Ik leef nog. Wij leven nog.

Hallo daar!
Ik ben er nog hoor!

Ik ben gewoon nogal druk bezig. Met het leven en zo.

Dagdagelijkse en minder dagdagelijkse dingen.

De vakantie zit er officieel op. Hoewel ik heel erg genoten heb, ben ik daar ook niet zo rouwig om. Joanna vroeg al 2 weken wanneer ze terug naar school mocht. Ze was dan ook erg blij vandaag en ik heb géén "voor"-foto's om dat te bewijzen. Ik had mijn gsm in de auto laten liggen en de ontvangst op school was zo leuk (met koffie en sapjes en snoepjes en veeeeeel hartjes (jaarthema)) dat ik er gewoon lekker ben blijven plakken tot 9u. Tenslotte, dat is gewoon weer een foto van Joanna met een boekentas op haar rug en haar duim in de lucht of zo. Geen nieuwe outfit, geen nieuwe boekentas. Alleen wat centimeters bij, zowel in gestalte als in haarlengte. Niets gemist dus ;-)
Ik trok wél een foto na de eerste schooldag, omdat het geluk van haar gezicht spatte. Moe (en hongerig) maar erg tevreden en dus ook aangenaam in de omgang. Iets anders dan na de kampjes (doodop en niet zo tevreden dus niet zo aangenaam in de omgang. Ahum.)

Na nog een snipperweekje een week of 2 geleden, waarbij ik totaal tegen mijn gewoonte in redelijk last-minute met mijn zus en mijn meisjes nog voor een paar dagen naar de Provence afzakte (tgv en huurauto: handig!), draait het werk ook alweer op volle toeren. Behalve op vrijdag, dat is mijn vrije dag sinds vorige maand en dat is redelijk plezant, kan ik u vertellen. Het is een dag die voorbij vliegt en ik heb nog niet echt tijd gehad (of gemaakt) om gewoon eens lekker met een boekje in de zetel te ploffen of een middagdutje te doen. Dat laatste zou nochtans welkom zijn want de nachten zijn alweer een paar weken onderbroken. Er is altijd wel 1 van de 2 die 's nachts voor het een of ander mama nodig heeft. Of alletwee. Meerdere keren.
Ik probeer vanaf deze week ook terug meer regelmaat in ons leven te krijgen. Op tijd naar bed en zo. Heel binnenkort start ik ook terug met yoga om wat te werken aan mind, body and soul. Het ontbijt is sinds deze week terug de gezonde fruit-muesli-yoghurt versie (in plaats van croissants en boterhammen met choco) en ik probeer de calorie-innames terug wat in te perken gezien die anderhalve vakantiekilo er nog altijd niet terug af is.

Ellie doet niets liever dan rechtstaan en overal op of onder kruipen en geen 2 seconden stil zitten. Sinds deze week huilt ze hartverscheurend wanneer ik haar afzet in de crèche. Dat is direct gedaan zodra ik weg ben, maar we zitten dus in die fase. Ze wijst dingen aan en maakt vanalles duidelijk. Ze zegt "dada" wanneer ik haar een stukje brood of een koekje geef. Dank u dus. Graag gedaan hoor Elliebellie! Ze zegt Nana tegen haar grote zus en pfoes tegen Dolly. En mama natuurlijk, ze zegt heel veel mama. Ze is nog altijd erg vrolijk en heeft nog altijd veel last wanneer haar tanden doorkomen. Ze is al 6 weken niet meer echt ziek geweest (slijmpjes en hoesten, dat is een constante) en dat lijkt een eeuwigheid en ik heb dat nu waarschijnlijk vervloekt.

En zo gaat het leven hier verder. Niet dat het kabbelt, het heeft meestal meer weg van een wildwaterbaan. Wij zijn allemaal constant druk bezig. Met werken, met kinderen, met huis en tuin, met familie en vrienden, met vallen en opstaan, met heden en toekomst.
En hoewel dit een erg vermoeiende tijd is - die jaren waarin we jonge ouders zijn, waarin we zoveel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, waarin je vaak snakt naar wat meer rust en ademruimte - vind ik het ook erg boeiend.

Zo boeiend dat ik nog weinig tijd heb om deftig te bloggen.
Een beetje minder van dat dus, allicht. Maar niet helemaal weg hoor.

