij dat vertelden in puur ongeloof aan. En dat is niet eens zo heel erg vroeger.
Het kan verkeren!
Maar je krijgt er zoveel voor terug! Meestal toch ;-)

woensdag 2 april 2014

Lentekriebels!

In overvloed! In alle maten, gewichten, geuren en kleuren!

's Morgens bij het opstaan en 's avonds bij het vallen van de schemer, wanneer de vogeltjes het beste van zichzelf geven. Ik was vergeten hoe dat voelt, in Gent hadden wij nauwelijks vogels in de tuin.

Bloemen in huis en daarbuiten.


De geur van bloesems als ik uit de wagen stap. Of versgemaaid gras.

Onze katten met de lentekolder.

Mijn kleerkast, opgefrist voor lente en zomer en schreeuwend om meer. En ze zit al (over)vol!

Joanna's kleerkast die compleet uitgehongerd is en heel binnenkort serieus aangevuld wordt. Het is van moeten!

Blote benen!

Lenteschoonmaak. Elk jaar opnieuw kriebelt het. Ik MOET opruimen, en geen klein beetje. Waar komt die drang toch vandaan??

Mijn was buiten ophangen.

Joanna die buiten speelt. En een beetje bang blijkt van gras. Zo moeder, zo dochter.


De geur van zon op je huid. Weet je wel?

Een open raam!

Joanna die elke avond, als ik haar uit de auto neem, dolgelukkig wijst naar de boom aan onze oprit en vervolgens gretig en vol bewondering rondom zich kijkt, naar het wonder in onze tuin dat lente heet. Blij tot op het bot, word ik daarvan.

De leuke vooruitzichten naar fietstochtjes en bezoekjes aan speeltuinen en allerlei andere leuke uitstapjes in de buitenlucht.

Een terrasje doen!

En elk jaar opnieuw verwonderd zijn over wat de lente kan doen met een mens.
Lang leve de seizoenen :-)

zondag 30 maart 2014

Opvoeding voor dummies

Onmogelijk natuurlijk, maar zo'n boek zou elke ouder toch willen?

Nu we de babyfase voorbij zijn en duidelijk aan de peuterfase beginnen, tast ik soms wat in het duister.

Let op, zo'n baby'tje is uiteraard ook niet gemakkelijk, zeker niet als het je eerste keer is (en het arme ding meer huilt dan wat anders). Hoe schattig zo'n mormeltje ook is, het is dodelijk vermoeiend en laten we eerlijk zijn, in het begin krijg je er niet heel veel voor terug. Het is die eerste maanden vooral "zorgen voor" en nog niet "opvoeden". Twee even grote maar heel verschillende uitdagingen, vind ik.

Eens je het "zorgen voor" goed onder de knie hebt, komt dat aspect "opvoeding" meer en meer de kop opsteken. En dat is echt wel zoeken!

Enerzijds laten wij Joanna veel zelf ontdekken.

Zodra ze kon zitten en een beetje kruipen, speelde ze niet meer in haar park maar mocht ze van ons gans de leefruimte ontdekken. De keuken is wel afgesloten met een veiligheidshekje, zodat wij kunnen beslissen of ze daar al dan niet de boel onveilig mag komen maken. Ze mag alle kasten en schuiven openmaken en leeghalen en terug vullen en terug leeg halen en terug vullen. Al het gevaarlijk spul hebben we sowieso buiten haar bereik opgeborgen. En we houden haar uiteraard in de gaten tijdens haar ontdekkingstochten.


Ze mag met de bakjes van de tv spelen als die uit staat, ze mag met haar babyfoon spelen en af en toe met mama en papa's gsm (tot ze de toetsenblokkering per ongeluk opheft uiteraard) die we soms inroepen als ultiem afleidingsmanoeuvre.

Ze mag zelf haar boterham en koekjes eten en mag ook soms zelf haar papje (of het restje ervan) proberen eten. Proberen, gezien ze denkt dat wanneer ze met haar lepeltje op haar papje petst, dat papje daar vanzelf op komt te liggen. Net zoals ze haar muts tegen haar hoofd houdt en haar kousen en schoenen tegen haar voeten. God doet de rest wel.