Daaaag!

Mijn meisje op het speelplein

Dus, speelpleinwerking in Zwalm.
Ik ben er heel tevreden over: de animatoren (tieners of jonge twintigers) lijken echt geëngageerd. Ze hebben een eigen website en een facebook pagina en vullen de dagen creatief in. Niets op aan te merken.

Dus, Joanna en de speelpleinwerking in Zwalm.
De eerste week verliep heel goed. Geen klagen. Veel spelen. Moe 's avonds, uiteraard. 1 filmpje gezien waarop ze tijdens het dansen tussen de andere kindjes stond met haar vingers in haar oren. Joanna is erg gevoelig (lees: heel erg extreem gevoelig) aan "walaai" en het is geen aanstellerij. We kochten op de Gentse feesten oordopjes voor haar, die ik steeds bijheb en ook meegaan naar de speelpleinwerking. Life savers. Hypersensitief much? Anyways, zelf vindt ze dat niet erg dat haar vingers altijd in haar oren moeten maar "dat is wel niet gemakkelijk om te dansen hé mama". Oordopjes dus, probleem van de baan. Verder ging die eerste week helemaal prima! Ze was heel flink en vond het leuk.

De tweede week (deze week) minderde het enthousiasme beetje bij beetje. En nee, dat ligt niet aan de speelpleinwerking.

Me-ga throwback naar toen ik jong was (wel niet zo jong als zij nu, eerder lagere school jong).

Dapper op sportkampen en later ook van die weekkampjes met overnachting (van de bond of zo zeker?) omdat ik wel wist dat ik weinig keuze had omdat mijn ouders weinig keuze hadden.
Maar met zo'n klein hartje, elke keer weer.
Op de kampjes zelf amuseerde ik mij wel hoor, daar niet van. Meestal toch. Als er genoeg afleiding was.

Maar die heimwee.
Die heimwee!
Naar mijn mama en mijn papa en mijn huisje en die veilige geborgen omgeving waar ik niet MOEST een of ander spelletje spelen waar ik eigenlijk op dat moment geen zin in had en niet MOEST sociaal zijn als ik daar niet echt veel voor voelde. Als ik terugdenk aan die kampen, overheerst dat gevoel van heimwee.

Nu, 25 jaar later, same same but different.
Ik herken mijzelf en de gevoelens van toen keihard in mijn dochter.

Bam! 
Maagstomp.
Gisteren vooral, toen ze naar mij kwam gehold wanneer ik haar ging oppikken (ter info: om half 6 en ze was het voorlaatste kindje daar. Aw.), in mijn armen sprong en mij met armen en benen omklemde als nooit tevoren en zei "Ik had jou zo gemist. Ik had jou altijd zo gemist. Altijd maar had ik jou gemist." Vanmorgen kreeg ik voor het eerst te horen "maar ik wil niet naar het speelplein, ik wil thuis bij jou blijven" maar toen ik haar daarnet ging oppikken leek ze zich toch goed geamuseerd te hebben. De oordopjes werden ook weer gebruikt vandaag, score!

2 luttele weekjes speelpleinwerking en 3 luttele daagjes themakamp op een ganse zomervakantie. Wij zijn er - mede dankzij de grootouders - heel goed vanaf gekomen.
En toch voelt het nog niet goed genoeg.

Dit moet toch anders kunnen?

Vroeger dacht ik: 4 maanden voltijds ouderschapsverlof per kind? Zalig, meer dan genoeg!
Nu denk ik: toch nog maar wat opsparen want er zijn nog veel vakanties. En ik neem nu al wat op in 4/5 dus hierna heb ik maar 6 maanden meer. En als je het voltijds opneemt best een financieel plan opstellen om die maand te overbruggen.

Ik moet zelf toch al zeker 10 of misschien zelfs 12 geweest zijn eer ik mij daarover kon zetten, over die heimwee. Ik weet dat dit bij Joanna net zo zal zijn. Ik weet ook dat ze daar niet slechter van zal worden en dat dit haar ook sterkt in haar zelfvertrouwen. Maar desalniettemin wordt het allicht nog vele jaren tanden bijten voor mij en mini-me...

The kids are all right

Joanna...
... houdt geen 2 seconden meer haar mond
... zegt zoveel grappige dingen en ik vergeet ze altijd te noteren
... houdt ons een spiegel voor: ze aapt en zegt ons na, soms confronterend!
... telt mits wat hulp tot 20 (ze springt van dertien naar zeventien)
... doet niets liever dan ergens op klauteren en er dan af springen
... vertelt aan iedereen die het (niet) gehoord wil hebben hoe goed ze iets kan. En dan moeten ze kijken.
... stapt niet maar loopt
... zingt graag en veel. Frozen en vooral K3, maar het liefst nog zelf verzonnen liedjes met eigen tekst
... is zot van rokjes en kleedjes
... is naar eigen zeggen "dol op eendjes en zwanen". Morgen is dat weer iets anders
... heeft last van heimwee
... ontpopt zich tot een schitterende grote zus
... deed het super op haar eerste week speelpleinwerking ooit

Ellie...
... kruipt op haar buik en doet af en toe een poging tot handen en knieën
... zwaait, klapt en draait met de handjes maar verwart de 3 nog vaak. We wilden te veel in 1 keer denk ik :-)
... zegt "pfoe" tegen poes en gaat uit de bol als ze Dolly ziet
... wijst met haar vingertje
... kan zeer goed duidelijk maken wat ze wil en niet wil. Vooral wat ze niet wil. Te goed soms.
... krijgt volgens mij al haar tanden tegelijk
... is dol op haar grote zus en wil alles wat Joanna heeft/doet
... zit niet graag meer in de auto. Zucht
... zit ook niet zo graag meer schootje, tenzij ze zeer moe is
... zit eigenlijk gewoon niet graag vast. Dat is voor baby's
... boeft brood en koekjes alsof elke dag haar laatste is. Alles. Tegelijk. In. Mijn. Mond.
... trekt zich sinds een paar dagen zelf recht en staat dan heel trots te wezen. En een beetje te wiebelen.
... is morgen al 10 maanden oud!

Confessions of a tired mind

Ik ben het moe.
Ik ben het zo verschrikkelijk moe.


Al bijna 6 maanden heeft Ellie non-stop slijmpjes.
Ze rochelt, ze reutelt, ze kraakt, ze piept.
De ene dag wat meer dan de andere, maar ze zijn er altijd.


Ze heeft goede weken waarin ze er niet veel last van heeft, maar ze heeft ook veel slechte weken. Ze rijgt de infecties aan elkaar. Logisch, gezien ze nooit slijmvrij is en die slijmpjes de perfecte voedingsbodem zijn voor allerlei microbes, zowel virussen als bacteriën. Zomer of winter, crèche of niet, want tijdens de vakantie was het ook weer prijs. We steken het vaak op "het weer" maar dat is eigenlijk onzin, natuurlijk. Het was verdorie 35 graden op vakantie.

Ze is er nog maar een keer of 2 - 3 ernstig ziek van geweest, gelukkig. Gewoonlijk maakt ze tijdens de slechte periodes niet al te veel koorts (toch nooit meer dan 39 graden) en blijft ze meestal ook redelijk vrolijk. Tenzij ze tanden krijgt, zoals nu. Of in een sprongetje zit, zoals nu. Het is gezellig hier thuis hoor...

Ik ben het zo moe.
Dat bezorgd zijn.

Want hoewel er niet echt iets ernstig aan de hand lijkt, lig ik daar toch wakker van. Is dat wel normaal, constant dat rochelen, reutelen, kraken en piepen? Moet ik nog maar een keer naar de dokter of toch nog even wachten? Moeten we ingrijpen met puffers of laten we dit eruit groeien? Moet ik dit verder laten onderzoeken? Is het verantwoord om dat niet te doen?
Ze heeft tegenwoordig ook vaak wat verhoging (tot 38,2), maar is dat door een infectie of door haar tanden? Ze heeft veel pijn bij het doorkomen van die tandjes, dus ik geef vaak nurofen ter verlichting (perdolan helpt niet). Is dat wel OK? Zou ze misschien meer koorts hebben zonder die nurofen en kijk ik zo naast het feit dat het wel degelijk een infectie is? Misschien moet ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Breng ik haar naar de crèche met wat koortswering achter de kiezen, wanneer ze weer eens verhoging heeft? Ik kan echt niet constant thuis blijven voor haar en altijd last-minute opvang proberen zoeken is ook echt niet leuk meer. Als ze niet naar de crèche gaat, heeft ze een briefje nodig. Zal ik toch nog eens naar de dokter gaan?
Ik twijfel, weeg af, probeer mijn gevoel te volgen. Maar het vreet energie. Het is zo vermoeiend.