Soit, we vinden het belangrijk dat ze zelf ontdekt hoe de wereld draait en dat lukt vrij aardig. Joanna is niet bang om iets nieuws te proberen, is een doorzettertje en een durfal en is rap weg met vanalles en nog wat. Tegenwoordig probeert ze alles wat je doet na te doen, het kind is een ware spons, dus wij profiteren ervan!

Anderzijds moeten er uiteraard ook grenzen gesteld worden. Bepaalde dingen mag ze niet en daar moeten we consequent in zijn. Het is soms moeilijk in te schatten of je dan te streng of net niet streng genoeg bent.

Ze mag niet haar flesje met water omgekeerd houden en met de speen op tafel (of stoel, of haar kleren, of wat dan ook) duwen zodat het water eruit lekt. Op zich kan dat geen kwaad dat ze dat eens doet, maar dat mag niet in gelijk welk huis of op gelijk welke oppervlakte en bij voorkeur niet op zichzelf, dus dan mag het gewoon niet tout court. Consequent zijn, lijkt ons erg belangrijk.

Ze mag niet haar muts terug van haar hoofd trekken (om ze er dan zelf tegen te houden). Neen, mutsje aan is mutsje aan, dan gaan we buiten in de koude en haar gevoelige oortjes moeten beschermd worden. Geen discussie. Volgens Joanna wel, maar soit.

Ze mag niet slaan. Niet op mij, niet op Michiel, niet op de katten, op niemand. Ze doet dat omdat ze dat grappig vindt, bij voorkeur bij mensen die ze graag ziet. En bij voorkeur op het gezicht. Tja. Mag dus niet, laten we wel wezen. We proberen "aaike" te leren, maar dat loopt moeilijk. Dat eindigt dan vaak in toch een klein krabje of neepje. En toch een klein glimlachje. Haha, toch gelukt.

Naargelang ze meer en meer kan en wil ontdekken, zullen er ook meer en meer zaken zijn die ze niet mag. De zoektocht naar het goede evenwicht is dus nog maar net begonnen. Ik vertrouw op onze instincten en op de waarden en normen die wij zelf hebben meegekregen van thuis, in de hoop die op onze beurt door te geven aan onze kroost.

Maar heel eerlijk: eigenlijk doen we maar wat, in de hoop het goed te doen.
We zijn waarschijnlijk niet de enigen ;-)

woensdag 26 maart 2014

Ontdekkingsreizigers #3

Zoals beloofd, tijd voor leukere schrijfsels nu Joanna aan de beterhand is (voor het eerst in 4 dagen uit zichzelf koortsvrij, hoera!) en morgen allicht (hopelijk) naar huis mag.

Enkele weken geleden las ik in het zeer informatief maandblad "De Zwalmse Post" dat er op 22 maart een sneukeltocht georganiseerd werd in Zwalm. 8 km wandelen door Rozebeke, Roborst en Munkzwalm met 7 "sneukelplaatsen" waar telkens lokale lekkernij werd aangeboden. 

Zo'n evenement konden we uiteraard niet aan ons laten voorbijgaan. De route bleek bij navraag buggyvriendelijk, dus wij maakten een koppel vrienden met kinderen warm om ons te vergezellen.

Ondanks de verontrustende voorspellingen, zat het weer mee. Fris windje en 1 korte regenbui, verder was de zon van de partij. De route was prachtig, met mooie vergezichten en goed uitgedachte tussenstops. De sneukels vielen in de smaak en het was leuk dat het allemaal van lokale makelij was. Dat bij 4 van de 7 stops iets alcoholisch geserveerd werd, wakkerde ons enthousiasme alleen maar aan.  De kindjes zaten lekker warm achter regen- en windschermen in de buggy en hebben volgens ons ook genoten, want wij hebben niet 1 protestgeluidje gehoord. 

Ook leuk: de voorlaatste stop was bij een melkveebedrijf. De 3-jarige uit het gezelschap wou graag de koeien zien en de vriendelijke boer toonde ons met veel plezier de stallen. De 30-jarigen vonden dat minstens zo leuk, ik aaide voor het eerst in mijn leven een kalfje van een dag oud!


Wij deden uiteindelijk een goeie 4 uren over die 8 km. Met 3 buggy's haal je geen topsnelheid en we namen onze tijd aan de stops.
Maar vooral: we genoten met volle teugen. Van de wandeling, van de kindjes, van het samenzijn, van het eten en drinken en van den buiten. 

Bij ons thuis sloten we af met een heerlijke maaltijd geprepareerd door de mannen, terwijl de vrouwen zich ontfermden over de kindjes, die na een ganse namiddag in de buggy uiteraard nog vol energie zaten. 


Joanna heeft zelfs nog staan dansen van plezier. Tot ze na een klein valletje plots haar keel open zette en niet meer te troosten was. Deze mama vermoedde meteen dat er iets niet klopte. 

De 39,5 graden koorts luidden het einde in van het leuke deel van het weekend en bleken het begin van veel ellende. Maar daar gaat het hier niet over!

De Zwalmse Post staat vol met aankondigingen voor leuke activiteiten en intussen volg ik op facebook ook "Gemeente Zwalm". Steeds op de hoogte van het reilen en zeilen van onze gemeente, want ze zijn zeer actief op sociale media. Top vind ik dat!

En nog topper vind ik dat hier op den buiten minstens zoveel te beleven valt als in de stad. 
In alle eerlijkheid, dat had ik niet gedacht. 
Ik ben blij dat mijn ongelijk bewezen werd!

maandag 24 maart 2014

Joanna wint

Wij spelen van omterziekst. Michiel verliest voorlopig, maar is bezig aan een inhaalmanoeuvre. Ik pronk op de tweede plaats want ik heb andere dingen te doen dan ziek zijn. Zoals zorg dragen voor de ontegensprekelijke winnares.

Veel slijm + veel koorts + aan het infuus + niet in eigen bedje slapen = veel ellende.



Wat er nu precies scheelt, is niet duidelijk. We weten wat het niet is: een oorontsteking en een longontsteking. We weten ook dat er een bacteriële infectie is, het vele slijm en hoesten doet ons vermoeden op de luchtwegen, maar het zou kunnen dat ze er een griep bovenop heeft. Wat verklaart dat de hoge koorts (als de koortswering is uitgewerkt piekt ze telkens terug rond de 40 graden) niet verdwijnt met de antibioticum. Ze is gelukkig in goede handen.

Het is afwachten geblazen, en intussen leven op automatische piloot.
Het arme kind daar alleen laten is een no-go! We wisselen elkaar dus af in het ziekenhuis, ook de nachten doen we elk om beurt, want laten we eerlijk zijn, die zijn gewoon hels. Gelukkig kunnen de grootouders ook hier en daar een halve dag bijspringen. Want uiteraard heb ik deze week 1 van de belangrijkste meetings van het jaar en is het bij Michiel ook super druk.

Bijna 36 uren is ze nu in het ziekenhuis, en ik heb nog nauwelijks tijdsbesef. Thuis zijn we enkel snel even om iets op te halen of de katten eten te geven. Verder is het pendelen tussen werk en ziekenhuis. En dat laatste is ook zwaar werk. Het arme kind voelt zich ellendig, we hebben quasi non-stop onze handen vol. Voornamelijk met de draden van het infuus.


Ik ga nu slapen. En hopen op beterschap.

En mijzelf verschrikkelijk gelukkig prijzen dat dit maar een tijdelijk kort ziekenhuisverblijf zal zijn en ons lege huis binnenkort weer zal gevuld zijn met haar lach. Ik kan en wil me zelfs niet voorstellen wat lange verblijven op de pediatrie met een mens doen...

1 dezer, als er terug orde in de chaos is, post ik terug wat happy stuff, promise! Wij hadden namelijk een fantastische eerste helft van het weekend ;-)