En ik ben het zo moe. 
Dat moe zijn.

De nachten zijn namelijk ook al 6 maanden vaak een ramp.
Want van slijmpjes, daar moet je van hoesten. Vooral als je neerligt.
Je moet weten dat, indien Ellie helemaal gezond is, ze prima kan doorslapen. Misschien eens 1 keertje tutje gaan geven, maar dat is niets vergeleken bij de hoestnachten.

De voorbije 2 nachten waren weer maar eens hoestnachten. Vreselijke hoestnachten.


Ik ben het zo moe.
IK. BEN. ZO. MOE.

Die mooie zomer...

Zomervakantie 2016, dat was tot nu toe...

... tijd met Ellie alleen, waar wij alledrie erg van genoten.
... Joanna 10 dagen moeten missen, wat mij die laatste paar dagen zwaar viel maar haar precies nog zwaarder.
... hitte(golf?) in de Provence en vervolgens ook aan het Lac du Bourget.
... veel zwemmen, of toch in elk geval waterpret.
... elke dag minstens 1 verse croissant en/of chocoladekoek. Er is 1,5 kg bij maar ik heb genoten van elke hap. Komt wel weer goed!
... weinig slaap omwille van hitte, gedeelde slaapkamers, een baby die tandjes krijgt en ook ziek wordt op reis (hoesten, snotteren, hoesten, hoesten en hoesten).
... leuke uitstapjes, zowel voor kinderen als volwassenen.
... verwend worden op mijn verjaardag.
... de geur en de kleur van lavendel.
... een beetje verliefd worden op bergmeren.
... Ellie die plots begon te kruipen. Gedaan met de rust!
... al dromen van zomervakantie 2017 (en ja, al een beetje plannen ook, uiteraard)
... de laatste dag Gentse Feesten meepikken met de kindjes. Joanna is een kind van den buiten en naar Gent gaan (of bij uitbreiding gelijk welke stad) is voor haar eigenlijk altijd 1 groot feest. Ze heeft altijd al een voorliefde gehad voor stenen in alle maten, geuren en kleuren: van de kleinste kiezeltjes tot de grootste blokken. The city is her playground en wij vinden het natuurlijk de max dat ze zo van de stad houdt waar haar roots liggen.
... de ontdekking van babytomaatjes (heb je dat al gezien?!)
... staycation voor deze mama met de 2 meisjes, waarbij Joanna zich perfectioneert in grote zus zijn. Gelukkig maar, want Ellie perfectioneert zich in onhandelbaar zijn deze week. Ze begint aan sprong nummer 7 (zoals gewoonlijk perfect op schema) en krijgt al haar tanden tegelijk, zo lijkt het wel. Ze ziet echt af en wij dus ook. Zucht.
... 4 speeltuinen en 1 bezoek aan Pairi Daiza op 1 week tijd. Nog maar 1 speeltuin achter de rug trouwens, we hebben nog veel werk.
... beseffen dat ik vermoeider terug aan de slag zal gaan dan wanneer mijn vakantie begon. Maar wel met opgeladen batterijen en heel veel mooie herinneringen.

Hoe het was om weer eventjes maar 1 kindje in huis te hebben...

De voorbije week waren wij eventjes ouders van een enig kind.

Joanna reisde op 30 juni al af naar het Zuiden van Frankrijk met mijn schoonfamilie, wij vervoegen haar dit weekend.

De laatste dagen lieten mij achter met een dubbel gevoel.

Een driedubbel eigenlijk.

Het lege nestsyndroom.

Ik mis haar. Natuurlijk mis ik haar. Elke dag.

Maar eerlijk is eerlijk: ik mis haar vooral wanneer ik aan haar denk en ik heb de voorbije week niet zo gek veel tijd gehad om veel aan haar te denken. Dat ik weet dat ze in zeer goede handen is en dat ze de tijd van haar leven beleeft, dat helpt uiteraard. Ik maak mij hoegenaamd geen zorgen. Dat mijn laatste werkweek naar goede gewoonte lekker druk was en al mijn vrije tijd ging naar inpakken, wassen, strijken, lijstjes maken, lijstjes afvinken, nog wat inkopen doen, nog wat inpakken,... dat helpt ook. 

Dat ze tijdens 1 van de voorbije telefoongesprekken niet aan de telefoon wou komen omdat ze boos was omdat haar mama niet bij haar was, dat brak eventjes mijn hart. Zij mist ons ook en dat had ik in al mijn naïviteit precies niet echt verwacht. Het streelt ook wel mijn mama-ego. Maar ik weet dat ze zich verder rot amuseert en gewoon eventjes uiting moest geven aan dat gemis. 

Hoewel het verdomd handig was om tijdens deze laatste werkweek vol vakantievoorbereidingen mijn handen wat meer vrij te hebben, ga ik erg blij zijn wanneer ik haar dit weekend eindelijk terug in mijn armen zal kunnen sluiten. Het heeft nu lang genoeg geduurd, het gemis wordt tastbaar :-)

Genieten van één-op-één tijd met onze jongste.

Gezien ze het tweede kindje is, heeft ze nooit geweten hoe het is om de aandacht NIET te moeten delen. Het kind heeft genoten met volle teugen en wij zo nodig nog meer. Eindelijk tijd om haar te leren kennen! Dat is overdreven, uiteraard, maar je snapt mij wel.

Wat mij naadloos bij mijn derde vaststelling brengt, eentje die ik niet zag aankomen.

Schuldgevoel ten opzichte van Ellie.

Dat ze altijd de aandacht heeft moeten delen, vanaf dag 1. Dat er zo weinig tijd is om echt eens 100% enkel en alleen met haar bezig te zijn en dat langer dan 5 minuutjes. Op dat vlak is de eerstgeborene gewoon echt verwend, besef ik nu.

Het is logisch natuurlijk en het is nu eenmaal het lot van alle kindjes die niet de oudste zijn: dat ze de aandacht van de ouders moeten delen. Ze krijgen er wel iets fantastisch voor in de plaats: een grote broer of zus. Anders maar even goed, denk ik dan. Hoop ik. 

Ik vond het in elk geval geweldig om ongestoord tijd te kunnen doorbrengen met zo'n tof kind als Ellie. Echt, zo'n toffe dat dat is!

Verder heb ik u enkel nog te melden dat wij voor 2 weken naar het buitenland trekken en het hier dus even wat stiller zal zijn. Vakantie op de blog.

Oh, bijna vergeten.

Ook dit nog:

#sorrynotsorry

Liefdesverklaring

Ik ben apotheker en zeer wetenschappelijk geschoold.
Meten is weten.
Ik geloof dus ook in en vertrouw op de klassieke geneeskunde.

Ik geloof niet in homeopathie. Omdat ik er veel over weet (keuzevak homeopathie: check) en omdat het nu eenmaal een kwestie van geloof is. Het placebo effect kan krachtig zijn, als je erin gelooft.
Ik geloof ook niet in osteopathie. Omdat dat mijns inziens géén kwestie van geloof is.
Ik weet dat het werkt.
Punt.

Mijn osteopaat, dat is mijn lifesaver.
3 - 4 keer per jaar brengen wij een uurtje samen door en elke keer voel ik mij bevrijd. Een zalig gevoel dat geen enkele klassieke geneeswijze op zo'n korte tijd kan verwezenlijken. Met mijn bekken terug recht en mijn nek terug los, stapte ik gisteren weer eens gelukzalig buiten.

Ik slaakte een zucht van verlichting. 
Letterlijk.

Dat ze zelf ook 2 keizersnedes onderging en dus (zonder het zelf te weten) ook een beetje fungeert als mijn therapeute, maakt die bezoekjes nog waardevoller.
Dat ze dan ook nog eens mijn inwendig littekenweefsel weet los te masseren, is de kers op de taart.

Ik hou van mijn osteopaat.
There. I said it.